Bloggen

Waarom ?

 Is Bloggen een nieuwe manier om een dagboek bij te houden? En dan niet privé, maar direct in ’t openbaar. Zo lang we in een land wonen waar de vrije meningsuiting is toegestaan, kan ik  dat in elk geval betrekkelijk veilig doen. Of zou ik met bloggen de journalist willen  proberen uit te hangen, alle kranten omzeilend, meteen stukjes producerend en dan voor iedereen gratis toegankelijk? Nee toch. Maar lui die echt kunnen schrijven, ja misschien wel? Zonder salaris dan. Maar gedreven mensen kunnen op deze manier wel hun boodschappen ventileren. Of ze dan ook gelezen worden hangt af of ze er uit springen qua presentatie en inhoud.

En zelf ’n loopbaan in die richting misgelopen? Ja, wie weet. ’t Enige wat ik kan zeggen is dat ik ’t verrassend leuk vind om  te doen en verder weet ik het niet. “Het overkwam ons”, dat bloggen. Was ook nu weer, net als bij twitter nieuwsgierig  hoe of ’t werkte. ik begon er een paar jaar geleden mee, eerst heel aarzelend bij het inmiddels ter ziele gegane “weblog.nl”, en gaandeweg nu bij het veel lastiger “wordpress.com”, heb ik me inmiddels over van alles geuit.

Probeer “boven tafel” te krijgen wat me bezielde. Waarom moest ik zo nodig van alles kwijt? Zo’n vraag als deze braakte ik b.v. en dan op twitter a.h.w.  uit. “Je kunt ook zwijgen” werd me gesuggereerd. Ja, dat overwoog ik, maar wees ’t toch van de hand, omdat ik er een zeker genoegen aan beleefde. Een verslaving had zich ook wel van me meester gemaakt. Dus, ’t werd wel oppassen geblazen. Echte contacten krijg je er mogelijk maar sporadisch door, feedback ook amper. Het betreft ook een steeds nogal wisselende groep van mensen, met wie je enig contact onderhoud. Waar was ’t me  in vredesnaam om te doen?

Allereerst blijkt het me “kunnen uiten” een levensbehoefte. Het woorden kunnen geven aan dingen die me beroeren. ’t Haalde ’t amorfe gevoel naar boven m.b.t. allerhande zaken als maatschappelijke en politieke kwesties en zette dat om in meer concrete gedachten, uitspraken, hoe onbeholpen, krom, en ondeskundig ook. Maar ’t gaf a.h.w. lucht. Dat op zich werkte helend: ik kreeg helderder door wat ik bedoelde en kon daardoor ook duidelijker mezelf presenteren, ook in normale doen. Ik deed meer mijn best om zo goed mogelijk me te verwoorden, omdat misschien eens ik toch door iemand ook gelezen zou kunnen worden. En ja, er werd zelfs af en toe op me gereageerd, ook positief. Ik bleek niet te worden weggevaagd. Ik voelde me er zekerder door worden. Stak steeds meer m’n nek uit. Bleek mijn mening kwijt te kunnen, vooral ook daar waar die nogal afwijkt van de gangbare. Dood eng in het begin. Wilde met mezelf wel over de brug kunnen komen en uitleggen hoe ik het bedoelde. zonder direct in een bepaalde hoek onverschillig te worden weggezet. De kans ’t op te schrijven geeft me meer tijd om in eigen tempo neer te zetten wat ik eigenlijk wil zeggen. Mijn gespreksvaardigheid varieert nogal. Verstaanbaar over komen kan nogal eens lastig zijn, vooral in het verleden. Vandaar kennelijk dat dat bloggen voor mij een uitkomst leek te bieden, al is het maar “om ook mezelf beter te kunnen horen”.

Maar zocht ook wel de confrontatie met anderen. Wat wilde ik dan aan hen kwijt? Wilde ik medestanders opsporen, of tegenstanders om mee in dialoog te kunnen gaan? Met als doel om met onszelf en de wereld de goede kant op te gaan? Dat zou een uiterst loffelijk streven zijn, en zeker zouden we die mogelijkheid moeten benutten, als daar enige kans tot slagen voor zou zijn. Maar zelf zie ik daar voor mij geen taak  meer weggelegd. Wil alleen mijn stem kunnen laten horen en dan liefst ook nog opgevangen worden ook. Aan mij nu wel de taak om met zinnige dingen aan te komen zetten.  

Bij ’t beleven van Religie, Islamisering, Geldzaken, Wetenschap en dan m.n. voor mij de medische, Onderwijs, Materialisme, Milieu, Leven/dood e.a. heb ik mijn eigen gevoel en ideeën. Die wil ik kunnen ventileren, vooral ook horen van anderen hoe die er tegenover staan. Doorgaans voel ik me onbegrepen. Mogelijk zie ik ook dingen verkeerd of over ’t hoofd.  Ik wijk nog al eens af vgl. bij algemeen gangbare opvattingen. Dat wrikt. Of ik voel me buiten gesloten, of ik trap zelf tegen andermans schenen. Ik wil noch ’t één, noch ’t ander.

Ik ga niet voor ’t gelijk, hooguit voor ’t wederzijds begrip. Dat we elkaar snappen of dat althans proberen te doen. Onze individuele kijk op ’t leven heeft o.a. met achtergrond te maken en met wat we ervaren hebben. En aanleg natuurlijk.

Hoe dan ook, ’t bloggen geeft me een platvorm om me te oefenen in het uiten. Zoals ik in m’n twitter profiel  aangeef, “it’s  about us, not me”, geldt dit als uitgangspunt voor mijn “in de wereld willen staan” bij ’t bloggen net zo.

Maar waarom kom ik dan ook nog eens met allerhande zaken, die niets met welk ideële plan ook te maken lijkt te hebben? Om dat de dagelijkse dingen bij ons aller leven horen. Ook schrijven hoe en of een boek me beviel b.v. hoort daar bij. Bovendien oefen ik me zo in het schrijven. Ik laat zien wie ik ben in al mijn onbeholpen warhoofdigheid en chaotisch bezig zijn, als loot van menselijk organisch materiaal. Wil graag voor mezelf dat waar ik zelf in mijn totaliteit voor sta, onder die ene noemer van mijn eigenste bestaan zien te krijgen. Daarom blog ik dus. Af en toe. 

P.S. Als hulpmiddel om mezelf te bezien stel ik me soms een boom voor, met al zijn takken naar de hemel reikend en met zijn stam hier scheef in de aarde staand. Elk takje en elke bundel takken staat wel ergens voor. En in zijn totaliteit voel ik me door die boom vertegenwoordigt, die van die chaos een geheel weet te maken.

Boom van Mondriaan

Boom van Mondriaan

Dit blog kwam tot stand nadat @Maryslabbens mij gevraagd had of ik wat vragen over het bloggen wilde beantwoorden. Ik wilde dat niet omdat ik als ik over bloggen zou schrijven, ik dat op mijn eigen manier wilde doen en niet al antwoordend op voorgekookte vragen. Nadat ik over twitter wat had opgeschreven, ging ik op een zelfde manier over bloggen schrijven.

———-

Hanneke (juni 2013)

Advertenties

2 thoughts on “Bloggen

  1. Dag Hanneke,
    WOW…
    Wat een mooie openhartige blog.
    Of je nou de wereld wilt verbeteren of alleen maar (in zelfgekozen tempo – het voordeel van schrijven) je stem wilt laten horen, en graag ook nog het gesprek aangaat.. dat zijn allemaal legitieme redenen.
    WOW – is een soortnaam voor Wijze Oude Wijven.
    Een eretitel. Die je het recht geeft om er wat van te vinden.
    En ook ons af en toe gewoon te verblijden met een stuk muziek, een alledaagse observatie of een mooie foto.
    Hoewel ik niet altijd reageer: ik lees je altijd, en vaak met plezier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s