“koffie met appeltaart”

n.a.v. een stukje van Hanna Bervoets in een bijblad van …?
——
Had mijn inkopen naar tevredenheid gedaan. Nog een kopje koffie voor ik de tocht naar huis zou aanvangen. Ik streek neer op een plek waar eigen gebakken taarten worden geserveerd. Ter plekke besloot ik tot een stuk appeltaart. Nou ja, achteraf bleek dat een vergissing. Het waren meer appels dan taart. Had ik kunnen weten. Beging al eerder daar die vergissing.
De koffie was lekker en er lag wat te lezen. De “Linda” lag bovenop. Ik bladerde die even door. Verbaasd over de inhoud. Er lag nog meer. Een bijlage van de Volkskrant geloof ik.IMG_0406   Eerst een artikel over “mannen die niet willen praten”. Mannen, “ze doen”. Ja, leuk, ik meende dit wel te herkennen uit de diverse beelden die ik nog van vroeger heb. Ook al is het niet meer aan de orde toch zinnig te beseffen waardoor het o.a. fout ging.
Maar vervolgens kwam ik Hanna Bervoets tegen. Haar “kende” ik van “de Slimste Mens” met Philip Freriks en Maarten v.R. Ik wist toen niet wat zij was. Schrijfster bleek nu. ‘Ze zat in de trein in een eerste klas stilte coupé”. Daar schreef ze een stukje over. Als u de hier bijgeleverde foto kunt vergroten, valt het te lezen.
Het is een aardig stukje. Het bracht me zelf even in de trein en herinnerde me enkele eigen ervaringen in stilte coupés. Maar over die stilte repte ze niet, ook al werd die wel doorbroken. Nee, ze beschrijft wat er gebeurt en hoe men dan, ook op elkaar reageert en zich gedraagt. De schrijfster neemt zichzelf daarbij ook in ogenschouw. Ik vind het leuk, zulke stukjes, zinnig ook dat ze geschreven worden. Ik moest ook even denken aan Carmiggelt. Ik ga dan zelf ook beter kijken, en stil staan hoe of we doen. ’t Zijn ervaringkjes die je dagelijks meemaakt en op straat oppikt. Ze veraangenamen het bestaan.
Met dank aan Hanna Bervoets. Ik zal zeker binnenkort nog iets van haar gaan lezen.
De man die me bediend had runde op dat moment in z’n eentje de “toko” en ik was even de enige gast. We wisselden het één en ander met elkaar uit. Hij had jazzmuziek op staan, vond dat goed bij zijn bakkerijtje passen. Maar, hoe of ’n bepaald nummer heette  wist hij niet. Hij “pikte” de muziek van internet en liet me op zijn telefoon een rijtje namen zien van verschillende radiostations, waaruit hij maar te kiezen had.  Voor mij “rijst dit allemaal de pan uit”, ’t valt vooral niet te bevatten. Maar hoe dan ook…toen ik wide afrekenen, zei hij dat ik alleen mocht betalen als alles naar wens was geweest. Even kon ik toen nog kiezen of ik hem over die appeltaart zou vertellen, dat ik die eigenlijk niet lekker had gevonden. Ik heb dat niet gedaan. Voelde me er te ver van af staan om hier mede verantwoordelijkheid te dragen. ’t Zou de man toch ook een rot gevoel gegeven hebben en mijn geweten extra  belast. En voor later geen garantie geven voor een betere appeltaart. Ik betaalde wat ik te betalen had.
————
HJR (8-10-’13)
——
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s