Hoe nu verder leven zonder Rico?

Afscheid van Rico (vervolg)

Zijn dood, hoe absoluut. Hij is en blijft voor eeuwig weg. Wat doet mij nu zo janken als ik deze gedachte denk? Wat heeft me toch bezield? Had nog even hoop gehad, dat de dierenarts het niet wilde doen. Hij liep toch nog gewoon naar binnen? Ik schaamde me zelfs toen op dat moment dat ik daar om een spuitje was komen vragen, en wilde tegelijkertijd mijn beweegredenen voor dat besluit gaan opsommen. Maar de dierenarts leek meer om mij in te zitten dan om de hond wiens leven we gingen beëindigen. Het gesprek maakte een onverwachte wending: Dat hij bang was dat ik nu niet meer in beweging zou komen en achter de “geraniums” terecht zou geraken e.d. Ik had moeite het gesprek te volgen. Ik was met mijn hond bezig, die we dood gingen maken. Alleen daar wilde ik het over hebben.

De dierenarts zat met iets in zijn hand te schudden. ’t Bleek de vloeistof die hij zou gaan injecteren. Rico kreeg vervolgens een prik in z’n rug. De assistente hield hem vast. Ik moest voor hem staan. Ik keek hem aan “Sorry Knup”, “Bedankt”. Ach, ach de lieverd.

Daarna mocht hij weer van de tafel af. Hij zou vanzelf gaan slapen. Hij vond op de grond nog 2 brokjes, die een vorige hond had laten liggen, die schat. Hij bleef eerst nog naar me zitten kijken. Ik wees met mijn vinger naar de grond, waarop hij langzaam aan ging liggen. Er kwam geen braaksel, maar nog wel een laatste drol. De dokter kwam voor nog een spuitje. We wachtten tot hij helemaal in coma was. Aan de ogen viel dat af te lezen. Toen kwam die allerlaatste spuit….. rechtstreeks in zijn hart. Toen ging hij dood. Zo erg. Nog drie keer een raar soort zucht als in reflex, de arts had me gezegd dat dat mogelijk zou komen.

————

Heb me niet van te voren afgevraagd wat het voor me zou betekenen als Rico er niet meer zou zijn. Nou ja, ik hoefde niet meer naar een oppas uit te zien, voor als ik lang weg moest. Ik zou nu gewoon vaker op stap kunnen en wegblijven zo lang als ik wil. Het enige wat voor mij van belang was dat hij eerder dood zou zijn als ik. Hij kon bij niemand nl. meer zijn, daar was hij een te ingewikkeld hondje voor geworden. Maar hoe of het nu bij mij binnen zou zijn zonder de aanwezigheid van hem? Hij ligt niet meer op zijn kussen waar hij gisteren nog wel heel gewoon op lag. Hij zal daar nu nooit meer liggen. Ook elders niet waar hij zijn plekken had.

Wat heeft mijn verdriet nu met de hond te maken? Mijn blik valt op een plantenbord gevuld met regenwater. Rico zal ook daar niet meer aan komen lebberen. Wat mis ik hem mijn hond. Hoe lang gaat dit nog duren, dit onverwacht verdriet? Zijn lijfie pak ik in gedachten op en druk het aan mijn borst. Ik streel zijn kop, zijn vacht. Het janken vangt weer aan.

Mijn schuldgevoel speelt mij hele grote parten. Weet nu heel veel meer hoe over euthanasie te denken: “Nooit kunnen we voor anderen oordelen hoe hun leven is”. Over het levenseinde van een ander mogen we niet oordelen, laat staan bepalen. Er over denken is iets anders.

Veel komt bij mij boven van die afgelopen 15 jaar. Hij vergezelde me steeds op dat stuk levens pad. Jaren die moeilijk waren maar zich ten goede keerden, mede dankzij Rico durf ik ten stelligste te beweren.

————

We wikkelden hem in een oude handdoek van mij van nog heel vroeger en legden hem vervolgens wat opgevouwen in een doos, waarin zijn eigen kleedje lag. We dekten hem met nog een handdoek toe en deden de deksel op de doos. De dierenarts droeg hem voor mij naar buiten en de auto in.

De rit naar Naarden stond mij nu te doen. Nee, heb niemand met mij mee willen vragen. Wilde geen afleidend geklets. Het was mijn hond. Ik deelde hem met niemand. Alleen m’n lieve Roosje was buiten mij nog in hem geïnteresseerd, maar uiteraard als 3 jarige nog ongeschikt om mij bij zoiets als ’t wegbrengen van Rico te begeleiden.

————

Raar toen aangekomen op de plaats van bestemming, te constateren dat ik even niet met Rico bezig was geweest. Maar goed ook. Beter me op het rijden te concentreren dan me door te veel emoties laten afleiden. Hier in dat verlaten gebied verbranden ze dus de dieren. Hun as wordt hier verstrooid. Rico’s as hoop ik dat ze die goed zullen scheiden van de rest. Wil “” m” eerst nog even bij me houden en verder zie ik later wel.

Het crematorium zag er buiten netjes en strak uit. Een vrouw had er net haar poes gebracht. Ik moest met Rico er nu naar binnen. Eerst maar eens op speurtocht waar ik daarvoor precies moest zijn. Geen sterveling verder te bekennen. Terug naar de auto, de vrouw van de poes, die weg aan het rijden was, zei: “ ja hoor, daarnet was er nog iemand”. Daar kwam de man ook al naar buiten mij direct bij mijn naam begroetend. Was er dan ook precies op de afgesproken tijd. Hij droeg de doos met Rico en ik liep met hem mee. Binnen vond ik het wat quasi plechtig en oubollig. Wat gaf het. Rico zou daar geen weet van hebben, laat staan belang aan hechten. Ik kreeg een kopje thee. Ik moest betalen en wat ondertekenen. Maandag , na het weekend dus, zouden ze hem gaan verbranden. Ze zouden me bellen als ik zijn as kon komen halen.

————

Mijn leven zet zich voort. De “ruimtes” waar Rico tussen door liep zullen zich vanzelf gaan sluiten neem ik aan. De herinnering aan hem zal blijven.

                                                                                                                                 1 juli 2013

————

Advertenties

2 thoughts on “Hoe nu verder leven zonder Rico?

  1. Lieve Hanneke, wat een gemis maar voor Rico beter zo denk ik. Je zal nog lang aan hem denken, ik weet nog hoe ik me voelde nadat onze (laatste) poes Tijger overleed. Sanneke heeft het bij ons thuis gedaan, Tijger verzette zich maar kon het niet winnen. Daarna met haar op schoot naar het crematorium, steeds strelen. een paar dagen hebben we haar weer gehaald, in een kleine urn. Wat heb ik gehuild. Huisdieren, ze zijn een heel belangrijk deel van ons leven, we krijgen zoveel liefde van ze.
    Tijger is begin 2010 ingeslapen, een maand geleden heb ik haar as in de tuin uitgestrooid waar haar zus begraven is. Weer emoties, wat een mooie herinneringen.
    Liefs, Iris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s