Klein familieleed

VERVOLG  op oud vrouwtje (Voer voor een mediator?)

Klein familieleed.

Het is niet dat ik het haar kwalijk neem dat ze onaardig tegen mij toen was. Het liep ook niet de spuigaten uit, ook al waren er wel wat meer incidenten. Ze was gewoon jaloers. Dat had ze me wel een keertje later uitgelegd: Moeder gaf mij als jongste in het gezin en tevens lichtelijk beschadigd ter wereld gekomen, veel aandacht. Daardoor voelde mijn zuster zich door mij tekort gedaan, althans zo had dat voor haar gevoeld. Ik snap dat nu. Het had alleen wel tot gevolg dat o.a. door mijn zusje’s tesamen met mijn broertje’s plagerijtjes,  mijn zelfvertrouwen zich slecht ontwikkelde. Daar had ik later last van. Nu kan ik ook zeggen dat dat niet echt geeft, want we hebben allemaal onze tekorten, geen enkel leven is volmaakt. Wat ik echter nu wel van haar verlang is dat zij snapt hoe juist ook haar gedrag, negatief  op mij van invloed was voor later. Ik krijg de indruk dat zij daar niet bij stilstaat en en er ook geen besef van heeft. En zo lang zij niet a.h.w. even “met de billen bloot komt”, kan ik niet meer “met haar door”. Had ze zich in het verleden wat enthousiaster naar mij getoond, dan had ik dat niet van haar verlangd en het er bij gelaten.

Mijn aandeel in het geheel was dat ik niet zo als Maria, in het kielzog liep van waarin mijn zelfs vijf jaar oudere zuster mij voorging. Ik stond ook op een bepaalde manier weer veel zelfstandiger in het leven, ik durfde b.v. meer dan zij. Onze verhouding was dan ook van een andere aard, dan die van Maria en haar zuster. Ik kan ook niet zeggen dat ik van mijn zuster hou. Er staat ons daartoe “iets” in de weg. Ik vind haar wel een gezellig type, ze kan b.v. leuk vertellen over kleine belevenissen. Ook deelden we de verhalen over onze familie en vonden raakpunten in onze relaties met onze kinderen. We hebben ook een aantal leuke reisjes gemaakt samen.
Het is jammer dat daar een eind aan kwam.

Ik constateerde bij haar op een gegeven moment nogal een terughoudendheid naar mij toe. Aangezien ik toen meer teleurstellingen had op relationeel gebied, trok ik mij mijn zusters gedrag extra aan. Ik had haar natuurlijk om uitleg kunnen vragen, maar verwachtte geen eerlijke en mogelijk ontkennende uitleg. Ik besloot geen contact meer met haar te zoeken. Ik was niet kwaad op haar, maar koos er voor, voor mezelf op te komen, gehoor te geven aan een eigen richting die ik op wilde, en mijn eigen interesses achterna te gaan. Het leven was per slot te waardevol om dat door anderen negatief te laten beïnvloeden.

Toch ben ik vorig najaar een keertje naar haar toe geweest. Ze was verhuisd en betreurde het dat ik haar nieuwe woning alsmaar nog niet had gezien. Eerst stuurde ze op een gegeven moment nog een verschrikkelijk boos mailtje, dat toen even de deur naar mij toe volslagen dichtsloeg, maar toen bond ze weer in en belde me op om me vervolgens per telefoon een normaal verzoek te doen om toch echt een keertje langs te komen om haar nieuwe huis te kunnen bekijken.
Het ging goed en het was gezellig. Ze had een mooie nieuwe flat. Ze deed een goede keus.

Daarna ging het toch weer mis. Waardoor, daar kan ik slechts naar gissen. Het “Joodse babytje” (zie in vorige berichten) kwam er tussen, maar dat zou juist onze relatie verstevigd moeten hebben,…..of juist toch niet….?
Ook bleek haar toen dat mijn “geblog” nog steeds bestond, het blog ook over de familie nog altijd voor iedereen toegankelijk is…? En dan bleek dochter Lief ook bij haar over mij haar nood geklaagd….? Of….was ze nu uiteindelijk duidelijk gaan beseffen toch echt een vreselijke hekel aan mij te hebben, waardoor zij dit keer kennelijk mij hierin nadoend, besloot mij voortaan dan ook maar niet meer te zullen bellen? Of is het die jaloezie waarvan zij zich nog nooit helemaal heeft kunnen verlossen?

Kortom ik tast in het duister. Ik propageer dat familiebanden belangrijk zijn. Enerzijds dient ieder individu de kans te krijgen in liefde op te groeien en zich te ontwikkelen naar zijn aard. Dit lukt gewoon niet altijd, meestal zelfs niet, vanwege veel belemmerende factoren. Maar anderzijds zonder familie die om je geeft en steunen kan, waar blijf je dan als mens, zeker nu wij hier in het Westen “God” in de ban hebben gedaan. Als er maar van een weten, streven en verlangen sprake is, komt het mogelijk op den duur wel goed. Daarbij calculeer ik in die ontwikkeling, vorige en toekomstige levens in.

Ja, en ik denk, ik moet toch ook worden wie ik ben, me inzetten voor waar ik hier voor op de wereld kwam, hoe triviaal en onbeduidend ook. Gewoon door gehoor te geven aan dat wat mij boeit en daar dan mee aan de gang. En wat mijn zuster betreft, die heeft in wezen een veel beter leven dan dat ik dat heb, in materieel en sociaal opzicht dan. Maar, sneu is het dat wij tweeën elkaar zo slecht verstaan, voor ons beiden en voor ons respectieve nageslacht.

Toen vader “de eerste keer dood ging” en hij afscheid van ons nam, zei hij dat hij hoopte dat we in de toekomst goed met elkaar als zusters overweg zouden kunnen. Dat is ons helaas niet gelukt.

HJR (21-6-’16)

——-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s