Onheilstijdingen

Eens zal ik er wat van gaan merken. Dat kan toch haast niet anders? Maar vooralsnog is mijn uitzicht op mijn buiten onveranderd. Natuurlijk het weer zorgt voor enige variatie, maar verder blijft het het vertrouwde beeld: beide kanten op bewegende autotjes, met lampen aan. De zon nu op de kale takken van de treurwilg, met zo nu en dan een vogel hoog bovenin. De groene berm en daar dan voor de sloot, met een zwemmend dier erin. Vogels vliegend door de nog wat ijl blauwe lucht.

Misschien ook blijft het de komende jaren wel zo, hoef ik nergens om bezorgd te zijn.

Dankzij de televisie word ik over van alles geïnformeerd, zoals zovelen. En op twitter lees ik commentaren. Ik zelf draag daartoe ook af en toe mijn steentje bij. Welk recht van spreken heb ik. Ik maak helemaal niks van dat alles mee. Ik zou er mee moeten stoppen. Al dat gezwets is volstrekt zinloos en draagt tot geen enkele oplossing bij. Alles gaat zoals het gaan moet en daarmee basta.

HJR (28-1-’16)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s