Hoe zal ’t verder gaan?

Vanmiddag kwam er weer in mijn aanwezigheid in een openbare ruimte een allochtoon in aanvaring met onze gebruikelijke manier van doen. Ik was bij de Bank. Een man was voor mij. Er was iets misgegaan. Nou kan dat tegenwoordig makkelijk, dus ik had aanvankelijk alle begrip voor hem. Ik was zelf ook in het verleden meerdere malen in aanvaring gekomen met  een ondoorgrondelijke muur van onbegrip, regels, gezag of wat dan ook. Zijn pas was geblokkeerd, nou ga maar na hoe irritant dat kan zijn en dan moest hij nog tot de middag wachten voordat hij er terecht kon. Hoe lastig vind ik het zelf niet al die papieren, veranderingen, nou, ik word er ook af en toe niet goed van. Vraag me af hoe lang ik zelf die bankzaken nog zal kunnen blijven doen. Dus dat die man, hier in ons vreemde land  ook af en toe de moed laat zakken, ik dacht de man wel te kunnen snappen. Ik zag hem slechts van achteren, hij zag er wat slordig en armoedig gekleed uit, dat ook nog eens.                                                 IMG_2930

Er waren twee vrouwen die klanten moesten bedienen. Beiden waren bezig, één met de man, de ander in een ander vertrek met iemand die ik niet zag.

De blokkering moest worden opgeheven. De ID kaart van de man moest worden gecopieerd. Maar dat mocht niet, daartoe was de vrouw helemaal niet bevoegd, vond de man. Ik heb het niet letterlijk allemaal gevolgd wat er tussen die twee gezegd werd. Vandaar dat ik dit nu ook niet goed uit de doeken kan doen. Maar op een gegeven moment ontstond er een dreigende sfeer. Ik was blij dat de man alleen was en niet een kameraad bij zich had of zo.  De vrouw bleef rustig hem van antwoorden voorzien, ook al waren de vragen gelijk. Hij bleef tegen. Op een gegeven moment wilde hij meekijken op de computer, waar ondertussen de bankvrouw de pas blokkade aan het opheffen was. “Nou probeert u het eens of hij het nu weer doet”. Gelukkig was dat het geval. ’t Is allemaal best begrijpelijk, maar die dreiging hè en….het feit dat de bank door alleen vrouwen werd “bemand”… Die lui hebben kwa achtergrond en levens situatie geen respect voor dames. Ik vond het een beetje link.

Uiteindelijk wist de vrouw hem de deur uit te krijgen. Ze beloofde hem nog een e-mail toe te zenden over de richtlijnen waaraan zij in haar werk onderworpen werd. Met een… “Kutwijf” verdween hij naar buiten.

Ik had me koest gehouden. Gelukkig maar. Want ik zou ook de wind van voren hebben gekregen en dan zou de situatie wel eens oncontroleerbaar uit de hand hebben kunnen lopen. Maar raar, terwijl het gaande was dacht ik ja, zo ontstaan die relletjes. Zouden ze in die toestand met wat meer zijn geweest…..Dan heb ik een voorstelling van iets, waar ik nu al een beetje bang voor ben. Ze snappen ons niet, maar ze willen ons ook niet snappen. En wij, snappen wij hun wel? Ja, ze zijn veel meer primair reagerend, primitiever in hun wensen en gedrag en reageren vanuit  een veel nadeliger positie. Ze hebben ook een heel andere wijze van onderhandelen en houden er heel andere basis begrippen op na. Die zouden we misschien wat beter moeten kennen, zoals hun eergevoel, en hun respectloos zijn naar de vrouw b.v. Ik ben wat bang voor hun negatieve kracht.

Ik moet natuurlijk niet zo generaliseren. Want verschillen zijn er tussen al die mensen, maar ook overeenkomsten. ’t Is m.i. domweg een hele lastige klus, om goed om te gaan met elkaar in de aller ruimste zin van het woord.

Ik vond dat die bankmevrouw het voortreffelijk deed. Maar zoals ze zei ik kon “haar hart niet voelen”.

—————

HJR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s