Een vader met zijn zoontje aan de wandel.

Ik fietste ze achter op, nam aan “een vader met zijn zoontje aan de wandel”, met in vaders hand ook nog een hondje aan de lijn. De jongen liep wat te “slungelen” met zijn lichaam. Ik stapte af, er kwam een brug die ik liever lopend over ging “Nou jij hebt een eind gelopen”? Zei ik tegen het jochie. De vader draaide zich wat lachend naar me om, “zag u ons al eerder”? “Nou nee, maar u bent hier al een eindje van de gewone weg af”, we waren op een fietspad, buiten de bebouwde kom….. en ze moesten ook daarvoor al een eind gelopen hebben, zou niet weten van waar ze al wel niet gekomen zouden moeten zijn. Het jongetje keek me ook lachend aan en had het over een rondje dat ze aan het lopen waren en de man hoorde ik iets onduidelijks zeggen over een verkeerde weg ingeslagen te zijn. Ze waren nu van plan naar Baarn te lopen en daar dan de trein te nemen. “Mijn hemel” dacht ik, “dat is nog een flink eind van hier” en het liep al tegen het einde van de middag. Maar welke kant ook op, het zou nog ver lopen zijn. Ik keek naar de benen van het jong en naar zijn schoenen, die zagen er gelukkig wel in orde uit. Hij had al wel wat vermoeid uitziend voor me uitgelopen. “Hij is al vijf dat kan hij wel”, zei de vader, die waarschijnlijk mijn “zware hoofd” zag met betrekking tot de kwestie.
Ik heb nooit iemand meer achterop, bovendien, nu extra lastig met die mand. Ik zag niet hoe hen te kunnen bijstaan. Ik liep even met de vader op, de jongen rende voor ons uit over de brug. Een beetje eng, want stel …..eronder lag diep water. Maar het ging goed. Hij zei aan het eind weer dat ze een rondje liepen en nu ook had hij het over de trein.
Ik stapte weer op de fiets en liet ze achter me. Zag het voor hen nog knap lastig in. Maar zo gaat dat als een probleem niet echt het mijne is. Ik schudde het van me af.
Ik was ook een rondje aan het doen, ook wat in het wilde weg, maar op de fiets. Dat gaat wat vlugger en je kunt zitten terwijl je voortgaat.
Een eindje verder besloot ik terug te keren en aan de andere kant van het water de andere richting op te gaan. Die weg had ik per slot nog nooit gereden. Hier had ik gezien wat ik wilde zien, en wist nu waar ik op de boot kan stappen, op welke dagen en hoe laat: een tochtje nl om in de komende maanden een keertje te gaan doen. Terug richting brug dus.
De vader en zijn zoontje waren gestopt met lopen en vlak bij de brug aan het water op een bankje gaan zitten en zaten er nog steeds. Zouden ze er wat hebben zitten eten en drinken? De vader had een rugzak om. Hoe zij vandaar verder gingen en hoe of dat moet zijn gegaan, dat hield me nog wel een tijdje bezig. Ik stond er vanmorgen zelfs mee op. Een man zonder de moeder van het kind, van “toeten noch blazen wetend” op het gebied van hoe of het zijn moet met een kind? Ik nam zonder ook maar iets te weten het één en ander zomaar aan.
De afgelopen jaren hadden er langs ’s Heren wegen wel meer vaders met kinderen gegaan. Zoiets komt wel vaker voor. Heb ook aan Rémy moeten denken en Vitalis. Kwestie van aanvaarden? Denk het wel.


HJR (6-6-’17)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s