Obstakels

8EA8E48F-AEB8-45B7-958A-CFFB5941B823Gisteren mijn avontuur wel weer gehad. Ik moest naar de bank, want bellen lukte niet. Althans, niet meer zo als ik gewend was. Ik werd er telkens doorverbonden en moest iedere keer weer tijden wachten. En dan vroegen ze me ook om in twee woorden in te spreken waarom ik bel. 

Bij de plus zou ik daar goed kunnen parkeren. In een grote parkeergarage. Nou heb ik het daar niet zo op. Als ik een gewoon plekje zou zien, had ik dat liever. Ik waagde het erop en nam de auto.

Opeens, rechts af, pats boem, daar stond ik op een afrit en voor mij een rood wit gestreepte slagboom. Die ging echter toen ik voorzichtig naderde niet omhoog. Ach, mijn hemel. Stond ik daar de voorwaartse helling proef te doen. Ik zag me echt niet in de achteruit die bochtige stijle weg weer terug nemen. Dat zou dan iemand anders voor mij moeten doen. Had ik daar mezelf mooi als obstakel opgeworpen?

Mijn hart klopte in mijn keel. Stapje voor stapje liet ik me voorzichtig zakken, wachten op dat wat komen zou. Links van me verscheen een andere auto. Kon niet zien of die net zo’n balk voor zijn autoruit had als ik. Ik deed als hem en reed voorzichtig verder. Het ging. Er gebeurde niets. Kon er gewoon onder door. Ik, de held op sokken. 

Toen moest ik de auto ergens zetten. Zo dichtbij als mogelijk om het terugvinden te vergemakkelijken. Maar dat ging niet. De bocht was veel te krap. Daarna waagde ik me toch wat verder die onderaardse ruimte in. Plek genoeg, beter er achteruit maar in. Daar stond ie. Geen letters of cijfers om te kunnen onthouden waar ik hem had neergezet. Voor de zekerheid nam ik een foto, om het mogelijke zoeken later te vergemakkelijken. 

Ja, lieve ouders, het valt voor mij ook allemaal steeds minder mee. En hoe of de kinderen het later nog zullen krijgen? Ik weet het natuurlijk niet. Wel dat ik het dit keer weer overleefd heb en nog weer een stapje heb kunnen zetten in die vaart van onze volkeren. Een zekere voldaanheid nam ik in me waar.

Het is dat ik bijna nooit meer autorij, van parkeer garages gruwel en we door de corona met allerlei restricties te maken hebben. Ik bovendien steeds slechter ter been geraak en ik toch zo nu en dan uit de voeten moet. 

– – – 

HJR (1-7-‘20)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s