Orgaandonatie

Versie 3    Versie 2       Orgaan donatie

Het is lastig voor me om in woorden aan te geven waarom ik in het algemeen tegen orgaan donatie ben. Het begint er al mee dat ik het wel goed vind dat men in de medische wetenschap daar enigszins op kleine schaal mee aan de gang is, of beter in mijn optiek, ermee experimenteert. Maar meer dan dat ook niet. Daar zou het dan voor mij bij moeten blijven.
Een enkeling heeft daar dan misschien profijt van. De meesten zouden bot moeten vangen, de kennis is er, maar, nee hoogst waarschijnlijk….. niet voor “jou…..”
En veder berust mijn “nee er tegen” voornamelijk op amper te definiëren gevoelens.

Mijn directe familieleden mogen desgewenst mijn organen hebben. Daar blijft het bij. Als ik zelf gestorven ben tenminste. Een nier mogen zij in geval van,…ook eventueel. En zelf hoef ik, …..even voor de duidelijkheid van niemand “wat dan ook”, en zeker geen orgaan. Want…dat krijg ik dan nog al eens te horen van,…”nou maar als jij je organen niet weg wilt geven, dan behoor jij ze ook niet van een ander te krijgen”. Oh lieve mensen, natuurlijk wil ik die ook helemaal niet.

Mevrouw Pia bedoelt het goed, daar ben ik van overtuigd. Alleen zij denkt aan die mensen op de wachtlijst en gunt die mensen een leven. Dat is heel aardig van Pia. Maar ik gun die mensen in Afrika, of in welk desolaat gebied op de wereld dan ook eveneens een leven, maar orgaandonatie, komt daar in hun hersenpannen nog in de verste verte niet op. Ja, misschien als ze horen dat ze organen tegen betaling kunnen gaan afstaan. Die clandestiene handel bestaat al.

Stop met die ongein legitiem te maken. Ik wil geen gemarchandeer met onze dood. Ontlopen kunnen we die uiteindelijk toch niet. Ik wil evenmin sjoemelen met deze uitwisseling en ieder vermeend recht erop direct in de kiem gesmoord zien. Ik wil ook niet dat de staat over onze organen gaat. Leven is een geschenk, kan dat tenminste zijn, het is ook een donders lastige opdracht. We schieten daar dan ook nogal eens in te kort. Daar wil ik onze aandacht op vestigen, dat we het met elkaar wat beter leren te rooien en dat de vele enkelingen wat beter opgevangen zullen kunnen gaan worden. Dat we ook voor de aarde beter leren zorgen met elkaar. En niet onze politieke aandacht vragen voor een vorm van verlengen van ons leven. Dat gebeurt hier toch al met alle nieuwe medische ontwikkelingen van de laatste tijd. Hoezeer we daar ook van profiteerden en nog steeds profiteren, is het naar mijn idee vast niet een blijvende kwestie, omdat er ook overal prijskaartjes aan blijken te zitten. Dat we verder zo massaal niet meegingen met de ontwikkeling op het gebied van de orgaan donatie wil toch al zeggen dat we er geen trek in hadden? Nu willen ze het omdraaien en moeten we massaal met elkaar er tegen in verweer gaan komen. Zijn er geen betere dingen om ons mee bezig te houden?

Nu D’66 zich weer eens heeft opgeworpen voor een momenteel nauwelijks aan de orde zijnde kwestie, vergeleken met allerlei andere prangende issues is dat voor mij meteen nu een definitieve reden deze partij, hoe dicht ik me ook met de leden ervan gelieerd voel, nooit en te nimmer op deze partij meer te zullen gaan stemmen. Wat willen ze toch? Een eigen geluid laten horen? Nou voor mij hoeft dat niet.

Ter toevoeging: een uitzondering kan ik gevoelsmatig nog wel maken voor brandwonden patiënten. Die mensen blijven vaak in leven, huidtransplantatie kan hun leven draaglijker maken. Huid voelt voor mij ook minder eigen, …..ik geloof alleen dat men vast niet zo met persoonlijke wensen om zal kunnen gaan, ja, in theorie, maar in de praktijk ben ik daar nogal pessimistisch over.
Laten vooral ook de doktoren niet gaan lopen leuren met hun kunde op het gebied van deze betreffende donaties. Wat meer terughoudendheid graag op dit vlak. Wanneer weten mensen wat ze willen en zijn ze daarin constant?
Wie komen er trouwens voor in aanmerking? Kinderen, jonge mensen, ouders van jonge kinderen, maar lui uit de gevangenis ook? Wie wel, wie niet?

Enfin, over een eeuw misschien, maar voorlopig nog even niet. Eerst de wereld beter maken met elkaar. Sorry voor de mensen die daar dan dankzij mij niet aan mee kunnen doen.
HJR (14-9-’16)

Advertenties

2 thoughts on “Orgaandonatie

  1. Omdat ik direct betrokkene ben, mijn nieren functioneren nog maar voor 29 procent, kom ik zodra dat nodig is in aanmerking voor een donornier. Dat lijkt me te prefereren boven nu al doodgaan. Je kan makkelijk vanuit de positie dat je niets denkt nodig te hebben of misschien ooit, je oordeel geven. Maar ik verzeker je je verlegt je grenzen als het echt zover is.

    • Dat we onze grenzen zo nu en dan verleggen, geloof ik zeker. Ook zal ik anders denken als iets dichter bij me komt. Toch verschillen we allen hierin van elkaar en blijf ik vooralsnog bij mijn standpunt. Sorry als ik je heb gekwetst. Gr. Hanneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s