Gestampte muisjes

Het meeste uit ons leven vergeten we. Soms blijft er iets vast zitten en komt zelfs bij herhaling naar boven. Kan me voorstellen dat je er dan iets mee zou moeten, zoals om blokkades in je psyche op heffen of omdat het nog onaf is en het wacht op een vervolg of iets dergelijks. Maar meestal kan ik er niets anders mee dan dat het me in herinnering terugbrengt naar mijn jeugd  IMG_2833 en roept het heimwee gevoelens op.

Neem die gestampte muisjes van ons nu. Dat gele pakje staat nog altijd op mijn blaadje tussen ’t andere zoete boterhambeleg: zoals chocolade hagelslag, appelstroop, pindakaas, honing en ook marmiet, naar mijn idee een typisch Hollands allegaartje.         De jam staat (na Tom) bij mij al jaren in de ijskast.

Maar die gestampte muisjes dus brengen mij geregeld die zomerse avond in herinnering, ergens aan het begin van de 50-er jaren en tegelijkertijd al die andere avonden van toen en de hele sfeer uit die tijd. We hadden gegeten en zaten in de voortuin, mijn moeder en ik in elk geval….”Ik ben de Ruijter uit Baarn”, dit al zeggend kwam een slanke, lange man met donker ietwat krullend haar onze tuin ingelopen. Wij….even verbaasd , maar hij refereerde al direct naar de brief die moeder naar hen had geschreven, zodat zij direct al begreep met wie zij van doen had. Het ging ook mij aan, begreep ik al gauw. Er had zout in de muisjes gezeten, ik had het zelf geproefd en gemeld, net als Gré, onze hulp. Vandaar dat moeder die brief had geschreven. Meneer de Ruijter dus in hoogst eigen persoon. Hij en ik togen naar de kleine kruidenierswinkel van Tuijl, op de hoek van de Verbindingsweg en de Korte Kleverlaan, ik geloof tenminste dat die straten daar zo heten. Ik ben er ook al zo lang weg. Ik neem aan dat ik bij hem in de auto meereed. Daar herinner ik me niets van, maar evenmin dat we dat tochtje lopend zouden hebben gedaan. Dat leek me bovendien net wat te ver om doenlijk te zijn geweest. Wat meneer de Ruijter daar precies ging doen en deed, weet ik niet. Ik ging alleen mee om hem de weg te wijzen. Dat was natuurlijk op zich al gewichtig genoeg. Hij zal ws. een pakje van de muisjes meegekregen hebben en ook het pakje dat wij thuis nog hadden. Ze onderzochten het. Er werd echter geen zout meer gevonden. Ze weten het aan het brood, als herkomst van ’t zout wat wij geproefd hadden.

Later kwam ik een tijdlang veel in Baarn. Toen rook het daar, ja echt, nogal eens naar: #Gestamptemuisjes. ———–

            ’t is nog steeds “de Ruijter” wat “de klok slaat”.

—————

HJR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s