5de Generatie

OMIE EN OPA

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Omie

Bij Jacob en Emeline werden 8 kinderen geboren. Drie Clazina’s (vernoemd naar hun Oma Claziina Hoogerbrugge-Poot) overleden al op jonge leeftijd, achtereenvolgens 15 mnd, 6 mnd en 5 jaar. En Johannes werd slechts 3 dagen oud. De eerste twee Clazientjes waren van voor dat Omie zelf geboren was. Mijn Oma werd het eerste kind van Jacob en Emeline dat in leven bleef en daardoor ook het oudste. Zij werd naar beide ouders van mz. Vernoemd: Hendrika Johanna. En ik werd toen later weer naar haar vernoemd. Hoe moet dat voor Omie zijn geweest toen ze klein was, alsmaar geconfronteerd te worden met “dat er al weer een kindje niet was blijven leven…?” Maar Marie en het 4de Klazientje deden dat wel evenals broer Marinus. Omie ging een tijdlang op kostschool in Baarn:

Haar zusters vermoedelijk ook.

Omie éénmaal van school af, ging op bezoek bij familie in Rotterdam. Opa had haar in de tram voorbij zijn rijden en was op slag verliefd, aldus Zuster v.d. Loo (Tine).

(Tine was een achternichtje van moeder en wijkverpleegster in Bloemendaal in de tijd dat wij daar ook woonden).

Het huwelijk tussen Opa en Omie moet alleen toch niet zo geweldig zijn geweest. En Opa hield ook nog wel van een glaasje (volgens vader althans, maar die kende hem alleen van na de dood van moeders broer in1919. Ze startten, Cornelis Arie en Hendrika Johanna, resp Cor en Henk genoemd, in Bergambacht, waar Opa huisarts werd. Hij specialiseerde zich later in de neurologie en daarna ook nog in de psychiatrie. Zij gingen toen wonen in Rotterdam, eerst op de Boompjes 10, later in de Witte de Withstraat nr. 83.

Opa

Als we het al over hem hadden, Opa noemden we hem niet. ” We hadden hem niet gekend” aldus moeder. Zij had het alleenrecht. Het was “haar vader”. Wij respecteerden dat.

Hij werd in Hardinxveld geboren op 3 januari 1872 als enig kind van Jan van der Loo en Maaike de Geus. Hardinxveld is een plaats in de Alblasserwaard, ten zuid/oosten van Rotterdam. Zijn vader was mogelijk iets van timmerman/aannemer. Zijn moeder was 38/39 jaar toen Opa ter wereld kwam. Hij moet goed hebben kunnen leren en ging in Leiden medicijnen studeren. Maar van zijn moeder weten we niks, behalve dat ze Maaike heette en in Oegstgeest begraven werd.

Of Opa altijd met zijn praktijk aan de Goudsche Singel heeft gezeten weet ik niet. Ik dacht dat hij ook die ook in de Witte de Withstraat had gehad..

Opa heeft Freud indertijd nog een bezoek gebracht. Hiervan getuigen het paspoort en een aantal in Oostenrijk genomen foto’s. Opa overleed, in1923 op 51 jarige leeftijd t.g.v. een longontsteking. Dit was een paar jaar na de dood van zoon Jan Jacob in 1919. Hij had toen nog wel de grafkelderkunnen regelen en daar zijn vader en zijn zoon naar toe over laten brengen.

Omie had ook wel het één en ander in haar mars. Zo was zij een tijdlang voorzitster van de vereniging voor huisvrouwen. ‘t Was echter geen lieve vrouw. Naar moeder was ze erg lastig. Wilde de cadeau’s niet die ze kreeg b.v.en gaf ze dan weer terug. En moeder haar best maar blijven doen. Ze waren dan ook wel erg verschillend van elkaar.

Omie hield zich d.m.v. de NRC op de hoogte van de diverse ontwikkelingen in binnen en buitenland. Met Hans en Jon kon ze daar gesprekken over voeren. Tegen mij zei ze “het gaat niet goed met de wereld”. Ik vond toen dat ze zeurde, maar gelijk kreeg ze wel. Alhoewel.. Toen ze haar heup gebroken had heb ik haar nog als verpleegster in het Diaconessenhuis getroffen. Daar werkte ik even als tijdelijke oproepkracht. Zo heb ik mijn grootmoeder daar ook nog wel gewassen. Apart natuurlijk. Die heup had ze gebroken doordat ze bij het wassen haar voet in de wastafel deed en toen ten val kwam. Dit wist Coralie mij nog weer te vertellen, ik was dat vergeten.

Opa’s relatie met zoon Jan was niet goed. Hiervan getuigt een gedicht van hem ter gelegenheid van Opa’s 25 jarig jubileum.

Na diens dood gingen ze wonen aan de Hoflaan nr.22  in Kralingen. Daar maakte Omie het bombardement op Rotterdam mee in mei 1940. In 1947 (op 71 jarige leeftijd dus) ging ze in een pension in Aerdenhout: Huize Reinegom, Tramweg 17). Dit was dichter bij ons. Wij gingen daar op de fiets en af en toe ook wel met de bus, bij toerbeurt naar toe. We zullen dat niet altijd leuk gevonden hebben, maar het was zo een vanzelfsprekendheid dat we gingen, dat we er niet tegen protesteerden. Omie breide ook voor ons. Dus om te passen moesten we ook al regelmatig gaan. Ze moest wel altijd enorm geprezen worden om haar werk en dat ik toen zelf ook ging breien wist ze niet echt te waarderen. Later verhuisde zij nog naar “Huize Bodaan” ‘n wat beter geoutilleerd en moderner huis voor bejaarden in Zandvoort (Bentveld). Ze werd er door moeder, vergezeld van vader trouw bezocht. Daar stierf zij 93 jaar oud. Zij werd begraven in Kralingen. Moeder overleed op 68 jarige leeftijd binnen het jaar na Omie’s dood.

—————

HJR (okt.’12)

Share this:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s