Hoe ik langzaam groot werd

We hebben het allemaal wel, van die herinneringen van toen we nog jong waren. Ze komen geregeld naar boven, tegelijk met de entourage waarin ze zich afspeelden. Laatst kon ik er eentje, al lachend aan iemand kwijt. Dat is dan extra leuk. Dat ging over die jongen die voor mij, ik was met een vriendinnetje aan de Cote d’Azur, vakantie op nam. En hoe ik daar nu nog over inzit. Ik had nl toen daar al weer een ander “vriendje”, ja, zo ging dat toen. 

Enfin,

Zie net dat @Tsiwja op twitter herinneringen op aan het halen is. Dat brengt me er nu toe iets te gaan opschrijven uit mijn rondreis door Denemarken, Zweden en Noorwegen in 1963.

Ja, je houdt het nou nog amper voor mogelijk, maar eens lang geleden stond ik in mijn eentje in Zweden aan de kant van een weg mijn duim op te steken. Ik maakte toen een rondje om het Siljan meer. Had er in Mora het huis van Selma Lagerlöv bezocht en vervolgde toen mijn weg. 

Een man stopte. Hij had twee jongens bij zich, lagere schoolleeftijd. Veel conversatie zat er niet in. Maar ja, hij nam mij mee. We bezochten een plek met een mooi uitzicht. Daar wandelden we naar toe. En daarna gingen we nog ergens eten. Zweeds eten dus. Ik liet het me allemaal welgevallen. Wat had ik anders moeten doen? 

De jongens werden daarna ergens afgeleverd. Een vrouw in de deuropening stond in de verte naar mij te kijken. De man en ik gingen verder. 

Hoe precies dat toen ging weet ik niet meer. Alleen wel dat we heel snel van elkaar scheidden. 

Hoe kwam ik daarna toen thuis? Waar verbleef ik toen? Het was een leuke dag, dat wel. Enigszins schuldig voel ik me nog altijd. Alhoewel, geen haar op mijn hoofd die daar toen al aan dacht. Onnozele hals als ik was en misschien nog altijd ben.

Liften, we deden het allemaal, althans de lui met wie ik omging. Regelmatig op en neer van Groningen naar het westen, waar mijn ouders woonden. Zo kon ik geld aan andere dingen besteden dan aan het openbaar vervoer.  Heel vaak ging ik alleen. Als we vakantie hadden, op de onmogelijkste tijden in het jaar, zoals november, maart, ook naar het buitenland. Zo ging ik in een najaar met een vriendinnetje naar Brussel en later door naar Parijs. Betreur nog altijd dat ik toen niet “de Hallen” ben gaan zien. Daar waar het echte Parijse leven zich afspeelde. 

Ook zie ik me in Engeland nog staan in het donker. Had toen net een vrachtauto verlaten toen de man “vervelend” werd, of anders toen hij probeerde te krijgen waar hij vond dat hij mogelijk recht op had. Hoe wist ik welke kant ik op moest? Hoe was ik daar überhaupt verzeild geraakt? Dat vertellen mijn herinneringen me niet. Maar wat een wonder dat ik er steeds zonder kleerscheuren van af ben gekomen. In de huidige tijd is dat moeilijk voorstelbaar.

HJR

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s