Kinderdijk

“Kinderdijk”, ik had er geen weet van gehad. Burcu en Ebru waren er geweest. Daarna kwam het regelmatig “langs”. Het staat per slot ook op de wereld erfgoedlijst van de Unesco.
Zag een keer op een filmpje dat je er naar toe en rondom kunt fietsen. Leek me leuk om dat een keer met Iris te gaan doen. Ze stemde in. Gisteren was het toen zo ver. Eigenlijk leek het mij bij het voorbereiden van het tochtje wel wat aan de te hooggegrepen kant en Jacqueline zei ook al, “oh dan zie ik je niet meer terug”.

We hebben het gered en ik heb het er heelhuids afgebracht. Was ik vorige keer met die ov-fiets nog gevallen, dit keer bleef ik overeind. Het zijn de terugtrap remmen van die fietsen die voor mij lastig zijn geworden, vooral bij het niet meer nauwkeurig kunnen stoppen.
We moesten allereerst een stukje Rotterdam door, van het station tot aan de haven bij de Erasmus brug. Ik ken het daar heel slecht, vooral omdat het bij het station behoorlijk is veranderd. Had het van te voren wel opgezocht en ’t zelfs letterlijk uitgeschreven. Maar de wegen waar we langs kwamen heetten niet hetzelfde. ‘T Weena b.v. zag ik nergens staan. Maar gelukkig, Iris schroomt evenmin om aan andere mensen de weg te vragen en zo kwamen we toch op een gegeven moment bij de brug over de Maas. Mijn moeder had daar als kind gewoond, maar ook zij zou het er allemaal niet meer herkennen.
De waterbus die stond er, het was alleen nog niet de goede. Wij moesten met lijn 20 en wel naar Alblasserdam. Die zou zo komen. Van daaruit wilden we dan fietsen. Het was wat koud, maar er was zon en weinig wind. We waagden het er maar op en stortte ons in het ongewisse.
Het bleek allemaal te werken: de fietsen konden in een rek en wij gingen zitten aan het raam. Veel van de omgeving op het water zag je niet. Het gaat er ook om het vervoer, niet om het uitzicht. We deden een paar plaatsen aan w.o. Ridderkerk.
In Alblasserdam gingen we dus van boord. Daar was het niet echt geweldig. De toeristen informatie, voor een kaartje van het gebied, bleek gesloten. Ze verwachtten er kennelijk nog geen “kip”. Toen maar op de bonne fooi het bordje naar de molens volgen. Op het fietspad zelf stonden hier en daar ook molens geschilderd.
Het was er heerlijk fietsen, ik genoot. Links van ons een breed water. En rechts speurden we naar een plek voor koffie. Daar waren we beiden die ochtend, voor mijn doen zeer vroeg op pad, nog niet aan toegekomen. Zou er iets zijn? Een man beloofde ons als eerste mogelijkheid een “van de Valk”. Alleen het was iets anders wat we toen passeerden. Wij door, want verheugden ons nl. op het gebak. We schoten weer iemand aan, we moesten terug. Het bedoelde restaurant was in andere handen over gegaan. ’t Bleek ook te klein er voor te zijn. Ze hadden gelukkig wel heel lekker eigen, ander gebak. Twee koffie namen we beiden ieder.
Inmiddels liep het tegen enen, het werd tijd voor de molens. Het ging mij vooral om het in die polders te kunnen fietsen. Van binnen hoefde ik geen molen te zien, was ik vroeger al eens in geweest. Eigenlijk waren we er best gauw ook weer uitgekeken. Je had er links een stel, daar mochten we niet langs, daar woonden mensen in, en rechts. We maakten er wat foto’s en keken om ons heen.
Iris had graag vanuit Dordrecht gewild, zo’n leuke stad en ’n mooi museum….. en dan had ze van daaruit naár de molens willen gaan. Ik ging daarin niet met haar mee, maar wilde toen wel van daaruit er op de fiets naar toe. Dat was een slechte keus, want een nogal lelijke en ook door die brug een wat onmogelijke weg. Nou ja, goed voor de conditie dan maar.
Van de Merwekade in Dordrecht terug naar Rotterdam. Iris kon haar terugboek tijd van vijf voor vier bij de NS niet meer halen. Tijd over dus voor de kroeg. De Witte de With straat kenden we allebei. Aan een lunch waren we niet toegekomen. Nou ja, ik had wat brood gehad, maar Iris niet. Bier met bitterballen, ieder drie. En…zelfs nog een extra biertje toe. We hadden duidelijk dorst gekregen van dat fietsen. Toen nog wel even extra voorzichtig doen richting station. Zag er mooi uit, hoe dat er bij lag toen we er op af reden.

Tegen achten thuis. Een potje op het vuur. Lekker eten met zelfs toch ook nog een glaasje wijn. Bekaf en onder de wol. Sliep de klok bijna rond.

Bij deze.

——- HJR (11-5-’17)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s