About colors

We waren uitgenodigd bij Abdallah Debach, de agent. Die heb je nodig om er te kunnen werken. De Shah Iman’s waren er ook, weet niet meer hoe hun voornamen waren. Zij waren de eersten bij wie we indertijd op bezoek daar gingen. Er waren ook nog twee Pakistaanse jongens. Van de overige mensen herinner ik me niets meer. Het zullen wel alleen mannen zijn geweest. In zo’n tuin ’s avonds, het had voor mij altijd iets paradijselijks We hadden er zelf een flat in te midden van niets dan woestijn, vandaar.

In afwachting van het eten praatte ik met één van die jongens, nou ja, jonge mannen, net de twintig gepasseerd. Hoe het gesprek verliep weet ik niet meer, maar we belandden bij “Apartheid”. Dat speelde toen,  in 1968 erg. Ik had er niet veel mee, kan me herinneren hoe ik daarvoor, in Nederland nog, me al eens had uitgesproke, me schaamde voor die blanken, die zich zo dom gedroegen. Schamen was niet het goede woord. Het was gewoon “mijn ding” niet. Dat “station” was ik voorbij of zo.

Met die Pakistaanse jongen, hij zei het: “How ridiculous they look only at the color of people to judge them” And I agreed. And…I never forgot this conversation in that garden in Jeddah. Because we agreed with one another. Gives always a good feeling.

Nu willen arme blanke mensen in Zuid Afrika juist zwart zijn.

In India hebben de mensen dezelfde kleur, maar worden ze onderscheiden door kasten.

Nogmaals, wie of het snapt mag het zeggen.

———

HJR

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s