Mag dat zo maar?

In den beginne was er een verhaal over vertrekken dat hij op een regenachtige maandagochtend vertelde

Hij huilde niet, jij ook niet, hij sprak alsof hij je wilde bedanken, jou, omdat er niemand anders was

En toen wou hij dan echt vertrekken. Daar lag hij. Zoek mij niet, leek hij te zeggen, ik ben de woestijn in,

naar het  poolijs, op zoek naar God die uiteindelijk de beste verhalen kent en mocht hij slapen

dan weet ik dat hij ook daar onophoudelijk aan poëzie denkt.

—–

Wim Brands, uit ’s middags zwem ik in de Noordzee (2014)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s