Een herinnering

’t Meeste wat we meemaken in ons leven vergeten we, een aantal gebeurtenissen blijven hangen. Als voorbeeld van dat laatste komt om voor mij onduidelijke redenen nogal eens bij mij boven, die zondag middag ergens in de 60-er jaren. Ik had mijn vrije dag. Het gezin in Barnes (Londen) zou ’t zonder mijn aanwezigheid doen. Het was mooi weer. Ik bevond me op een boot op de Thames. Hij lag nog stil. Ik had een boekje in mijn handen. Ik geloof “Poespas” van Carmiggelt. “Je moet engels lezen nu” zei een stem achter me. Een jongen van mijn school. Een HBS-A-er. Een oud-leerling van vader. Een aantal van mijn vriendinnen van toen, hadden bij hem in de klas gezeten. In de eerste klas zaten we bij elkaar. Ik geloof niet dat we ooit een woord met elkaar gewisseld hadden. Hij was er met zijn oom en tante, de man een Nederlander, de vrouw een Engelse. Ze namen me die dag verder op sleeptouw. Van de boottocht herinner ik me niets. Ze brachten me naar hun huis, een in een mooie buurt en leuke tuin gelegen villa. De jongen en ik we liepen het gras op, met links de bloemen borders. Hadden we een glas in de hand? Ik weet het niet. Ik zal er vast een drankje hebben gekregen. Ze namen me mee uit eten. Aardige mensen. Waar we ’t over hadden? De oudere broer van de jongen “kwam langs”, maar verder? De jongen stelde voor een keertje een museum te bezoeken. Hebben we niet gedaan. Ik heb hem niet meer terug gezien. Ik had die mensen nog willen bedanken. Heb ik ook nooit gedaan. Later zat ik nog eens op een boot op de Thames met mijn jongste zoon. Toen gingen we naar HamtonCourt. Waar zouden die mensen nu gewoond hebben? In Richmond? Weet het niet. ———— HJR (4-4-’14) Heb inmiddels een leuke reaktie. De persoon in kwestie wist zich niets ervan te herinneren.  Ach wat wilde ik? Mijn verhaal toch alleen kwijt? Niet Richmond, maar Virginia Water dus.  Zegt me niks. Eens opzoeken en wie weet met een site seeing tourtje er nog eens langs gaan? De Engelse Country side is niet te versmaden. ———— (5-4-’14)

Heb inmiddels Bart Jan bezocht. Op 27 mei jl.. Dus nog heel recent. Op een gehuurde elektrische fiets vanuit Haarlem toog ik Bloemendaal waarts. Ik was er verschillende keren nog wel eens langs geweest, maar….nooit had ik er meer gefietst. Een lofzang op de e-bike.

Ach wat staan er een mooie huizen daar aan de “andere kant” van de Bloemendaalse weg. Er voorbij schietend komt dan vanzelf de vraag even bij me op “hoe is het daar om te wonen?”. En vroeger, ik zag het amper. Bart Jan woont ook schitterend. Maar iedereen heeft duidelijk zijn eigen stekje. Het gaat gewoon er om “hoe je bent als mens”. En, met Bart Jan liep het contact heel soepel en plezierig. Wat iemand ook gedaan heeft in het leven en heeft meegemaakt, uiteindelijk kom je allen daar in dat tijdsbestek van waaruit je terug kunt blikken op je leven en de balans ervan kunt op gaan maken. Ik vond het leuk om allebei wat van onszelf aan elkaar te vertellen. Ook al waren en zijn onze levens heel verschillend, het voelde toch alsof er heel wat overeenkomsten tussen ons waren. Heel bijzonder en iets om dankbaar voor te zijn. Hij heeft trouwens verrassend een heel aardige vrouw.

Hij gaf me nog een boekje mee, dat hij zelf geschreven heeft over een reis van hem in China. Ik ben er even aan begonnen. Besloot toen verder lezen nog even uit te stellen omdat ik nog zo in mijn hoofd bezig was met waar we het in ons gesprek over hadden gehad. Alles op zijn tijd dus. Maar het boekje leek me alleszins de moeite waard.

——- (30-5-’15)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s