Ter nagedachtenis

Heimen,

Eigenlijk heb ik niet het recht om over hem te schrijven. Hij is per slot “only the brother of my ex”. Gisteren kreeg ik een mail waarin stond dat hij dood was. Eind november al. ’s Avonds werd mij nog verteld dat hij levenloos gevonden was in zijn stoel. Uitgezaaide kanker en veel pijn had hij gehad. Zijn leven trekt nu aan mij voorbij met wat ik van hem weet en me herinner.

Hij trouwde nooit. Of hij relaties had? Hij was wel geestig. Eén van een tweeling, met z’n zus tussen twee broertjes in. Kwam op de wereld zonder zijn rechter hand. Gehandicapt dus? Hij kon met z’n stomp anders rake klappen uitdelen, weet ik van mijn ex.

Hij bewees zich als jonge jongen door met die éne hand van hem, een schip en ook een koets in twee flessen te bouwen. Die gingen later naar zijn zuster waardoor deze prestatie niet vergeten werd.

Afgestudeerd biochemicus, ’n intelligente jongen dus. Hij ging ons voor naar Nigeria. Hij werkte er bij Heineken in Apapa. Vanuit Ikeja hebben wij zijn woonplek nog wel bezocht. Hij zelf was toen al weg. Hij had er veel werk van zijn tuin gemaakt. We namen er een ananas uit mee. Of we die toen vervolgens naar zijn zuster brachten weet ik niet meer, maar namen wel een ananas voor haar mee.

Als hij dan vertrekt, naar hoe ver ook hier vandaan, ik verwachtte niet dat hij nooit meer terug zou komen. Hij berichtte van zijn huisje en zijn tuin aan de Rosalie ergens in Australië. Hij schreef ook over waar hij verder nog mee bezig was. Echt aan een baan kwam hij niet meer. Hij stuurde onze kinderen goed ingepakte mooie schelpen en naar mijn jongste ook nog een tijdje postzegels. Er kwam geen echt contact tussen hen en hem tot stand. En toen werd hij door hen in elk geval vergeten, om bij mij als b.v. Australië in het nieuws kwam, met branden of zo, even weer in mijn gedachten te belanden. Dan dacht ik onder andere ook hoe zijn moeder die, toen hij al weg was en zij bij ons op bezoek in Jeddah, aan hem moest denken toen zij in de tuin van het Kandara restaurant een man in zijn eentje aan een tafeltje zag zitten. Hoe zij hoopte dat Heimen niet ook zo alleen zou zijn, zo als die man voor haar leek. Dit had ik Heimen altijd nog eens willen laten weten. Maar ja, daar kwam het nooit van.

Een paar keer schreef ik hem een kort briefje. Hij antwoordde altijd, maar ’t waren “dooddoeners”.

Nu gaan we binnenkort allemaal die kant op. Dat laatste stukje lijkt me best cruciaal. Hoe je op een gegeven moment aan je eind komt. Van Heimen weten we dat nu een beetje, maar helemaal echt toch niet. Ik stel me het wel een beetje dramatisch voor en ben daar wat verdrietig onder.

Dat hij niet gekregen heeft waarna hij mogelijk in zijn leven op zoek was. Maar ik neem aan dat hij veel anders van waarde zeker wel zal hebben meegemaakt.

HJR (22-12-’16) Hanneke

Moet ik nu alle fotootjes van Heimen gaan verzamelen? Ik zou er toe geneigd zijn, maar doe dat toch maar niet.

Hope to meet him in heaven, may be for a better chat        

                                                                                                            .img_5850Schelpen uit Australië van Heimen

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s