Oom Luuk en tante Tine


Oom Luuk en tante Tine,

Toen ik trouwde, op 23 februari 1968, hadden we “de wereld aan cadeaus” ontvangen. Dat ging toen veelal door het rondsturen van bloknootjes naar de diverse kennissen en familieleden van beide kanten, als die vroegen wat we wilden hebben. Ik had op die bloknootjes mijn wensen geschreven, éen wens per bloknoot velletje. De mensen konden na ontvangst dan een keuze maken en het betreffende papiertje eruit scheuren en vervolgens het bloknootje weer terugsturen. Dit gebruik is in onmin geraakt. Toentertijd was het handig en werd het veel toegepast.

Oom Luuk en tante Tine, ze woonden in Bergen op Zoom, als ik het goed heb op “de Warande”. Ze hadden voor ons een pyrex schaaltje uitgekozen, schreven ze mij. Ze zouden dat die week met zijn tweeën gaan kopen. Ik stelde me hen voor hoe ze oud en krom gebogen, met hun tweeën op pad gingen en er een uitje aan hadden. Ik kende hen niet. Het waren kennissen van Thijs zijn ouders. Het waren geen echte oom en tante. Ook zo’n gewoonte om in plaats van meneer en mevrouw, bekende volwassenen “oom en tante” te noemen. In de loop van de jaren zeventig, werd langzaamaan overgegaan tot het onofficielere gebruik van alleen voornamen.

Ik heb oom Luuk en tante Tine nooit ontmoet. Mijn beeld van hen is me echter bij gebleven. Het pyrex schaaltje is nog steeds in mijn bezit en wordt nog geregeld gebruikt. Maar tegenwoordig moet ik om een andere reden nog al eens aan hen denken nl. als ik net als zij ook mijn middag of ochtend met een dergelijk activiteitje van identieke omvang weet te vullen. 

Hoe dierbaar zijn me die mensen en hoe vertrouwd.

HJR (9-4-’21)

Of ik ooit zoals het hoort, voor het schaaltje bedankt heb kan ik me niet herinneren. Ik hoop het maar. Evenmin of er ooit nog verder van enig schriftelijk contact sprake was.

Thijs woont daar nu in de buurt. Ik heb het opgezocht “Warande”. Het blijkt inderdaad te bestaan. Zag ook het “Appeltje” vlakbij op de kaart. Dat is een soort van hedendaagse uitspanning, populair bij “de Engelsen” als ze op weg naar verder of op de terugweg naar huis bij Thijs en Liesbeth langsgingen.

Ik blijf me verbazen hoe bepaalde dingen en gebeurtenissen in het geheugen blijven hangen en andere volledig verdwijnen. Vraag me af waarom dat is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s