De dood hoort bij het leven en omgekeerd.

Hoe een plaatje van mijn leven?

Ben bezig mijn ter aarde bestelling te organiseren. Ga straks terug naar mijn geboorteplaats. Gelukkig dat dat zo maar kan.

Woonde daar 18 jaar. Onlangs heb ik de herinneringen van mijn ouderlijk gezin daar, op een blog geplaatst. Toen was ik kennelijk er klaar voor om tot zoiets als een plek, en dan juist daar, om straks te komen liggen, kon besluiten.

Maar nu de rest. Leven is bijzonder, een goed afscheid waardig. Toch? Ja ik vraag maar. Niet iedereen zal er zo over denken. Het hangt ook van de leeftijdsfase af, waarin iemand zich bevindt. Nou ik bevind me in een dergelijke fase, waaruit het leven voor een heel groot deel bestaat uit het vergaren van herinneringen en die dan onder te brengen in een algehele betekenis die ik aan mijn leven wens te geven. Daar kan ik dan mijn resterende jaren nog leuk mee bezig blijven. Om hoeveel jaren het zal gaan, daar is nog totaal geen zicht op.

Maar die begrafenis dus. Een feestje ga ik er niet van maken. Wel een stemmig, warm onthaal en een genoeglijk samenzijn heb ik me bedacht. Slechts, nou ja, maar ik bedoel, wil alleen ’n afscheid van mijn 3 kinderen en hun gezinnen, mijn 8 kleinkinderen dus m.n. bij ’t afsluiten van mijn leven.

Waarom niet nog met anderen erbij?  Dat heeft iets van doen, met hoe mijn tocht door het leven was, temidden van de mensen. Weinig succesvol eigenlijk. Echte vriendschappen had ik niet. De oorzaak daarvan ben ik nog steeds aan het achterhalen. Het heeft iets met “verstaan” te maken, “begrepen worden”. Ik ben wel hele fijne mensen tegengekomen, maar dan betrof het de tijdelijkheid en het delen van dezelfde situaties. Ik denk met heel veel plezier en een warm hart aan een aantal mensen terug, maar die zijn wel inmiddels uit mijn leven verdwenen. Ik was ook altijd naar “mezelf in de wereld” en tussen de mensen  op zoek. Had altijd iets wat anderen niet hadden of juist had ik weer niet wat zij wel hadden. En dat is eigenlijk nog steeds zo. Vandaar. Of dat voor anderen net zo is, weet ik niet.

Met mijn kinderen wil ik graag mijn verhaal nog proberen te  delen. Vertellen dat het goed was, mooi, fijn, en tegelijk met veel tekorten, pijn, teleurstelling.  Vooral die schijnbare verwijdering van nu, ondanks grote verbondenheid vanwege m.n. die als moeder van hen, met hen gedeelde jeugd. Zoals ik het over de Kastanjelaan had in m’n blog, daar waar ik als kind met mijn ouders, broers en zusje woonde, waar ook alles niet van een leien dakje ging, maar waar het desondanks toch ook goed was, zo wil ik dat mijn kinderen net zo aan hun jeugd kunnen terug denken. dat ze met enige dankbaarheid toch kunnen terug kijken naar hoe het  bij hun gegaan is, voor die aan hen besteedde zorg en inzet en dat ze tegelijk kunnen aanvaarden de vele onvolkomenheden die er waren. Dat hun basis  toch krachtig genoeg was om hen allen voort te kunnen  stuwen hun eigen verdere toekomst in.

En hoe of ik ’t nu moet gaan voorbereiden die begrafenis….Nog niet zo veel ervaring mee. In ’n volgend blog misschien wel ’n vervolg.

———

HJR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s