Pleidooi

Hoe verder…?”

Vanmorgen werd ik wakker met een zin die #Catherine Laylle zou hebben uitgesproken in de reportage die gisteren avond over haar getoond werd in de “TV show”. De zin luidde ongeveer als “ik zou het zonder deze man…..’t niet eens gered hebben”. De reportage heb ik ten dele opnieuw bekeken, maar iets dergelijks blijkt ze echter niet te hebben gezegd. Ik had me er al over verbaasd hoe tv. Programma’s door kunnen werken in de slaap. Laatst nog een uitspraak van een Professor in “ de Hokjesman” over “ de ultieme waarheid”, waar die te vinden zou zijn. Maar ik ga met die informatie kennelijk wel op mijn eigen manier  “aan de haal”.

Toch, snapte ik wat me gisteravond geraakt had en bleef daar nog even over na liggen denken. Die kant wilde ik ook op, die richting moest ik uit: “Raising Awareness”, werken aan het “kweken” van meer onderling begrip in het algemeen, maar rond onze kinderen in het bijzonder. Het gaat niet om het gelijk krijgen, maar om in dit specifieken geval om het belang van kinderen te dienen.

Allereerst die situatie waarin die vrouw verkeerde, “beyond belief”, maar vooral ook met wat ze er allemaal niet voor gemobiliseerd had om te bereiken wat ze hebben wilde, nl “contact met haar kinderen”. Wat een energie ze er voor aan de dag legde en wat een inzet. Ze zag ze pas terug toen de kinderen de leeftijd hadden om zelf contact te kunnen leggen en hun vader daar niet langer over ging.

Catherine schreef het boek: “Two Children Behind a Wall. Later richtte ze de stichting “PACT” op, Parents and Abducted Children Together en bleef zich daar 20 jaar voor inzetten. Ze ontmoette tijdens haar strijd de Engelse Ambassadeur in Duitsland. Ze trouwde zelfs met hem en kreeg daardoor hooggeplaatste lieden achter zich. Ze werd ook voor haar inzet nog geridderd. Toen was inmiddels het contact met haar kinderen hersteld.

Dat ze Sir Christofer Meyer tegen het lijf gelopen was, en de gevolgen daar weer van, daar heeft ze natuurlijk enorm mee geboft. Maar om haar kinderen eerder te zien te krijgen, daar heeft het geen zier toe bijgedragen.

Het blijft verdrietig hoe machtsstrijden, jaloezie, onbegrip in onze relaties de dienst blijven uitmaken. Het is belangrijk daar meer inzicht in te krijgen opdat we de kwaliteit van onze levens kunnen verhogen. Dan niet zo zeer in materiële zin, maar vooral in intermenselijke.

Ik eindig deze tekst met een citaat van W.F.Hermans:

Hoe de mens zichzelf en de ander onophoudelijk verkeerd beoordeelt”.

Als dit zo is, dan ziet het er wel somber voor ons uit. Het zijn ook lastige kwesties.

—–

HJR. (2016)

Vanwaar Pleidooi? Ik wil er nl. voor pleiten dat men de verbinding van de grootouders en hun kleinkinderen van hogerhand herstellen gaat. Vanuit het CDA heeft Mona Keijzer dat niet al te lang geleden al eens geprobeerd.

 

Advertenties

2 thoughts on “Pleidooi

  1. Dit boeit me weer. De woorden van Hermans kende ik niet en imponeren me in eerste instantie niet, maar in relatie tot de reportage inderdaad wel! De vrouw had toch knots moeten worden van de eindeloze onmacht de moederrol te kunnen vervullen maar wist zich kennelijk toch op de been te houden. De man was uiterst aantrekkelijk en maakte een machtige indruk. Hier een fijn artikel in the Guardian over zijn werk: http://www.theguardian.com/tv-and-radio/2012/jul/01/christopher-meyer-wasnt-nice-to-everyone ________________________________

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s