Kerst en zo – (’16/’17)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het is voorbij, kan weer op adem komen. Ach, het is goed verlopen hoor. Alle drie de kinderen lieten van zich horen. En mede dankzij “Selma” werd het bijzonder.

Dat vele eten, waar het toch bij velen kennelijk om draait, daar doe ik niet meer zo aan mee. En ik wil ook niet zo veel drukte. Genoot van mijn spruitjes, biefstuk, aardappel gratin en zelfgemaakte appelmoes. Ik wil ook vooral die dagen in mijn eigen sfeertje zijn.

Maar ik koester die dagen wel. Ging, net als vorig jaar op kerstavond naar de kerk in de stad, ook nu weer een vorm van “thuiskomen”.  Ik zoek in de stilte naar mijn essentie van ons aller gezamenlijk bestaan. Denk terug aan hoe of het vroeger ging bij ons en later ook  in mijn eigen gezin gedurende al die jaren dat ik Kerst meemaakte in mijn leven.
Het mooiste toen was ooit het zingen in één van de oude gebouwen in het Apsaz. (Algemeen, provinciaal, stads en academisch ziekenhuis), ’s morgens, nog in het donker. Zoiets had ik nooit eerder gehoord en ervaren, heel mooi zoals dat klonk. Ik zou dat ook nooit meer zo meemaken, maar in mijn herinnering draag ik het bij me. Net zo als die keer dat ik met dochterlief ’s avonds naar de kerk was geweest en we later een lekke band bleken te hebben en dat we toen door een Turkse man geholpen werden en dat vervolgens Thijs bij thuiskomst op eigen initiatief voor een gezellige dis had gezorgd, hij die Kerst tot de “verplichte feestjes” rekende.
Ik vind het sowieso een lastig feest, omdat er zo veel verwachtingen om heen hangen en dat het ondoenlijk is om daar aan te voldoen, zodat er juist die dagen ook veel teleurstellingen om de hoek komen kijken.

Met Kerst wil ik allereerst met mijn familie zijn. Met hen wil ik iets essentieels van ons bestaan beleven. Is het niet bij elkaar, dan in elk geval in gedachten. Vandaar dat ik blij was met dat telefoontje van mijn dochter op het laatst nog gistermiddag. Had er niet meer op gerekend. De jongste had vanuit Engeland de dag er voor gebeld. Hij vertelde hoe de Christmas Stockings daar de gemoederen die dagen bezig blijven houden. Snap niet hoe precies dat werkt. De oudste kwam met zijn gezin gistermiddag een paar uurtjes bij mij door brengen: kaarsjes aan, het balkon verlicht, tulband, pot au feu, kaasjes met stokbrood en een lekker glaasje wijn natuurlijk. En voor de meiden had ik “Wiplala” opgenomen. Kenden ze niet.
En “Selma” dus. Ach wat een leven toch ook weer. Is goed om me zo nu en dan te realiseren hoe anders het elders ook toe kan gaan.

HJR (27-12-’16)

Tussen Kerst en Oud en Nieuw hadden we de eindejaarsmaaltijd in de woongroep en op Oude jaar ’s middags oliebollen en appelbeignets. Kwamen uit Spakenburg van bakkerij Hartog. ’s Avonds om twaalf uur even naar beneden. De 2-de jan. kwam Roosje bij me voor twee nachtjes. Met Roos naar het theater: “onbekend land”. Veel ouders en grootouders met kinderen. Apart stuk. Bij Roos sloeg het wel aan. Niek had haar gebracht, ik bracht haar met de trein weer terug. Ze is een heerlijk kind en zat dit keer goed “in haar vel”. In Zutphen met elkaar nog wat gedronken. Chris lag er ziek thuis. Hou mijn hart vast, m.b.t. hem.

Martijn zocht met zijn gezin begin januari Jeroen op in Londen.

en nu maar afwachten wat dit nieuwe jaar voor ons weer in petto zal hebben.

——-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s