Afscheid

(Om me het goed te kunnen blijven herinneren en om te verwerken):

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Afscheid

———

Was vanmorgen een uur te vroeg bij de dierenarts, nl.11.–uur i.p.v. 12.–. “Ja, u kunt zich nog bedenken” zei de assistente. “Komt u nu zo terug, dan bepraat u ’t straks nog even met de dierenarts”. Ik kreeg daardoor de kans om met Rico nog een wandelingetje te maken, “even voor ’t laatst een stukje langs de plas”, dacht ik. Daar waren we al heel lang niet meer geweest. Ach kom, dat haalden we in de verste verte niet. Maar ik liep onderwijl wel naar diverse excuses te zoeken, zowel voor ’t nu wel als voor ’t nu nog niet geven van dat dodelijk spuitje aan hem.

Die ochtend was hij me komen wekken. Ik had de doorgang niet gebarricadeerd zoals ik de laatste maanden gewoon was te doen. Want geen ontlasting of urine op m’n kleed graag. Maar vannacht had ik voor de verandering het expres open gelaten. Ik kon dan ook al wakker wordend direct vanmorgen nog zijn snoetje aaien.

Gauw er maar uit: de “grote dag” was aangebroken. Ik had trouwens goed geslapen, wat ik als een teken beschouw dat ze “boven” mijn plannen goedkeuren. Terwijl ik me waste en aankleedde lag hij eerst rustig achter m’n voeten te wachten. Toen ik m’n tanden poetste hoorde ik ‘m overgeef geluiden maken. Ik liet het maar even, tot ik klaar zou zijn, het was toch in de badkamer. ’t Bleek wat groene gal mogelijk van wat onlangs nog verorberd gras. Maar…ook lag er toen ’n keurig opraapbaar drolletje en in ’n mum van tijd op drie andere plaatsen nog meer. Oké, dat was hij dan al vast maar kwijt.

Gewoon als anders toen eerst naar buiten. Was ondertussen al wel begonnen met wat laatste foto’s te maken. En daar bleef ik tot het eind mee door gaan. Zelfs van zijn laatste plasje in het gras aan de overkant en tot slot Rico toegedekt in het crematorium in een bananendoos.

Ach lieve chiem, wat heb ik je aangedaan. Ik heb je je leven ontnomen. Sorry vent. Waarom wachtte ik niet nog wat meer? Werd het me te lastig met je? Een beetje wel, maar is dat een reden om je zo maar af te maken? Had ik het niet nog wat kunnen uitstellen?

Ja, dat had ik best gekund. Maar waarom ik dat dan toch niet gedaan heb? Allereerst omdat ik nu alle aandacht aan je afscheid heb kunnen besteden. Misschien dat het anders niet zo zorgvuldig zou zijn gebeurd en dat het dan meer iets van een haastklus zou zijn geworden.

Je had nog best wat langer willen en kunnen leven. Ook al liep je moeilijk, wilde je soms ook gewoon niet verder gaan, had je mogelijk ook pijn, het zij in je pootjes, maar misschien ook wel op plaatsen in je lijfje,…….je was wel nog altijd gek op je brokjes en van allerlei wat de vrouw aan het eten was en waarvan ik je dan wat toestopte. Je zat ook altijd aan mijn voeten te wachten op dat lekkers. Zodra ik trouwens in de keuken kwam en bezig ging met het bereiden van de maaltijd kwam je daar “gezellig” voor mijn voeten liggen. Maar ik dacht, ach, hij heeft al zo weinig de laatste tijd, waarom hem dit nu verbieden. Ik was dan gewoon extra voorzichtig om niet over je te struikelen. En ’s avonds, al jaren lang, na ons uitje en voor het slapen gaan dat stukje appel. Ook gisterenavond nog.

Maar weet je, je wilde ook vaak niet meer naar buiten, vooral ’s avonds niet. En soms deed je dan ook helemaal niets, dus waarom dan nog steeds je mee op sleeptouw nemen? Maar als ik niet ging, maakte je me midden in de nacht wakker. ik werd dan ook gek steeds van dat getik van je pootjes op ’t laminaat. Op het laatst legde ik daar maar stukken vloerbedekking neer. En de auto kon je niet meer goed in. Dan moest ik je optillen, wat je niet wilde. En dan moest je eigenlijk je muilkorf om, omdat je me anders kon bijten. Je zag ook bijna niets en je hoorde amper iets, daar werd je angstig van.

Het werd gewoon steeds minder met je. Chiem Sorry nogmaals, maar ik heb gewoon ’n knoop doorgehakt, die knoop die hier jouw leven betrof. Ik vind dat nu wel heel erg.

De vrouw zal je missen, maar tegelijkertijd denken aan hoe ’t was met jou die afgelopen 15 jaar. Bedankt mijn lieve grote hele sterke knappe mooie hond.

————– 28 juni 2013

(De laatste foto’s waren te erg om te plaatsen).

————

Advertenties

4 thoughts on “Afscheid

  1. Je viens de lire avec une traduction effroyable…mais je puis ressentir la douleur…Je pense encore à ma petite chienne qui est morte à l’âge de 15 ans et cela fait plus de 15 ans déjà qu’elle n’est plus des nôtres. Nous les aimons, simplement. Je vous embrasse et que votre peine puisse s’atténuer avec le temps. Amicalement, Denise

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s