Zomer Zuster

Naar aanleiding van het boek “Zomer Zuster”, geschreven door Trudy Hommel.foto (1).jpg

Ik kreeg het boek toegestuurd. Waarschijnlijk omdat ik een keertje in een mail aan diegene meldde dat ik ook, net als zij in de verpleging had “gezeten”.

Eens een zuster, altijd een zuster. Ik blijf met een kritische, maar ook geïnteresseerde blik het reilen en zeilen en de ontwikkeling in de zorg gadeslaan als ik tenminste er mee geconfronteerd word. En dat terwijl ik zelf toch maar betrekkelijk kort in de verpleging heb gewerkt. Ik vergelijk dan onwillekeurig de zorg van nu met die van hoe het vroeger was, hoe het mij toen werd bijgebracht. Na mijn tijd, kwamen er allerlei nieuwigheden en werden de ziekenhuizen op steeds modernere leesten geschoeid. En langzamerhand verdwenen onze manieren van doen en kwam er veel nieuws voor in de plaats. Enerzijds gaat de ontwikkeling verder, anderzijds wordt er ook van alles weer teruggedraaid.
Mijn kritische blik kreeg ik tezamen met mijn witte kruis speld.
Deze speld zou na mijn dood weer teruggeven moeten worden, aldus de erbij geleverde papieren. Geen instantie die er zich daar nu nog om bekommert. Nu staan de verpleegkundigen geregistreerd in het Big register, Trudy Hommel noemt dat ook. Ik heb mijn registratie maar laten verlopen. Na de 10 jaren in de psychogeriatrie aan het eind van de vorige eeuw zie ik me nu niet meer in de zorg gaan werken. Sta inmiddels bijna aan de andere kant ervan. Zinnig om wat te lezen hoe het er nu toegaat.

“Het kantelt in de zorg”, waar niet. Alles blijkt behoorlijk kort van duur.het verandert overal en continue.

Tijd en persoonlijke aandacht voor de zieke mens schoot er in de ziekenhuizen langzamerhand bij in. Verpleegkundige opleidingen werden aangepast. Mensen moeten nu zo snel als mogelijk terug naar huis, waar ze dan onder de thuiszorg vallen. Ik kan me in wat Trudy Hommel meemaakt goed verplaatsen. Ik heb ook zo ongeveer overal aan “geroken”. Zij vindt soms voldoening in haar werk, als oproepkracht in de zorg, maar vaak ook niet. Zij komt van allerlei onwenselijkheden tegen, m.b.t. de overdracht, b.v. en manieren van omgang met en hoeveelheid tijd voor de zorg-behoeftigen. Ze lijkt me “een rot in het vak” en heeft vermoed ik nogal bijgeleerd. Ook las ik dat ze zich heeft laten opleiden bij “Hellinger” met diens “familieopstellingen” en daar vermoed ik heeft zij een bepaalde levensfilosofie gekoppeld aan wijsheid opgedaan. Ik zou niet hebben kunnen doen wat zij doet. Als mensen tegen staan, en dat doen ze echt nog wel eens, ook bij Trudy Hommel, dan weet zij dat te verbergen en toch door te gaan. Of de schoorsteen nu moet roken of niet, het moest voor mij wel haalbaar blijven en op te brengen zijn. Zuster Hommel heeft die keuze niet, zij kan meer aan maar ook voor haar is het vaak lastig om haar eigen grenzen te bewaken.
Zij verhaalt over de diverse diensten en is erg divers inzetbaar. Van het ene adres naar het andere in de thuiszorg, gelijk de wijkzuster van weleer. Waken bij stervende personen in de particuliere terminale thuiszorg, waar 24 uurs-diensten draaien gewoon zijn. Ze komt verder o.a. op plekken mét psychogeriatrische patiënten, demente bejaarden en meervoudig gehandicapten.
Hoe gevarieerd ook, en goed verhaald beschreven, ervaar ik het boek als een beetje “steeds van hetzelfde”. Ik weet niet goed waarom en hoe dan anders. De verhalen kabbelen voort. Los van het feit dat ze hier natuurlijk wel een boek heeft neergezet, hetgeen ik sowieso een hele prestatie vind. Zou er alleen a.h.w. wat meer reliëf in hebben willen zien. Eventjes extra ook benadrukken, wat nu precies ze met haar boek beoogde. Ze droeg het immers op aan staatssecretaris Martin van Rijn. Het kwam op mij over als een beetje tussen de regels door geschreven commentaar in plaats van hierin wat duidelijker en explicieter te zijn. Maar mogelijk had zij hier haar redenen voor.

Ergens las ik ook dat de verpleegkundigen er voor de patiënten of cliënten zijn, maar omgekeerd zij ook voor de werkers in de zorg. We zijn er gewoon ten allen tijden voor elkaar. Hoe of we dat invullen, het zal steeds anders zijn, afhangend van omstandigheden en tijd. Wijze van Omgang blijft van wezenlijk belang, alleen hebben we het doorgaans niet voor het zeggen, omdat zo veel factoren mede bepalend zijn. Recht op goede zorg, het klinkt wel mooi, maar of het haalbaar is? Niets is vanzelfsprekend. We moeten een beetje van de mensen houden, en het elkaar daartoe mogelijk maken. En al die technische verworvenheden, is dat waar we op zitten te wachten? Nou ja, soms.
——-
HJR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s