Moederdag

Moederdag

Je kunt er van vinden wat je wilt. Feit is dat mijn kinderen er sinds ze niet meer onder mijn hoede vallen er geen aandacht aan hebben gegeven. Kan me van Martijn als laatste keer herinneren dat hij nog met een bos bloemen aan kwam zetten toen we ergens in het midden van het land hadden afgesproken en daar even een kleine wandeling maakten. Sindsdien voel ik me hierna, wat dit aangaat “moeder af”. Niek werd zelf moeder en Joenie wordt er in Engeland ook niet meer aan herinnerd. Daar is het op een andere dag.

Nu is het zo dat ik in deze tijd ook net jarig ben geweest, we elkaar toch al niet zo geregeld zien, en Pasen ook recent was gepasseerd, we amper met elkaar nog bellen, dus ja, daardoor komt moederdag er voor mij toch  al jaren bekaaid van af. Het is ook geen dag om te vieren, maar toch. Even aandacht aan je moeder schenken kan natuurlijk nooit kwaad. Maar dat zit er voor mij dus heel weinig meer in. Ik kan slechts gissen naar de redenen.

Voor het eerst was het meneer Klein Poelhuis die er in mijn aanwezigheid over sprak. Hij was het hoofd van onze lagere school. Dat is me om welke reden dan ook bijgebleven. Hij kwam in onze klas vertellen en ik neem aan in alle andere klassen idem dito, hoe belangrijk moeders zijn. Hij zei dat we daar nooit bij stilstonden en dat we om die reden dat éen keer per jaar best konden doen. Vandaar moederdag. Het maakte indruk omdat ik toen voor het eerst besefte hoe belangrijk ook voor mij die centrale rol van mijn moeder was. Het inderdaad klopte wat hij zei. Hoe we er als vanzelfsprekend van uit gingen dat zij altijd er voor ons was.

Dat de commercie er op een irritante manier op in speelt doet niets af aan het feit om éen keer per jaar stil te staan bij de belangrijkheid van het hebben, of in mijn geval van het gehad hebben van een moeder.

Maar….ze schieten nogal eens te kort, die moeders. Tenminste, dat neem ik aan. We schieten allemaal te kort, dus ook zij, uitzonderingen daargelaten. Heb je het in de ogen van je kinderen goed gedaan, dan krijg je op moederdag, een belletje, of ’n bosje bloemen of wat voor aardigheidje dan ook. De kinderen kunnen even langs komen, of stellen een ritje voor met de auto. Stel dat je als oude vrouw nauwelijks je huis meer uitkomt. Hebben ze die moeder in hun verleden niet in een door hen aanvaarde context kunnen plaatsen, ja, dan komt die vrouw er wat bekaaid van af. Vind ik wel. Helaas.

Tegelijkertijd is het ook voor die kinderen jammer dat ze niet in huis hebben van al is het maar een klein beetje besef van waar een moeder in het algemeen voor staat of heeft gestaan.

Geen opgelegd pandoer, maar even een stilstaan bij …..Maar ja,….

Het is zoals het is. Het beroerde is dat ik er alleen me er toch altijd een beetje sneu onder voel. Ik ook denk van Goh, heb ik het dan echt zo verschrikkelijk slecht gedaan indertijd? Ik weet wel beter, of althans…want toch, verre van perfect.

HJR. (8-5-’16)

“Laatste vakantiedag, heerlijke moederdag ” kreeg ik net met foto van schoondochter via de whatsapp binnen.

foto (1)

Ben natuurlijk nu ook Oma.

———

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s