vervolg op Omie

Onze ouders en grootouders leefden op de verhalen en levens van hun kinderen en kleinkinderen. Dat waren ook de verhalen die ze met anderen uitwisselden. Ze gaven een vertekend beeld. Alleen wat mooi was en succesvol werd naar buiten gebracht, het negatieve verdoezeld.

Heel weinig ouderen wisten nog een eigen draai aan hun leven te geven. Dat is nu veel meer het geval. Men bewandelde gebaande paadjes. Ze waren ook nogal afhankelijk van hun kinderen wat de zorg betrof. Ik geef slechts het algemene beeld, natuurlijk was er veel meer variatie.

Eind 60-er jaren kwam de omwenteling. Omie leest er over in de kranten. Ze is heel erg bezorgd. Ze verwacht er alleen maar ellende van. In zekere zin terecht. “Het kind werd ook met het badwater weggegooid”. “Het hek leek van de dam.” Ik wist zelf ook niet wat ik zag toen ik uit Saoedi Arabië thuis kwam.

In grote lijnen ging voor mij het leven gewoon door. En ik plukte op den duur de vruchten van de verandering. Je van je man te laten scheiden was gewoner geworden en niet meer zo schandelijk als voorheen. Maar voor de kinderen blijft zoiets ingrijpend.

De levens van ouders en kinderen is nu veel meer uit elkaar komen te liggen. Ik heb geen zin naar hun pijpen te dansen en zij niet naar de mijne. Voor de kleinkinderen is het jammer dat er zo weinig overeenstemming is en voor ons volwassenen misschien ook. Ze doen het gewoon zo anders, zij denken…. beter?

Interessant zijn we als ouderen in elk geval niet. Zij, de kinderen hebben op dit moment ook zo hun eigen zware dobber te verhapstukken met die crisis. Ze waren het zo veel al beter gewend.  De wereld waarin wij hen gezet hebben blijkt ook in de verste verte niet wat ons voor ogen stond en evenmin de wereld waarin zij zelf dachten te zullen belanden.

Wij lijken ’t nu in onze ouderdom wel nog erg goed te hebben, en ongekende mogelijkheden, zeker vergeleken met ouderen uit vroeger generaties. En dan is er die partij die er voor waakt dat onze verworvenheden gehandhaafd blijven, in de materie zogezegd, alsof dat ons hoogste goed vertegenwoordigt. Maar ja. Verschillen in meningen mogen er zijn. Mogelijk drijft dit de generaties wel nog weer meer uiteen.

De jeugd kampt zou ik zeggen met een onduidelijke toekomst. Ik heb absoluut geen zicht daarop: Arabische fundamentalisten, Oprukkende Chinezen….Global warming, vervuiling, en wat al niet meer, spelen parten. Men keek wel vaker zorgelijk naar de toekomst, en dan werd het vaak ook anders, maar niet onoverkomelijk, alhoewel hoe of ’t elders in andere werelddelen toe kan gaan laat ik hier maar buiten beschouwing.

Maar nu…? Langzaam haken wij oudjes af, maar snappen de jongeren het zelf wel? Het wordt vaak gezegd, “ze groeien er mee op” en dat is natuurlijk ook zo, maar ik vraag me toch gelijk mijn grootmoeder  af “Waar moet dat heen”. Ik zal het allemaal niet meer mee maken, aan één kant jammer, maar ook wel een geruststelling. Ik laat het maar los.

Ze vond natuurlijk dat ik een prachtig huwelijk had gesloten, mijn grootmoeder. Had ik ook. De verjaardag van mijn ex, op dezelfde dag als van haar moeder. Dat maakte het nog een tikkie closer. Alleen ja, in de praktijk hè? Ze maakte alleen de geboorte van mijn eerste kind nog mee. Wat zou ze met de rest van mijn leven met Thijs nog verder hebben aan gekund?

HJR (26-9-’13)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s