“De strijd om het einde”

imageSinds enige tijd ben ik lid van de vereniging voor vrijwillige euthanasie, de NVVE. Dat moest ik geloof ik zijn om straks met mijn levenseinde geholpen te kunnen worden. Ze kunnen je dan ook een penning geven opdat ze me niet zullen reanimeren. Die zou ik nog moeten aanvragen.

Ik had een uitnodiging gekregen voor een film en een napraten na afloop. In Amersfoort, dus te doen. Kon me opgeven, maar ging op de bonne fooi. Ik kon erin. Het was er goed bezocht.

Voornamelijk “Oude Mensen” Geen doorsnee van de bevolking. Frenk van der Linde, die de middag aan elkaar praatte, checkte dat: de meesten hadden hun middelbare school afgemaakt en zelfs nog een vervolg opleiding voltooid. Dat geldt niet voor de grootste groep nederlanders van rond de zeventig nu. Voor babyboomers zal dat straks anders zijn.

Nou inderdaad, een aantal mensen “wisten van wanten”, met kennis van zaken was er een aantal keer een mevrouw uit het publiek aan het woord.

Ik had afgelopen maandag avond die drie mensen gezien op tv, die met hun levenseinde geholpen waren en na afloop geluisterd naar het gesprek hierover met Coen Verbraak tussen een oud-psychiater en de directeur van de levenseinde kliniek.

Ik heb nog weinig hiermee van doen gehad. Zat er eigenlijk alleen voor mezelf om straks zo mogelijk te voorkomen dat ik een aantal jaren in kommervolle omstandigheden zal belanden.

Ik vind het een hele lastige kwestie en weet zelf bij lange na nog niet wat ik van euthanasie in het algemeen vind.

Geen leven is gelijk aan dat van een ander. Een algemeen oordeel is dan ook moeilijk te geven. Ondraaglijk lijden hebben ze het over, maar ook dat is een moeilijk te meten staat van zijn. We kunnen slecht ook over anderen oordelen, laat staan beslissingen nemen.

Afhankelijk zijn van anderen zal naar ik aanneem wel eens mijn grootste “ondraaglijk lijden” kunnen zijn, een me niet verstaanbaar kunnen maken vind ik nu al één van de grote tekorten uit mijn leven. Die “pil van Drion” zou voor mij wat zijn, kwam ook een aantal keren langs, maar…dat is iets anders, werd mij duidelijk en betreft “zelfdoding” en geen euthanasie. ….?

“Zorgvuldigheid” komt in de kraam van de NVVE zeker wel aan bod, alleen vanmiddag hoorde ik dat woord niet vallen. Ik ervoer een zeker “op de barricade staan”, bij mensen daar, strijdvaardig ook bij een aantal lui, er werd nl. geregeld geklapt om deze of gene “heldendaad” of behaalde mijlpaal. Vond dat moeilijk omdat het hier wel het doodgaan van mensen betreft. Maar meen toch ook iemand gehoord te hebben die het eens was met die psychiater bij Coen Verbraak, die zo fel tegen hulp bij zelfdoding was. Net als geboorte blijft doodgaan voor mij iets heiligs hebben, gekoppeld als het is aan iets mysterieus.

De film was gisteravond op tv vertoond. Die had ik niet gezien. Het ging over artsen die in de afgelopen decennia, een “lans gebroken” hadden op dit vlak. Het echtpaar Postma, en dan m.n. Mevrouw, had haar moeder geholpen. Daar was in de zeventiger jaren het nodige tumult in de media over geweest. En verder kwam er een arts aan het woord, ik geloof uit Purmerend, die bij iets dergelijks betrokken was geweest en dan nog iemand anders die een man had geholpen die “klaar was met zijn leven”. Dit alles resulteerde uiteindelijk in de euthanasiewet van Els Borst.

Of we tevreden waren met deze wet, werd ons nog gevraagd.

Ik heb hier indertijd amper iets van opgepikt. Ik was er evenmin mee bezig. En nog steeds niet. Hoop alleen dat ik strakjes een beetje vredig en met weinig drama heen kan gaan.

Ik vind en vond het Leven moeilijk maar bijzonder. Het verdiend een respectabel slot. Dat wel.

– – – – –

HJR

Advertenties

2 thoughts on ““De strijd om het einde”

  1. Dag Hanneke . Het spannende moment waarin de beslissende handelingen/ nalaten van handelingen gedaan moeten worden om met weinig drama heen te kunnen gaan is meestal volledig afhankelijk van de mensen die op aarde zullen blijven op dat moment. Na vele jaren palliatieve zorg verleend te hebben heb ik de mening dat de dierbaren de meest storende rol kunnen spelen. Een ervaren huisarts of verpleegkundige zal er niet over denken zuurstof te geven om een sterfbed te verlengen, maar die vragen daar vaak overleg over aan met de dierbaren. De stervende zelf is vaak bang of eufoor, en heeft ook geen objectief beeld om een oordeel te kunnen geven.
    Ook ik ben bang voor de druk die mensen uitoefenen op medemensen om hun sterven te vervroegen.
    De precieze omschrijving van de eventuele euthanasie komt tijdens het sterfbed heel weinig aan bod: gelukkig is iedereen het er op dat moment meestal over eens dat eventuele medicijnen angst reduceren, en niet gegeven worden om t leven te verkorten.
    Maar maak je niet druk, leef nú!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s