drama?

“Het établissement maakte door zijn vochtige muren en verlatenheid een troosteloze indruk en leek door zijn verwaarloosde toestand het drama van het menselijk leven te symboliseren”. Uit Sándor Márai’s “De opstandigen”.

(Dit boek speelt in Hongarije t.t.v. de eerste wereld oorlog en bevond zich ongelezen in mijn boekenkast)

Ik vind het ook tragisch en betreurenswaardig als dingen verworden en vergaan. De eerste keer dat ik hier zelf bewust een glimp van opving was in Nigeria in de 70-er jaren. Het betrof ook een hotel. Of het toen nog als zodanig gebruikt werd weet ik niet meer. Verveloos en kapot was het in elk geval wel. Restanten van meubilair lagen er ook verspreid in het rond. Toch scheen het weelderige verleden in mijn fantasie er met gemak doorheen: Chique gekleedde blanke dames en heren bediend door de zwarte inheemse bevolking, een goed onderhouden koloniaal gebouw met veranda’s e.d. en gelegen in een fraai aangelegde en verzorgde tuin.

Wie wordt daar niet treurig van bij zo een aanblik? De mensen waarschijnlijk die aan dat leven daar toen niet deelnamen en aan de kant stonden toe te kijken en misschien wel zich vergaapten aan al dat weelderige vertoon. Tot mij drong toen in elk geval voor het eerst door hoe vergankelijk de buitenkanten van ons bestaan zijn, maar ook hoe jammer het is dat de goede kanten van een tijd tegelijk met de bezwaren ervan verdwijnen moeten. Dat stemde mij toen treurig en dat doet het in zekere zin nog steeds.

Bij onze kastelen heb ik dat niet. Dat leven van toen, dat trekt me niet. Die rare kleren die ze droegen, die kou en andere ongemakken. Maar wel als ik er aan denk dat wij onze manier van leven nu ook niet voor altijd kunnen laten bestaan. Dat vind ik ontzettend jammer. Want wat hebben we het niet nog altijd ontzettend goed, ook al raken wij ook nu al voortdurend van allerlei kwijt en komt er veel nieuws voor in de plaats waar we niet echt op zitten te wachten, en toch aan moeten geloven.

Met je tijd meegaan houdt een keertje op.

—–

HJR (7-4-’16)

P.S. Kreeg ik gisteren in de wachtkamer van de tandarts een artikel onder ogen waarin de schoonheid van oude vervallen gebouwen werd bejubeld. Heb het niet kunnen lezen want ik werd binnen geroepen. dat betreur ik. Maar doordenkend kan ik me er wel het één en ander bij voorstellen. Hoe langer geleden misschien ook hoe minder pijnlijk en bedreigend.

Advertenties

One thought on “drama?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s