Scheepvaartmuseum

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Op 10 maart 2012 ging ik met m’n 11 jarige kleinzoon naar Amsterdam. Kaartjes voor ’t Scheepvaartmuseum had ik in ’t najaar al aangeschaft. ’t leek mij een leuk cadeau voor zijn verjaardag. Hoe ’t te realiseren, was toen van later zorg. Die zorg lag dus de afgelopen week op mijn bord. Zal niet alles uit de doeken doen. Maar vandaag kreeg ik om te beginnen allereerst Chris een paar uur eerder a.h.w. “toegespeeld” dan ik had voorgesteld. Vervolgens…. wenste hij zijn zware rugzak met voetbal erin, niet in een locker te stallen. Ik zag me al linea recta van ’t station terug keren naar huis. Dag Scheepvaart museum.

Ik stond bij die lockers en “Weet u hoe dit werkt”? riep ik twee passerende NS medewerkers toe. “Wat wilt u er dan in doen?” vroeg de man. Ik wees naar Chris die een eind verderop stond met zijn rugzak waarvan hij zich niet wenste te laten scheiden. “Hij is bang dat hij zijn spullen er niet meer uit zal kunnen krijgen”. Chris kwam onze kant gelukkig weer op. Ik had het echt niet voor mogelijk gehouden, maar die 2 mensen namen mijn taak a.h.w. uit handen en wisten Chris te bepraten. Zij legden hem de werking van die lockers uit nadat zij zich er zelf ook eerst in hadden verdiept. Zij bleken ook niet van alle spooraangelegenheden op de hoogte. Het recu kaartje werd in een zak op zijn mouw opgeborgen. Onze reis kon de Gode Zij Dank beginnen.

http://www.youtube.com/watch?v=LzobOZI65QY (copiëren en plakken)

’t Verliep verder allemaal vlekkeloos. We kwamen dan wel niet langs de Arena, wat hij stiekem had gehoopt. Daar was hij een keertje met Opa geweest. ’n Voetbal stadion zat er dit keer niet in. Ik had 2 oude stripboeken meegenomen. Daar bladerde hij behoorlijk snel doorheen. “Wat lees je snel”. zei ik. Nou, de saaie stukken sloeg hij over. We kwamen aan op ’t Centraal Station….en aan de zijkant liepen we naar buiten. Ik wees hem de Hoofd Ingang. “Dat is wel ’n mooi gebouw”, hoorde ik ‘m zeggen.

Ja, wat nu? Straks moesten we hier ergens in de bus naar ’t museum. Het Damrak maar op, van ouds bekend, maar niet meer zoals het was. Ik “keerde even terug naar vroeger”, hoe ik vanuit Haarlem met vriendinnen indertijd Amsterdam bezocht. Hoe in de 50er jaren de luxe ons daar de toekomst introk. Vergeleken met toen is het er een vrij haveloze bende geworden. Druk ook en met louter buitenlanders leek het wel. Maar voor Chris telde mijn herinneringen niet mee. Dit waren/zijn zijn eerste indrukken van die plek.

Ik wees hem De “achterhaalde” Beurs aan, wat hem natuurlijk niets zei. De Bijenkorf maar in. Zou ook helemaal op dat moment niets anders hebben kunnen bedenken. Daar leek ’t me allemaal veel luxer geworden. Hier nog wel gericht op mensen die wat te besteden hebben. Prachtige spullen in de gauwigheid te zien. Voor Chris niet bijster interessant, hij racete overal aan voorbij maar toonde zich niet lastig of verveeld. De Dam nog op, het monument en het Paleis in de verte, een drankje en een broodje. Toen terug richting station voor ’t bus experiment. We hadden tijd genoeg nog om ’t te belopen, maar m’n benen deden pijn. Hopelijk konden we bij ’t museum ergens even lekker zitten. Gelukkig dat dat zo was. Ik met ’n biertje en stiekem een stuk pizza brood, Chris met z’n nintendo. Straks binnen zouden we nog wel iets kunnen eten als we wilden.

We waren niet de enigen. Had geen idee wat we ook hadden kunnen verwachten. Het was de ABN?AMRO van wie de uitnodiging kwam. “Klantenbinding” neem ik aan. Veel kinderen ook. Door 2 vreemde sujetten (piraten?) werden we ontvangen. Hun grappen weet ik niet meer. De jassen afgegeven en de kaartjes en vervolgens werd ons een lekker drankje aangeboden. Had eigenlijk gedacht dat we rondgeleid zouden worden, maar dat was niet zo. Een ballonnen goochelaar hield ons allereerst een tijd lang in de hal gevangen in zijn aandacht. Slechts een enkeling kreeg een schitterend opgeblazen figuur uit de Wald Disney family. Maar Chris viel niet op door schattigheid. Jammer voor hem. Gelukkig ging hij met me mee op verder onderzoek.Het plafond in de hal.

Op goed geluk een gang maar in. We kwamen terecht in de Gouden Eeuw. (Gang West). Ongelofelijk natuurlijk hoe anders en hoe hard een leven in die tijd. Die welvaart hadden we te danken aan de Belgen van toen, kreeg ik te horen, gevlucht voor ….?met hun hebbe en houe onze kant op, ons stimulerend tot nieuwe activiteiten, iets wat niet meer algemeen bekend zou zijn? Een verdieping hoger troffen we een walvis, waar we doorheen konden lopen, want een mens is zo ontzettend klein vgl met zo’n dier.

Daarna een tijdlang in de rij voor een zgn. Zeereis. (Gang Noord) Chris kon toen weer bij de Goochelaar “zijn best gaan doen om op te vallen”. We werden voor de “zeereis” er op geattendeerd dat we geen last mochten hebben van claustrofobie noch van evenwichtsstoornis en evenmin in het autistisch spectrum mochten vallen en… nog iets. Omdat ik het voor Chris deed, hoopte ik maar dat ik al mijn kwalen enigszins in toom zou weten te houden. Ik had er rekening mee gehouden dat we mogelijk op elkaar gepakt a.’t w. iets van de ervaring van “galeislaven” zouden hebben moeten doormaken. maar gelukkig ’t viel allemaal reuze mee. Wat ik vooral leuk vond was dat nagemaakte idee van op een schip zijn. ’t Was wel een beetje wiebelig, maar heel spectaculair toch. Alleen niet iets om in ’t echt mee te willen maken. Buiten lag er nog een replica van een oud schip. Prachtig ook, hoe het er nu bijlag omringd door de vele lichtjes aan de kades.

Ik deed op ’t laatst nog even gauw gang Oost (schilderijen, navigatie apparatuur en…?). Tot slot nog een ijsje om vervolgens door gang Zuid, het gebouw weer te verlaten richting bus.

(Die busritten voor kinderen zijn in verhouding alleen schrikbarend duur. Snap niet hoe dit kan. Gaan kinderen dan tegenwoordig niet meer met de bus? Een overgeslagen groep? Hier nog eens verder naar informeren, alhoewel….?)

En….nog een foto van dat prachtige station vond Chris: Maar wel vreemd vond hij dat zo’n mooi stationsgebouw zulke lelijke perrons kon hebben. Misschien dat bij zijn volgend bezoek aan Amsterdam ze wat verder zullen zijn met de restauratie. ’t Scheepvaart museum is nu toch ook klaargekomen en zo mooi geworden.

En… vooral de rugzak niet vergeten uit z’n kluisje te halen.

Thuisgekomen moest de hond nog uit en daarna nog even wat zitten eten en drinken.

En nu beiden terugkijkend op een gezellig dagje met ons tweeën neem ik aan.

En tot slot nog een extra filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=SEAPhHA3OVQ&feature=related (even copiëren en plakken)

Zie ook nog een aflevering van de serie “De Gouden Eeuw”. http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1315654  Een stukje uitgebreidere Geschiedenis.

———— 

HJR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s