Van vroeger thuis.

Dierbaar,IMG_6366

Normen en waarden, waar hebben we het over? De onze dan wel te verstaan? Ik zou het in dit verband misschien liever hebben over gewoontes of gebruiken. Hoe of ik opgroeide met een vader en een moeder, de één aan het werk, de ander thuis. Dat gaf stevigheid. Hoekstenen van de samenleving werden ze genoemd, #gezinnen. Dat kunnen we tegenwoordig in dit verband niet meer zeggen. Het zelfde geldt natuurlijk voor de diverse verschillende stromingen in de kerken, “zuilen” genoemd. We stopten massaal met “in God te geloven”, en alles werd langzamerhand toe gestaan als “winkelen op zondag”, behoorlijk ontbloot op straat, gebruik van verdovende middelen,….blijheid gekoppeld aan vrijheid. Alle richtlijnen overboord.
Maar we hadden goed onderwijs, de kinderen mochten hun eigen studie financieren, er was goede zorg voor “jan en alleman” en nog een behoorlijke welvaart bovendien. Dat Slochteren dat allemaal mee hielp financieren drong toen niet echt tot ons door.

Helaas, de decadentie sloeg toe. Men ging alles nl. ook nog eens vanzelfsprekend vinden en het was allemaal vanwege prijsvechterij nog betaalbaar bovendien.
Zo kijk ik er tenminste in grote lijnen tegenaan. De terugslag moest wel een keertje komen. Of moet ik dat niet zo noemen, maar beschouwen als een logische ontwikkeling? Want inderdaad, de rollen zijn wat omgekeerd aan het geraken: vrouwen hebben nu vaak goede banen en de mannen zitten thuis. Veel ontslagen in de zorg, het werd gewoon te duur. Bejaardenhuizen moesten dicht, want mensen bleven liever thuis, althans dat werd gezegd, ook al loerde eenzaamheid om de hoek en waren woningen niet berekend op de juiste zorg. Het onderwijs ging kampen met te weinig leerkrachten, gezinnen vielen uit elkaar, kinderen liepen verloren rond. “Jeugdzorg” ging eveneens al eerder op de schop.
De meeste informatie komt via de media tot mij. Anders zou ik ook niet verder kijken kunnen dan mijn eigen neus lang is. Zou het dan allemaal maar loos alarm zijn? Zou zo maar kunnen. Fake-news noemen ze dit geloof ik.
Al met al vind ik toch dat onze ruggengraat in de westerse samenleving zijn stevigheid aan het verliezen is. En dat betreur ik ten ene male, omdat ik zo veel van waarde hier in ons westers bestaan graag zou willen behouden. Het zijn vooral de nauwelijks te benoemen subtiele dingen die ik hier beoog. Geluiden betreffend, geuren, het als vanzelfsprekend aanvoelen van bepaalde gewoontes, eigenlijk die niet aan anderen uit te leggen dingen, aan iedere samenleving eigen.
Het kwam door die drie vorkjes en die twee messen, waardoor mijn gedachten met me op de loop gingen en hoe of het voor mij voelde dat ons bestaan zoals we het ons zo graag wensen, ons uit de handen glipt en tussen de vingers aan het verdwijnen is. Hoe graag ik ook vooral mijn vorkjes bewaard zou willen zien, als kleine overblijfselen uit een periode waarin mijn wortels liggen en die van mijn nageslacht. Met die vorken prikte ik als kind mijn in blokjes gesneden boterham. Nog zijn ze handig, maar vooral me oh zo dierbaar, vanwege dat “thuis” dat al achter de einder verdwenen is evenals zo veel anders van vroeger. Dus niet de normen en waarden zo zeer als wel die gebruiken, gewoontes en vooral de sfeer van toen.

HJR (24-5-’17)

———

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s