Naar de Veluwe

Was even uit mijn gewone leven gestapt en in dat van een veel enerverender kaliber beland. Daar moet ik nu van bijkomen. Wat zei ik net, dat ik voldaan was, maar bekaf? Ja, dat laatste is zeker het geval. Maar over dat voldaan zijn, zou ik nog wel een paar kanttekeningen kunnen plaatsen. Niet dat ik dat nu wil gaan doen, want inmiddels heb ik me daar in het verleden al imageuit en te treuren over geuit en is het inmiddels tot mij doorgedrongen dat alles er altijd anders uitziet dan ik althans gewenst, gehoopt of verwacht had. Waarschijnlijk geldt dat laatste voor vele anderen net zo. Mijn gewoonte is dan ook tegenwoordig met een afwachtende houding aan te vangen, hooguit met het doen van enkele suggesties, want ja, helemaal de aard van het beestje te temmen blijft lastig. Vervolgens is het een kwestie van leren tevreden te zijn met wat er wel is en accepteren als dingen lastig zijn, teleurstellend of zelfs dramatisch verlopen. Je ertegen verzetten maakt alles alleen maar erger.

Maar nu lijkt het net alsof er van alles aan de knikker was. Nee hoor, dat viel gelukkig reuze mee. Voor mij was het tenminste OK. En voor de anderen geloof ik ook. We hebben elkaar allemaal weer gezien. En…ze zullen elkaar zelfs over ruim een week wederom treffen als hun vader/Opa, zijn 80-ste verjaardag vieren gaat.
Die kleinkinderen doet het zichtbaar goed elkaar te zien. Wat daar de betekenis van is, daar tast ik een klein beetje in het duister over. Vooral omdat je er in praktisch opzicht in je latere leven niets aan blijkt te hebben. Maar, het geeft vermoedelijk toch wat bodem later aan je bestaan.

Familie reünies, kan ik daar in mijn geval van spreken? Misschien pas als ik straks weggevallen ben. Maar….zo geweldig aangeschreven staan ze niet. Ik denk doordat we allemaal zo uitwaaieren van elkaar. We zo verschillend leven gaan en denken. En dat we dan eigenlijk elkaar zo weinig meer te melden hebben.
En waarom ik het dan enerverend noem? Omdat toch dat aanpassen energie vraagt. Ik wil tenminste dat iedereen het naar zijn zin heeft en aan zijn trekken komt. En ik ben dan best wel met het één en ander in de weer, terwijl ik eigenlijk vind dat dat niet echt meer tot mijn taak behoort.
Ik vind het sowieso leuk te zien hoe dan vooral de kleinkinderen met elkaar doen en op elkaar reageren en hoe ze zich ontwikkeld hebben. Ik hoop natuurlijk dat ze, tegen de achtergrond van de hedendaagse ontwikkelingen in de wereld ze toch een enigszins aangename, of anderszins te doene toekomst tegemoet zullen gaan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Maar het was natuurlijk vanwege het gezin uit Londen dat we verenigd waren. Zij maken het ook een tikkeltje bijzonderder en de moeite van het bij elkaar komen waard.

Ook ik toog er naar toe op eigen wijze en dit keer met de fiets. Eigenlijk had ik dat sinds,…nou ja heel lang geleden in elk geval en ben er eigenlijk ook behoorlijk onervaren mee. Zou het niet te zwaar zijn? Wat neem ik mee, wat kan er in die tassen? Spannend hoor voor mij. Maar leuk is het dan om te ontdekken dat het goed gaat, dat het fijn is zo te fietsen en dat ik me eigenlijk op een ander dan gebruikelijk parcours bevond. Het was heengaand al schitterend weer en teruggaand eveneens. En prachtig die omgeving. Van binnen juichte het in mij. Leuk toch om zoiets te ervaren, ook al ben ik dan alleen? Ook al loopt mijn leven op zijn eind, wie weet zit het er nog een keertje in om het te gaan herhalen. Het is echt niet zo ver van hier en er bleken voldoende plekken om ergens te kunnen overnachten.

image

HJR (24-8-’16)


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s