Shoah

N.a.v. De film Shoah,

Daar waar ik was gestopt met denken over, …..nl. hoe of ’t verder met die mensen in die treinen ging enzo…..daar gaat deze film over door. Ik dacht dat ik na Elie Wiesel’s “Nacht” al tegen het allerergste aangelopen was. Maar nee, Elie Wiesel en zijn vader, dat waren er slechts twee van de miljoenen die in de vernietigingskampen ten tijde van de tweede wereldoorlog terecht waren gekomen.

Nog veel erger dan “erger dan erg”. Moet ik het me aanrekenen dat ik stopte met denken? Nee, wat dat betreft ben ik mild voor mezelf. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe het mij vergaan zou zijn als ik, stel dat… toevalligerwijs aan de kant van de beulen zou zijn beland. Er lijkt me een heel spectrum tussen enerzijds goed en anderzijds kwaad te zijn. Ik maak me over mezelf, noch over de ander geen enkele illusie. Iedereen moet op eigen houtje gaan ontdekken, generatie na generatie, hoe of het een zich ten opzichte van het ander verhoudt. Nooit zal er van een permanent evenwicht sprake zijn. Nu eens zal de wijzer doorslaan naar de ene kant, dan weer naar de andere. Nu lijken we weer de kant van het kwade op te gaan, in de wereld, maar ook in Nederland. Vandaar dan ook mijn pessimistische kijk. Het is vooral m.i. een kwestie van bewustzijn en dat is niet een vaststaand gegeven.

Ik denk dat ik voor het eerst in Clara Asher-Pinkhof’s “danseres zonder Benen” over de Joden vervolging las. Dat is al decennia geleden. Weet niet meer hoe of het boek in mijn bezit kwam. Ik wil het binnenkort nog eens gaan lezen. Stukken eruit zijn me de rest van mijn verdere leven bijgebleven. De dagboeken van Etty volgden jaren later, net als “Godvergeten tijd” van Jessica’s vader, Victor Frankl’s “zin van het bestaan en 3 boeken van Elie Wiesel dus. Het laatst las ik over de familie Meijer, van Ischa. Daar zou nog een vervolg opkomen, maar nazaten van de familie maakten daartegen bezwaar. Ik denk dat kleindochter Jessica daar ook wel achter zat. Kennelijk wil men niet dat verhalen over diens familie geschiedenis zo breed uitgemeten voor iedereen toegankelijk is. Terecht lijkt mij. Vervolgens zijn er diverse films die veel van de narigheid van toen aanschouwelijk voor me maakten.

Mijn vader wilde niets over de oorlog lezen. Het was een te nare en angstige tijd. Mijn vijf jaar oudere zuster heeft ook akelige herinneringen aan die tijd. Ik zelf heb me veilig gevoeld onder de zorg van mijn moeder: http://wp.me/P1DWWZ-7T

We willen de gebeurtenissen niet vergeten, omdat we dan ook een herhaling menen te kunnen voorkomen. Ik hoop het van harte, maar ik vrees wel dat die hoop ijdel is.

Het kwaad kan niet worden uitgeroeid, en het goede dat weten we steeds onvoldoende te waarderen. Het antwoord op “hoe verder” ligt m.i. in een telkens wisselend evenwicht  hier ergens tussen in.

HJR (3-5-’16)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s