Maarten

n.a.v een tweet, die voorbij kwam ging ik verder:

Nou, ik weet het. Dat is een flink eindje weg. Dan moet je eerst Bloemendaal door, daarna kan je of via Overveen naar Haarlem, maar ook links de spoorbomen over direct daar naar toe. Haarlem door, langs het station of via de Zijlweg langs de vroegere Sierkan en de schouwburg. Dan naar het Houtplein en vandaar de Wagenweg op neem ik aan, of anders dwars door de Haarlemmer hout naar Heemstede. Dan kom je direct al op de Heemsteedse dreef. 

Al heel vroeg in mijn jeugd, zocht ik vanuit Bloemendaal die route op. Ik was verliefd op Maarten. We waren met vakantie geweest op een boerderij in Enter. Achteraf gezien was het een vrij elitair groepje kinderen met dito begeleidsters. Ik was er met mijn drie jaar oudere broertje. Hij lachte me uit toen ik hem vroeg of Enter nu in Noord- of Zuid-Holland lag, daar moest ik als antwoord het mee doen.

Weinig kan ik me er verder van herinneren, zoals er zo veel is dat je van vroeger niet meer weet. Er was een lang kanaal waar we nog al eens langs liepen, het Twentekanaal neem ik nu aan. Die boerderij kan ik me voor een deel voor de geest halen. Ook onze slaapplekken op de grond. Ik wilde niet welterusten gezoend worden door de leiding. Daarop kreeg ik toen commentaar omdat ik die Maarten zelf wel wilde zoenen. Begreep de inconsequentie van mijn gedrag en nam hun constatering  in mijn verdere leven mee. Hoe oud waren we wel niet? Zeven denk ik. Hij zal iets jonger zijn geweest dan ik. Gek eigenlijk denk ik nu, dat ik dat zo maar durfde, dat zoenen. Geen idee hoe of ik daartoe kwam. Ik herinner me het wel, het ging ook een beetje stiekem. Kan niet meer bij het gevoel dat hij me toen gaf. Alleen die onrust later, eenmaal thuis, dat ik hem nog eens oh zo graag zou willen zien.

Hoe klein kun je zijn om je zo tot iemand aangetrokken te voelen. Ik maakte plannen om hem thuis op te gaan zoeken. Hij woonde op de Heemsteedsedreef. Hoe ik dat wist weet ik niet. verbaas me er ook nu over, dat ik zo’n plattegrond al wist te lezen. Eén keer zag ik hem kort even terug, op bezoek in onze laan. Weet nog wel dat ik niet wist hoe me te gedragen en uit verwarring toen maar gek deed. Ik zag hem daarna nooit meer.

Alhoewel misschien die jongen later ‘s ochtends vroeg een keer in Saalbach, ergens begin zestiger jaren…. Ik was er met Ludiek. Ik kwam net aan, hij ging bijna weg. We zaten even, ruim uit, maar naast elkaar aan een bar iets te drinken. Jacques, mijn vriendje toen had ik thuis achter gelaten. Hij had me naar de bus gebracht. Ik was er om te skiën, niet voor de jongens.

“We kennen elkaar”, zei hij, Ik reageerde amper, keek hooguit vragend, noch moe als ik was van de reis? Hij hield niet aan. Ik neem nu maar aan dat hij die Maarten was.

– – – 

HJR (10 – 06 -‘20)

Wel een beetje een sneu verhaal. Ik wist niet beter. Ik besef nu hoe ik toen “een eigen broertje zocht”. “Mijn zusje had er één, maar ik niet”. Later kwam ik ook nog met “mijn broertje Max” op de proppen. Vriendjes hadden een broertje gekregen. Die heette Max. De pianojuf vertelde ik van zijn komst. Op iedere les, moest ik vertellen hoe het met hem ging. dat werd knap lastig. Ook Mia Hemelzoet, een andere leerling werd door juffrouw Miep over Max ingelicht. Via Janna, een buurmeisje die ik in vertrouwen nam, kreeg mijn moeder het toen te horen. Zij zorgde dat mijn Max weer van het toneel verdween.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s