Chinees koekje

17A0AEDC-B396-42E0-97BE-7AF98C379BE5

Het was in de negentiger jaren dat ik er was. Ik denk dat we  toen Boston aandeden. Aan een groepsreisje met Eric Kreytz door New-York koppelde ik nog een eigen reisje vast. Wat bezielde mij om dat te doen? Dat het goed afliep beschouw ik altijd nog als een Gods wonder. 

Ze zouden me in het hotel waar ik verbleef komen oppikken. Ik wist niet hoe laat. Kwam er na informatie aan de balie de avond er voor niet achter, evenmin die ochtend van vertrek. Totdat ik vernam dat ze al langs waren geweest, maar mij niet hadden kunnen vinden. De groep ging terug naar Nederland en ik….? Ik had geboekt nog bij NBBS. 

Daar stond ik met een boven op mijn kamer nog half open koffer en met een reeds geboekte en betaalde reis, moederziel alleen in het voor mij zo goed als onbekende New York.

Waar haalde ik de informatie vandaan waar ik heen moest? Ik hield een taxi aan, moest wat gezegd hebben over de richting die ik op wilde. Ik zal paniek hebben uitgestraald en verontwaardiging. De taxi chauffeur was aardig, maar kende de stad ook nog niet zo goed. Hij deed zijn best. 

De man ging met mij op pad, en ik met hem. Ik zal wel meer geweten hebben dan dat ik me nu er nog van herinner. Richting Canada, via Boston. We staken een rivier over en verlieten de stad.

Er was ook vast een woord bij van een reis organisatie met een bepaalde vignet. Want dat deed me op een gegeven moment iets uitroepen toen ik iets meende te herkennen. 

Wonder boven wonder, “Ik had mijn bus gevonden”. Op een parkeerterrein bij bedrijven.  Er was een Nederlands echtpaar onder de mensen met wie ik op pad zou gaan. De rest kwam overal vandaan. Een heel gemêleerde groep. Met dat echtpaar, ze kwamen uit Delft ging ik die eerste avonds uit eten. Bij een chinees. Daar kreeg ik toen voor het eerst zo’n chinees koekje met een wens erin.

Later heb ik die mensen nog een keer gebeld, ze waren op reis erg aardig geweest. Verbazing had geklonken in de stem van de vrouw, omdat ik contact met ze op nam. Ik heb het bij die keer toen maar gelaten. Ze zijn misschien wel dood nu. Ik weet niet meer hoe ze heetten. 

Maar als ik later weer zo’n koekje kreeg moest ik aan hen denken.

Ze had een zin die mij bijgebleven is en die ik later al pratend met mijn zuster nog al eens herhaalde:  “we zorgden voor onze ouders, we zorgden voor onze kinderen, maar wie zorgt er voor ons”? 

Ik had me ws. toen niet zo moeten laten afschepen.

HJR (13-5-‘20)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s