Zoonlief of over de liefde van mijn zonen.

Naar aanleiding van zijn bezoek op 12 – 2  – ’16

Twitterde ik: “Had zoonlief op bezoek. Mag in de krant, maar kan ook op twitter”.

Er werd gereageerd: “gezellig”, “wat fijn voor je” enzv.

Het was inderdaad gezellig, en ik vond het ook fijn, maar dat er toch ook iets aan schortte, dat werd in reakties niet meegenomen. Wilde ik dat dan? Ach, het alleen al kunnen durven uiten, gaf aan dat tekort voor mij al enig recht van bestaan.

–  – –

Moet zeggen dat ik me in het verre verleden een heel andere voorstelling  heb gemaakt, van hoe of het later zijn zou als mijn kinderen het huis uit waren. “Je hebt je kinderen maar te leen”, “ze zijn niet van jou, maar van de wereld” en meer van die algemene wijsheden ten spijt , ’t bleek toch een hard gelach, dat stile huis daarna. Dat ze zo uit mijn leven zouden verdwijnen, en in een zo andere “wereld” ook belanden, ik was daar niet op voorbereid. Nu weet ik inmiddels hoe tijden in snel tempo kunnen veranderen en tijdgeesten bepalen wat belangrijk is. Generatie kloof speelt parten. Maar dat we zo weinig met elkaar te delen zouden krijgen, dat ik ook zo weinig van betekenis heb kunnen zijn, dat vind ik echt heel ontzettend jammer.

Mijn schoonmoeder van weleer, die zei het al, “eerst zijn het een soort van kamaraadjes, maar dan blijk je plots in een andere relatie met ze te zijn komen staan”. Ik ging er niet op in, heb het wel onthouden en ik snapte ook wat ze toen bedoelde. Ik mocht mijn schoonmoeder wel. Ze was een kittig type, reed in haar dafje, nadat ze op oudere leeftijd haar rijbewijs had gehaald, ze leek een beetje op miss Marple, althans op één van haar vertolkers. Maar we hadden verder niets gemeen. Ik stond buiten haar relatie met haar zoon, die ze adoreerde.  Ik voelde de verbondenheid tussen hen en accepteerde die, ook al voelde ik me er af en toe onprettig bij.

Mijn relatie met mijn zonen is anders, zij het met beiden ook weer heel verschillend. De jongste laat geregeld van zich horen en vraagt gewoon hoe of het met me is. Hij luistert dan en  reageert betrokken. We hebben het ook natuurlijk  over zijn gezin, het weer en allerhande maatschappelijke kwesties. Door de telefoon dan wel te verstaan, want hij woont niet in het land. Toch ligt er ook tussen hem en mij een wereld van verschil. Zijn leven druk, de tijd zo anders. Ik ben/was vaak nogal bezorgd om hem.

Maar met de oudste, is van interesse weinig sprake en dat voelt koud. Op hem komt straks wel alles aan, dat zal hij doen en goed. Dat ik hem niet eens te delen heb, nee ik lijk hem kwijt. Ik behoor tot zijn verleden. Hij daalt dan a.h.w. even neer als hij een  enkele keer bij mij langs komt. Het is dan als van ouds, dat wel, maar als hij dan weer weg is, hou ik voor hem op met bestaan en verdwijn ik lettlijk uit zijn gedachten. Maakt dat uit, is dat erg, hoort het zo, ik heb werkelijk geen idee. Ook bij hem lopen de dingen ingewikkeld en gaan niet zo als verwacht.

Alle drie mijn kinderen staan midden in die leerschool die hun leven is. Ik ben blij dat ze daar hun eigen verantwoordelijkheid voor dragen. Daar heb ik ze voor groot gebracht. Ik kan ze er ook nauwelijks in raden.

Men heeft het in dit verband nogal eens over “zaaien en oogsten”. Tja, ’t kan zijn dat ik indertijd in dat zaaien te kort geschoten ben en mogelijk nu nog steeds. Wie zal het zeggen.

Het is goed als hij er is, het is leuk als hij er is, die oudste zoon, mijn eerste kind,  ’n beetje ” downigheid” na afloop hoort daar dan kennelijk steeds bij.

Zo lang ik me kan redden lijken er geen vuiltjes aan de lucht, maar toch, wat  meer voor elkaar over en weer van betekenis  kunnen zijn, het is niet alleen dat mijn verlangen daar naar uitgaat, eigenlijk vind ik, als ik eerlijk ben, het absoluut niet in de haak als dit zo blijven zal. Maar wat hier aan of – voor te doen?

Ben niet de enige in de samenleving die er mee te maken krijgt dat contact met kinderen niet naar wens verloopt. Dat zal ook vroeger veel voorgekomen zijn. Hoe dan ook, mij lijkt het een verrijking in het algemeen als we het beter zouden kunnen, “het omgaan met elkaar”. Wat maakt het dat het toch vaak zo lastig is?

HJR (22 – 2 – ’16).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s