Associerenderwijs m.b.t. Corona

9 maart 2020

Had vandaag mijn bed verschoond. Dat doe ik zo nu en dan. Maar deze keer, zat er terwijl ik bezig was dat oprukkende Corona virus in mijn achterhoofd. Hoe velen er al aan ten prooi zijn gevallen. Zouden misschien met een gewone griep ook wel overleden zijn. Velen bagataliseren het, ik niet. De maatregelen die getroffen worden, zijn niet voor niets. Het is ook de snelheid waarmee het virus zich over de wereld voortplant, waardoor het alleen met draconische maatregelen “in te dammen” valt. En …er is nog geen vaccin tegen. Als het lichaam zelf geen antistoffen weet te vormen, dan is het mogelijk met je gebeurt. 

Toen moest ik, om wat voor reden ook plotseling denken aan mijn eigen ziek zijn vroeger. En het schoot me te binnen, hoe ik vroeger zo genieten kon als ik terug gelegd werd in dat schoon opgemaakte bed. Die sensatie ervoer ik even weer. Ik verbaasde me erover en hoe gek ook dat nog zo te kunnen voelen. Het schone laken en de opgeschudde kussens, wat een welbehagen. Daar moet je dan wel even goed ziek voor zijn denk ik.

Ik geloof niet dat mijn kinderen ooit dit zo ervaren hebben. Jeroen had het dan wel later over de “deken met de knoopjes”, dat was een blauwe wollen cape door een tante van manlief indertijd voor mij gemaakt. Dat moet toen voor hem iets vergelijkbaars geweest zijn. Maar kinderen lagen later als ze ziek waren niet meer in bed, maar in de kamer op de bank. Wat hebben ze wel niet gemist, bedenk ik nu.

Ik was vaak ziek, is bekend uit overlevering. Longontsteking, midden oorontsteking, dat is waar ik weet van heb. Ik mijmerde nog een tijdje door over wat ik me nog verder kon herinneren uit die tijd. Er was nog geen antibiotica voor handen, ontstekingen aan oren en luchtwegen hadden vrij spel. Net als nu dat Corona virus. Ik sliep in het kamertje “boven de deur”. Het nacht lampje bleef aan. De KNO arts kwam zelfs langs, een ronde spiegel verankerd aan zijn hoofd. De hoestdrank stond op het planchette van de wastafel. De boterham in vierkante blokjes gesneden, met het vorkje er naast werd me op bed gebracht. Geraspte appel kreeg ik ook. Ik had mijn knutsel en gefrutsel binnen handbereik. Beneden ging het leven door, de broers ruzieden als ze voor hun huiswerk langs mijn kamer naar boven gingen. Mijn vader las voor uit de familie de Bloeme. 

Gaan we terug naar die tijd toen er geen middel tegen de diverse ziektes voorhanden was? 

Dat wat elders gebeurt kan ook hier gebeuren. Een nieuwe tijd breekt misschien wel aan. Zal het Corona zijn dat de aftocht blaast? Geert Mak heeft het er nog niet over in zijn laatste boek “Grote Verwachtingen” en hoe die tegenvielen. Niemand heeft zich op Corona voorbereid. Zal het nog kunnen gaan meevallen? Ik hoop het.

Maar het komt terug voorspelt meneer Roel Coutinho. In Italië raden ze aan de oude mensen aan hun lot over te laten en zich te richten op de jongeren met betere kansen op genezen. Het zij zo. 

Hard gelach, dat zeker. 

HJR (9-32-2020).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s