STEL, ZE KWAMEN EVEN TERUG….

Vakantie in Groet met de familie v.d.Laan jpg

Zie en luister ook naar : http://www.publiekeomroep.nl/artikelen/boeken-op-tv-tijdens-de-boekenweek      (maart 2013)     met Kees van Kooten en Nelleke Noordervliet. 

Als onze ouders even zouden kunnen terugkeren, hoe verbaasd zouden ze dan zijn en waar dan vooral over…..? Dit is iets wat ik me geregeld afvraag. Ik ga dan in gedachten de verschillende veranderingen na,…de pinpas, de computer, de mobiele telefoon, het verdwijnen van de PTT, het drugsgebruik, het toegestane vrije liefdesleven, de bom-moeder, het drukke verkeer, de zoveel baans wegen, voeg de rest er maar verder aan toe…..

Moeder had al moeite met de elektrische mixer. Die stond standaard met ’t snoer in ’t stopcontact, bijna voor gebruik gereed, want ze hoefde dan nog slechts één handeling te verrichten. Ik zelf herinner me nog hoe ik voordat we die mixer hadden, op zondag geregeld slagroom met de hand ging kloppen. Ik deed dat zittend in de koude vestibule, dan ging dat het beste. Ik was er lang mee bezig. Maar uiteindelijk kwam de stijf geslagen room, via ’t tinnen bakje, waar ik nu een kaapsviooltje in heb staan, op onze chocolade puddinkjes terecht. Wij kregen die zo nu en dan op zondag als dessert.

Van die kant en klare toetjes, die we nu in de supermarkten kunnen krijgen, hadden we toen nog niet. De vla, yoghurt, melk, ’t werd allemaal in flessen geleverd. Ook konden we  melk los in onze pannetjes krijgen. De melkboer kwam langs de deuren. Tot in de 80-er jaren heb ik dit zelf trouwens ook meegemaakt, maar eigenlijk was dat toen al uit de tijd.

Een ander lekker toetje waren de roompuddinkjes. Die waren met gelatine gemaakt en in glazen coupes gedaan. Het had twee kleuren, roze en rood. En lekker dat ik ’t vond. Heb ’t later zelf nog wel geprobeerd te maken, alleen ging ’t nooit goed. Met gelatine werken, ik vind ’t lastig. Maar eigenlijk zou ik ’t nog eens moeten proberen, alleen voor mezelf, want alle moeite er aan besteed, zal nooit de waardering bij anderen krijgen die het dan eigenlijk behoort te verdienen, omdat het toch als herinnering iets “heiligs” voor me heeft.

Maar verder m.u.v. de biefstuk en de er bij behorende jus en….eigenlijk ook de in het bruine koffiepotje gefilterde koffie (met de er aan toegevoegde buisman en de gekookte melk erover), vind ik dat moeder nu niet bepaald erg lekker kookte. Ik vergelijk ’t met hoe ik zelf nu kook. Het waren natuurlijk de vlees, aardappelen en groente maaltijden, macaroni af en toe, maar rijst…De Chinees kwam pas veel later “bij ons binnen”. Eigenlijk dacht ik dat veel “van na de oorlog” was en dat dat vroeger niet bestond, nou ja, bij ons dan niet. Chinees eten dus, en pindakaas b.v. Voor mij was dat natuurlijk zo, maar de rest van de familie had al een soort van leven gehad voor ’t mijne, met allerhande voor mij nog een tijd lang onbekende lekkernijen. De handel, ’t moest allemaal weer op gang komen. Maar wist ik toen veel als 6-10/11 jarige? De groente werd niet aangemaakt en sausjes waren uit den boze. Opa v.d.Loo was daar misschien debet aan, want vlg. hem zou de smaak van groente veel te uniform worden als je er die sausjes aan toe zou voegen. En in aanbidding voor haar vader volgde moeder zijn instructies mogelijk letterlijk op.

Plastic zakjes deden hun intrede. Na gebruik waste ik ze en hing ze boven aan de lijn te drogen. De bolpen kwam. Moeder had er als eerste één. Ik was er helemaal weg van. Marijke Brink had er in de klas ook al één gekregen van haar vader die naar Amerika was geweest. We gebruikten in de klas nog de kroontjes pen en ’t inktpotje, rechtsboven in de uitsparing in het tafelblad. Maar toen ik jarig werd….hoe oud….9,10? kreeg ik ‘m cadeau, dezelfde als moeder, alleen ’n andere kleur. Hij was heel klein en zat in een stoffe hoesje en bestond uit twee delen, die je dan aan elkaar moest zetten als je schrijven ging. Er hoort een gevoel bij, bij het krijgen van die pen, ’n gevoel dat niet beschrijfbaar is.

Als men oud wordt, dan komt de jeugd naar boven drijven. Ook voor mensen die het minder troffen. Voor mij was het allemaal wel mooi. Maar ’t is hard gelag omdat je dat nu pas gaat beseffen. Als ik denk hoe  en met welk ’n kracht ik me uit m’n ouderlijk gezin moest ontworstelen om aan m’n leven een eigen draai te kunnen geven, wel begrijpelijk dat ik aan waardering van die tijd en zeker van mijn ouders niet toe toen niet toekwam. Het is fijn om oud geworden, dat alsnog te kunnen doen. Leuk hoe dat nu ook een beetje te delen valt via Facebook o.a. met anderen van vroeger, vanuit de straat. Ja, helaas wel met de jongeren, omdat mijn leeftijd net op de scheidslijn valt  van al of niet computerized zijn.

Eigenlijk zou ik m’n ouders wel rond willen leiden in deze tijd van nu, hen wegwijs willen maken zoals zij dat onwillekeurig met mij toen deden. Benieuwd hoe ze zouden reageren.

———

HJR

 

 

Advertenties

2 thoughts on “STEL, ZE KWAMEN EVEN TERUG….

  1. Dag Joanne, wat een mooi verhaal!
    Ik ben iets jonger dan jij, maar mijn ouders waren ook van de oude stempel. Uiteindelijk heeft mijn moeder nog veel nieuwe uitvindingen meegemaakt en geaccepteerd. Voor haar heel belangrijk: een luisterboek, op een speciaal afspeelapparaat. Wat mij ook erg bekend voorkomt is het koken: aardappelen vlees en groente. Pas toen ze beiden ca 80 waren vroeg mijn moeder eens aan mijn vader: Vind jij andijvie eigenlijk lekker? Hij bekende dat hij het nooit lekker had gevonden. Zij ook niet. Daarna hoefden ze het nooit meer te eten.

    • Dag Lonneke,
      Bedankt. Had het al een tijdje geleden geschreven, maar nu gekoppeld aan het gesprek van Wim Brands in “Boeken” met Kees van Kooten en Nelleke Noordervliet. Schrijf eigenlijk “de boel” op voor m’n familie blog. Daar heb je al wel eens eerder iets van gelezen. Af en toe koppel ik er eentje van los, zoals ook nu.
      Die rust, dat overzicht, die zekerheid, die veiligheid ook, ik zou ze zo graag mijn kleinkinderen gunnen. Maar ja….Alles blijft zich nu eenmaal ontwikkelen, waarbij afbraak ook ingecalculeerd is. De aardappels hebben plaatsgemaakt voor pasta, dat is makkelijker om klaar te maken. Andijvie vind ik trouwens heerlijk. In de diverse varianten. Maar het is die afwisseling die me nu bevalt.
      Ik heb je trouwens, een DM gestuurd. Al ’n tijdje geleden. Geloof niet dat je die al bent tegengekomen…..? En…dat zweefvliegen, doe je dat in Noordwijkerhout/de Zilk of daaromtrent…?
      Groetjes, Hanneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s