Over justanoldlady

1939 geboren. alleenstaand, 3 kinderen, 8 kleinkinderen. Voel me betrokken bij het wel en wee van de wereld, maar neem tegenwoordig wat afstand ervan. Hou van lezen en films kijken, buiten leven, tuin, natuur, honden en andere dieren. Wandelen, fietsen althans....geen grote afstanden meer. En vroeger reizen.

Associerenderwijs m.b.t. Corona

9 maart 2020

Had vandaag mijn bed verschoond. Dat doe ik zo nu en dan. Maar deze keer, zat er terwijl ik bezig was dat oprukkende Corona virus in mijn achterhoofd. Hoe velen er al aan ten prooi zijn gevallen. Zouden misschien met een gewone griep ook wel overleden zijn. Velen bagataliseren het, ik niet. De maatregelen die getroffen worden, zijn niet voor niets. Het is ook de snelheid waarmee het virus zich over de wereld voortplant, waardoor het alleen met draconische maatregelen “in te dammen” valt. En …er is nog geen vaccin tegen. Als het lichaam zelf geen antistoffen weet te vormen, dan is het mogelijk met je gebeurt. 

Toen moest ik, om wat voor reden ook plotseling denken aan mijn eigen ziek zijn vroeger. En het schoot me te binnen, hoe ik vroeger zo genieten kon als ik terug gelegd werd in dat schoon opgemaakte bed. Die sensatie ervoer ik even weer. Ik verbaasde me erover en hoe gek ook dat nog zo te kunnen voelen. Het schone laken en de opgeschudde kussens, wat een welbehagen. Daar moet je dan wel even goed ziek voor zijn denk ik.

Ik geloof niet dat mijn kinderen ooit dit zo ervaren hebben. Jeroen had het dan wel later over de “deken met de knoopjes”, dat was een blauwe wollen cape door een tante van manlief indertijd voor mij gemaakt. Dat moet toen voor hem iets vergelijkbaars geweest zijn. Maar kinderen lagen later als ze ziek waren niet meer in bed, maar in de kamer op de bank. Wat hebben ze wel niet gemist, bedenk ik nu.

Ik was vaak ziek, is bekend uit overlevering. Longontsteking, midden oorontsteking, dat is waar ik weet van heb. Ik mijmerde nog een tijdje door over wat ik me nog verder kon herinneren uit die tijd. Er was nog geen antibiotica voor handen, ontstekingen aan oren en luchtwegen hadden vrij spel. Net als nu dat Corona virus. Ik sliep in het kamertje “boven de deur”. Het nacht lampje bleef aan. De KNO arts kwam zelfs langs, een ronde spiegel verankerd aan zijn hoofd. De hoestdrank stond op het planchette van de wastafel. De boterham in vierkante blokjes gesneden, met het vorkje er naast werd me op bed gebracht. Geraspte appel kreeg ik ook. Ik had mijn knutsel en gefrutsel binnen handbereik. Beneden ging het leven door, de broers ruzieden als ze voor hun huiswerk langs mijn kamer naar boven gingen. Mijn vader las voor uit de familie de Bloeme. 

Gaan we terug naar die tijd toen er geen middel tegen de diverse ziektes voorhanden was? 

Dat wat elders gebeurt kan ook hier gebeuren. Een nieuwe tijd breekt misschien wel aan. Zal het Corona zijn die de aftocht blaast? Geert Mak heeft het er nog niet over in zijn laatste boek “Grote Verwachtingen” en hoe die tegenvielen. Niemand had zich op Corona voorbereid. Zal het nog kunnen gaan meevallen? Ik hoop het.

Maar het komt terug voorspelt meneer Roel Coutinho. In Italië raden ze aan de oude mensen aan hun lot over te laten en zich te richten op de jongeren met betere kansen op genezen. Het zij zo. 

Hard gelach, dat zeker. 

HJR (9-32-2020).

December ‘19

“Een pas op de plaats”.

Afsluiting van het jaar. Daar maak ik meestal wel enig werk van. Gelegenheid voor een terugblik en eentje vooruit en tegelijkertijd een opmaken van de status-quo. 

Eigenlijk nog niet zo eenvoudig. Er zijn namelijk nogal wat onderwerpen die me beroeren, het ene uiteraard meer dan het andere. Met de kerst in het vooruitzicht laat ik dat tot pijler zijn van dit betoog. Een rustpunt voor mij in de tijd. 

Ik groei er naar toe al opruimend, herstellend en schoonmakend en dan vlak voor kerst hier en daar nog wat versierend. Ik zorg dat mijn rekeningen zijn betaald. Ik haal het nodige eten in huis, voor “al wie kome mogen”. Verzamel wat cadeautjes voor de onvoorziene gasten. Verwen ook mezelf met een aantal aardigheidjes om een feestelijk karakter aan de geboorte van Jesus te geven. 

Of ik er in geloof? Ach, waarom niet. Maria en Jozef, de engelen, herders en koningen, de herberg en de stal. Het is een verhaal dat op mijn netvlies staat uitgebeeld.  Het houdt een belofte in, die ons hoop en vertrouwen biedt ondanks de vele tranen die gevloeid zijn, de gevechten gevoerd en pijnen geleden. We kunnen weer schoon schip gaan maken, besluiten om door te gaan of opnieuw te beginnen. Dit voor zover de wereld in het groot, die ook altijd dan even zijn adem inhoudt

Nu die in het klein, die van families, gezinnen, ouders en kinderen. Kleinkinderen. Hoekstenen van de samenleving waren dat indertijd. En nu? Ik weet het niet. Kan alleen voor mezelf spreken. En dan moet ik zeggen dat ik denk tijdens de Kerst alleen te zullen zijn. Ze vallen als twee stille dagen midden in de week. Zal lastig zijn, omdat dat natuurlijk wel een beetje saai zal zijn. Lekker eten en een fijn boek zullen voor wat afleiding moeten zorgen. Uiteraard draag ik mijn kroost dan in stilte in mijn hart en wens hen al het goeds toe wat maar mogelijk is. Toch nog iets van een heel klein hoeksteentje? Zal er een kaars bij zetten opdat het oplicht. 

Zou ik het anders willen? Ja. Maar hoe precies, dat is de vraag.  Ik wil het stil, ik wil het warm en licht. Ik wil het stemmig en serieus. Een kerstverhaal, mooie muziek, een goed gesprek, belangstelling voor elkaar. Gezondheid, Vrede. Een spel misschien, een wandeling door de natuur. 

Niets bijzonders, alles binnen handbereik, maar toch vaak oh zo verduveld ver weg. 

Zo ongeveer. Wie snapt me? Wie wil het ook zo doen? Misschien in diepste wezen wij allemaal. Wachten is op het ons  bewust te worden. Het afstemmen op elkaar zal nog een tijdje op zich laten wachten.

HJR. 86249655-EFCB-4914-81A8-39CCC209D63C

                                      Rommelarijtjes  voor de kerst. 

   

Ferdie E

Keek gisterenavond naar een reportage over Ferdie E. Integer noemde de schrijver hem, de moordenaar. Dat kwam daarnet bij me naar boven. 

Die boeken heb ik, zo ik ze al ergens zag, niet willen lezen. Die reportage wilde ik wel zien. Het betrof de familie Heijn. Maar het ging nu over Ferdie O. Tim Krabbé liet zich door hem inspireren, en door Els, diens vrouw.

Was het de reportage waard? Wat wilde Tim nog met dit verhaal? Valt er voor ons iets uit te leren?

Integer kan ik persoonlijk de man in elk geval niet vinden. Bij dat woord dringen zich bij mij andere associaties op dan Iemand van het leven beroven omdat het jou in het leven tegenstond. Hij had allereerst zijn moeder tegen en toen slaagde hij daarna niet in zijn banen. Dan ben je 45 en je wilt nog wat. 

Wat moeten wij daar mee? Wat kunnen wij er mee? 

Eigenlijk m.i. helemaal niks. 

Te veel eer, ten koste van de familie Heijn. 

– – – 

En persoonlijk denk ik ja, zo kan het fout gaan als ouders in dit geval de moeder, te veel verwachten van hun kind en daarin niet reëel zijn.

– – –

HJR

 

 

Sinterklaas en Pieterbaas

Over onze Sinterklaas en Pieterbaas                                        16 november 2019

– – – 

Weet niet of iemand zich nog herinnert dat voor de Zwarte Pieten discussie, waar we nu landelijk in verzeild zijn geraakt, in één van de beginjaren van twitter, de chocoladeletters het moesten ontgelden. Weet niet meer precies wat toen de bezwaren waren, mogelijk vanwege het telen van de cacao bonen door kinderarbeid verricht of door zwarte en onderbetaalde mensen gedaan, of misschien was het ook wel omdat het milieu er onder te leiden had. Het protest toen kwam dacht ik uit de witte/linkse hoek. 

Of het volgend jaar toen direct Piet al het mikpunt werd dat weet ik niet meer. 

Ik heb in elk geval ZwartePiet een jaar of wat geleden, wel nog op de foto kunnen vastleggen in ons winkelcentrum. Gelukkig maar dat ik over een dérgelijk kleurig plaatje nog beschikken kan.

Het eerste protest wat ik zag was op het beursplein, toen ik een dagje naar Amsterdam was. Dat het zou uitlopen in deze hetze had ik toen nog niet kunnen bevroeden. 

Eigenlijk wil ik me helemaal niet in deze discussie mengen. Ik wil eigenlijk alleen mijn eigen herinneringen aan het feest kwijt. Hoe ik als jongste in het gezin eerst nog niet had mee mogen doen aan de viering. Op een kleed voor de kachel lagen voor mij de cadeautjes uitgestald, dat weet ik nog wel. Niet of ik er van te voren voor had moeten zingen en evenmin wat ik toe kreeg. Iets van chocola neem ik aan, een boek, en verder….? Geen idee. 

De anderen gingen dan later, als ik in bed lag, rond de tafel zitten en kregen ze om beurten een pakje. Kinderfeest? Mijn oudste broer was twaalf jaar ouder, dus zo goed als kind af. En mijn ouders kregen ook het nodige: een paar sokken, een overhemd, een stukje zeep….een pen, een opschrijfboekje en voor iedereen was er een chocolade letter van Droste. 

Natuurlijk ging het om de inhoud van de pakjes, maar het waren de gedichtjes en de surprises, die de avond het  bijzondere karakter er aan gaven. Daarin werden we een beetje geplaagd en soms wat op de hak genomen. En verder was er de chocolademelk en iets van banket of speculaas en pepernoten. Ik mocht er natuurlijk op een gegeven moment ook bij zijn, vooral vanaf het moment dat ik wist dat Sinterklaas niet meer bestond. Dat werd me op acht jarige leeftijd door mijn moeder verteld. Ik geloof niet dat ik daarvoor al een vermoeden had gehad van het verzonnen karakter van de man. Een “donderslag” was het evenmin. Mijn moeder hielp me in het begin bij het maken en bedenken van cadeaus en surprises voor de anderen. Deden we aan lootjes trekken? Ik geloof het niet. 

We hadden ook Sinterklaas op school. Dat was een evenement. Op de kleuterschool maakte ik dat niet mee vanwege de hongerwinter. Van toen herinner ik me nog wel dat er een wasmand binnen gedragen werd in ons huis in Haarlem waar we toen vanuit Bloemendaal geëvacueerd zaten. Van de keren er voor bewaar ik geen herinneringen,of het kleed voor de kachel stamt al af van toen.

In het jaar van de bevrijding begon ik met de lagere school. Daar kwam toen de Sint. Dat was geloof ik meneer Meppeling, of….moet het mijn zuster vragen wie precies, hij woonde in elk geval op de Bispincklaan. De pepernoten werden over de grond gestrooid. Het jaar daarop werden vriendinnen  Aukje en Carla en nog wat anderen uitgenodigd om te komen zingen bij Sinterklaas. Ik schaarde me ook onder hen. Later terug lopend naar huis zei buurjongen Erik Jan Haverkorn, zoiets als dat ze mij voor het zingen niet gevraagd hadden te komen. Toen drong mijn vergissing tot me door, want inderdaad mijn naam was niet afgeroepen. Dat ik niet zo mooi kon zingen als de rest besefte ik toen ook. Een licht schaamtegevoel nestelde zich in me. Wel goed dat ze me op school niet naar mijn plaats terug hadden gesommeerd. Alleen ze hadden natuurlijk überhaupt mij van dat zingen niet moeten weghouden. Enfin, wie is er en waar is het perfect?

Mijn moeder wist van het feest een bijzondere avond te maken. Je wist wat er zou komen, gebeld en gebons en dan stond de eerder genoemde wasmand voor de deur. De cadeautjes stelden niet zo erg veel voor, mijn zuster, vijf jaar ouder dan ik, kreeg veel interessantere dingen dan ik. De volgende ochtend echter genoot ik desondanks van mijn nieuwe bezittingen, waartussen de chocolade letter van Droste een belangrijke plaats innam. Iedere dag nam ik er een stukje van. Heerlijk was ie.

Op de middelbare school vierden we het met de klas, eigenlijk altijd bij iemand thuis. Grote huizen waren er genoeg. Jan Willem Ijzerman, een jongen met donker haar, woonde ook in een, in mijn ogen groot en prachtig pand. Was dat daar toen bij hem de laatste keer? Ik geloof wel dat er de laatste jaren een beetje de klad in kwam. Vierden we het ook soms niet gewoon in de klas, met de klassenleraar erbij?

Er werd altijd ook wel het nodige voorbereid. Met elkaar ‘s avonds de stad in waar dan de winkels open waren, toen nog bijzonder en vervolgens werkten we gezamenlijk aan de surprises. 

En nu? Hoe ik er ook op terug kijk, gemengde gevoelens heb ik er over. Die voor de gekhouderij staat me tegen en ook hoe het nu ontaard is in een overladen worden met cadeaus. Hoe fraaier hoe beter? Zeker niet. Zwarte Piet mag van mij gewoon blijven. Met racisme heeft hij misschien van oorsprong iets te maken, nu in elk geval al lang niet meer.

– – – 

“Mijn” gedichtje dit jaar:

Als je enkel nog kan zeuren

over de kleur van Piet, 

dan heeft Sint voor jou een voorstel:

Vier ’t lekker niet.

– – – 

HJR

Geheugen problematiek ( vervolg)

Vervolg geheugen problematiek (na 6-11-‘19)

Op 13-11 waren we daarvoor weer bij elkaar.

Die dementie is dus een behoorlijke valkuil. De kans dat het je treft is vrij groot. 

Voortekenen zijn vaak van te voren al te herkennen. Als mensen moeilijker gaan bewegen, kan dat ook t.g.v. een beginnende dementie zijn. Het snappen van stukken tekst op papier gaat achteruit. De dingen raken kwijt, zoals sleutels, je bril, (agnosie). Het stukje herkennen gaat nogal eens kapot in je brein. Het vergeten wordt erger en veranderingen treden op in gedrag. Het organiseren van complexere handelingen wordt lastig tot onmogelijk. De post wordt niet meer geopend, planten krijgen geen water meer, interesses verdwijnen, initiatieven blijven uit. Mensen slapen meer en blijven langer in bed. 

De huisarts kan een test doen. Hij kan je ook door verwijzen naar geriater of neuroloog. 

Eric Scherder hield er onlangs een mini college over: https://www.npostart.nl/POW_04244865

Er zijn verschillende vormen. Allereerst de meest voorkomende en bekendste is de “Alzheimer”. Daarnaast is er dementie ten gevolge van vasculaire stoornissen. Die geeft waarschijnlijk klachten bij het lopen. Echt belangrijk om dan juist te blijven lopen, hoe pijnlijk of lastig dat ook gaat. (Aanmoediging daartoe lijkt me m.i. op zijn plaats) En dan is er een neurologische variant met parkinson achtige verschijnselen en hallucinaties.

Er zijn vele plekken waarvandaan hulp kan worden verleend: in de buurt 033 (Amersfoort), 3.0, buurtzorg, maar er zijn te weinig beroepskrachten en vrijwilligers. Er zijn wachtlijsten voor hulp. Met behulp van een “case manager” kan een hulp traject in gang worden gezet. Mantelzorgers worden opgetrommeld.

Leuk is anders.

Aangeraden wordt een levens testament bij de notaris op te stellen. Je geeft dan de regie uit handen door iemand te machtigen je zaken te behartigen op het moment dat je het zelf niet meer kunt. Dit om betalingen bij banken te versoepelen als de persoon in kwestie dat zelf niet meer kan doen en om onder curatele stellen te voorkomen. Dat laatste is ook nogal kostbaar, met een levenstestament ben je uiteindelijk goedkoper uit. Daar kan je ook je wensen aanhechten met betrekking tot euthanasie, orgaandonatie, begrafenis of crematie enzv. Wel nabestaanden of betrokkenen melden dat er een levenstestament is en waar het ligt. Je kunt ook een kopie al overhandigen aan de betreffende gevolmachtigde, betekent wel dat dan de volmacht direct van kracht is. 

Vraag me af hoe al die alleenstaande mensen dit te weten moeten komen. Ik kwam er ook maar toevallig achter. 

Ik krijg de indruk dat ons zorgvuldig aangeharkte maatschappelijke landschap ons langzaam uit handen valt. Het betreffen te veel onderwerpen die op drift zijn. En we kunnen er maar een paar tegelijkertijd onder de loep nemen en aanpakken.

Jammer.

HJR (15-4-‘19)

Geheugen problematiek

Vanmorgen was ik voor mijn doen nogal vroeg op pad. Het zou droog blijven, dus op de fiets. Het was heerlijk buiten en het zag er prachtig uit. Ik had me al een tijdje geleden opgegeven voor een lezing over geheugen problematiek. Geen idee meer wat mij daartoe aanzette. Gelukkig was het niet al te ver en kon ik de mij onbekende plek gemakkelijk vinden. Maar ik was te vroeg. Ben ik eigenlijk nooit, maar uit angst te laat te zijn, was ik extra bij tijds van huis vertrokken. 

Nog al wat bekenden kwamen opdagen, vooral mensen uit andere woongroepen, maar ook een mantelzorgster die geregeld in ons huis moet zijn. 

De beamer annex powerpoint stond voor de presentatie klaar. Een aantal vrouwen stonden garant voor een goed in elkaar zittend verhaal. 

Wat kwamen wij er doen? Wat wilden wij horen en waarom? Waren we er voor onszelf, een familielid, vriend, vriendin of buur? Hoorden we veel nieuws?

Er is verschil tussen vergeetachtigheid en dementie. Het eerste hoort bij het ouder worden en kan een gevolg zijn van beschadigingen in het brein. Het tweede is een ziekte, die veel voorkomt.

De verzorgende vooral heeft het daar moeilijk mee. (Lees Hugo Borst zijn verhalen over zijn demente moeder). De persoon in kwestie ook? Daar hadden we het niet over. We weten het ook niet echt. (Denk aan die d66 mevrouw met dementie die onlangs overleed)

Maar het biedt aan buitenstaanders in zijn totaliteit een ontluisterende aanblik. En dat vinden we verschrikkelijk. Je herkent de persoon niet meer van vroeger. Hoe erg is dat? Teleurstellend natuurlijk en lastig. Heb je een zorgende taak, dan is die niet gering. Reuze zwaar als je voor de verzorging er alleen voor staat, als partner bv. En vooral als je dan ook zelf op leeftijd bent. Veel voorzieningen werden tijdens de recente crisis wegbezuinigd, waardoor mensen tegenwoordig langer thuis moeten blijven. 

Hoe raak je je geheugen kwijt? Wat zijn de gevolgen? En wat valt er tegen of aan te doen? En hoe valt er mee te leven? Veel nieuws was er niet bij, maar alles werd weer eens op een rij gezet: Blijf vooral bewegen, ga naar buiten, let op je eten en drinken en zorg voor de vitamines. Doe spelletjes en luister naar muziek. Probeer onder de mensen te blijven komen, dus zorg dat je je niet isoleert. Houd je hygiëne in de gaten, ook kwa mondzorg. Voorkom infecties. 

Communicatie wordt een lastig ding. De mantelzorger moet haar/zijn oren openzetten en goed luisteren. Hij moet alle zintuigen gebruiken als de persoon zich niet goed meer kan uitdrukken en ze de ander ook niet meer verstaan. 

Wees alert op de signalen die er zijn:

Zie een YouTube filmpje: 10 signalen van dementie: https://youtu.be/kWzJJvp_7yQ

Voorkom betutteling en laat de persoon zijn eigen kracht gebruiken.

Vlg wk. Vervolg. 

Ikzelf heb natuurlijk last van vergeetachtigheid. (Zie vorige blog). 

Ik zit er over in hoe ik straks zelf verzorgd zal worden. Die afhankelijkheid lijkt me verschrikkelijk, vooral als ze niet weten wat ik prettig vind. Dat geldt volgens mij voor als ik dement zou worden, maar ook ingeval van hulpbehoevendheid. 

Het beste is maar het te nemen zoals het komt, maar ben er niet gerust op dat dat door mij goed te dragen zal zijn.

HJR

Het kwam ook even ter sprake dat we nog niet goed weten hoe en waar tegenwoordig hulp vandaan moet komen. Ze hadden het over vier centra in Amersfoort, maar van wat precies….?

En al die op elkaar lijkende namen: 033 en 3.0, buurtzorg en iets anders met buurt. 

Een overzichtelijke sociale kaart zou wenselijk zijn. Het zicht erop werd ons ontnomen.

De hele infrastructuur en expertise m.b.t. de zorg hebben ze tijdens de crisis volledig uit hun handen laten vallen. Ik snap dat het te duur werd, maar verstandiger boekhouden en minder die economie zo opjagen had het misschien kunnen voorkomen. 

“Over Vergeten”

2-8-‘19

Het vervelende is dat ik toch wel heel erg veel vergeet de laatste tijd. Het sluipt erin. We kennen het vanaf een bepaalde leeftijd allemaal. Het “oh dat heb ik ook” is dan ook niet van de lucht. Gewoon even terug gaan naar waar je daarvoor mee bezig was, dan komt het vanzelf weer boven drijven. Of… even wachten, later schiet je het wel weer te binnen, en dat is of beter was ook zo. Maar  langzamerhand wordt het hinderlijker.

Zoals daarnet dat ik me probeer te herinneren waar ik gelezen heb, of mogelijk gezien dat een man terug gaat naar het oord waar hij diverse kwellingen onderging en waar hij zijn kamp beul opnieuw onder ogen kwam. Iemand anders noemde op twitter een boek dat bij mij dit verhaal te binnen deed schieten. De beul maakte bij die gelegenheid zijn excuses, ging zelfs voor hem op de knieën en ik geloof zelfs dat hij in tranen was. En daarna ontstond er zelfs iets van een vriendschap tussen beide heren. Misschien dat dit ook wel de essentie van het boek of de film betrof en al het verder voornamelijk “ballast”, maar toch. Het zal bij de aanleg van de Birma spoorweg, geweest zijn waar de martelingen plaatsvonden. Ik geloof dat de man heel gedetailleerde tekeningetjes maakte, die hem verdacht maakten. Er kwamen gevangen om, vrienden van de man, maar wie hij nu was en in welke hoedanigheid hij toen terug ging en waar mij dat verhaal ter ore kwam, ik weet het echt niet meer. En het is niet eens zo lang geleden dat het mij “passeerde”. 

En dat begint zo langzamerhand heel irritant te worden. Ik kan dan misschien net zo goed helemaal geen nieuwe boeken meer lezen of nieuwe films gaan bekijken. Ik kan doen met de boeken die ik al heb en de films bekijken die ik de laatste tijd verzameld heb. Daar valt natuurlijk ook wel mee te leven, maar het plaats me dan nog meer buiten de gemeenschap van mensen, met wie ik erg graag het één en ander wil kunnen blijven uitwisselen.

De bedrading in mijn hoofd laat het afweten. Mijn denkraam. Ik moet het hebben van de heldere momenten, meestal in de loop van de ochtend. Betreft dit nu ouderdoms vergeetachtigheid of is dit een begin van het echte dementeren?

Lastig ook is die continue stroom van nieuwe informatie. Hoe orden je dat? Het oude kan dan weg, maar uit angst dat ik het misschien toch nog later nodig hebt, durf ik althans het niet meteen te verscheuren of te verwijderen. Het opslaan in de computer hebben we ook niet echt geleerd. Dus daar verdwijnt ook het nodige in de diverse opslag plekken. Nu is er wel een zoekfunctie, en dan komt iets ook vaak wel te voorschijn, maar netjes opgeborgen is de hele rataplan “voor geen meter”.

En bovendien, wat ik bewaar weet ik al niet eens meer. Ik kom de dingen vaak toevallig tegen. En  ben dan zeer verbaasd, vooral ook over de goede manier waarop ik eerder de boel reeds “uit de doeken deed”. 

Ik blijf mijn best doen het netjes te krijgen en te houden. Maar ik weet nu al dat het de chaos het van mij gaat winnen. 

H.J.R. 

Moederliefde

Las ooit ergens, hoe drie vrouwen naar een soort van optocht keken. Geen idee meer waar het me onder ogen kwam. Het kan in een collum hebben gestaan of misschien wel in een boek. Het verhaal bleef als beeld in mijn herinnering bewaard. Één van de vrouwen doet me nl sterk alsmaar aan Niekie denken. 

De vrouwen hadden zich in afwachting van de optocht achter een open raam op de eerste verdieping opgesteld. Zo zouden ze van bovenaf een goed zicht op de straks langs komende parade hebben. Van één van de vrouwen zou de zoon meelopen. Een extra reden om zich te verheugen op het komende schouwspel. Of ze er in afwachting ervan een kopje koffie bij hadden genomen werd niet vermeld.

In de verte hoorden ze al de mars muziek aanzwellen en ja hoor daar kwamen de eerst linies al in zicht. De mannen zagen er schitterend uit, de muziek was stimulerend, de omstanders enthousiast en het weer werkte ook nog eens extra mee. De zoon keek, toen hij langs kwam  omhoog naar de vrouwen. Hij wist dat ze daar zouden staan. Hij glimlachte, zijn moeder zwol in haar trots. Aarzelend kwam één van de twee anderen met haar commentaar : “hij liep wel uit de pas”. zei ze, waarop de moeder antwoordde: “ niets ervan, hij was juist de enige die ìn de pas liep, de anderen deden dat juist niet”.

– – – 

Ik weet niet, hoe verkeerd het is om zo pal voor je kind te gaan staan. Of is het juist goed om geen verkeerde opmerking over je kind te dulden? Waar help je je kind het beste mee? 

– – – 

HJR (22 juni 2019)

Inenten

Ze hebben mij het nooit goed uitgelegd. Ik ben langzaam van begrip en eer iets tot mij door dringt is er al “heel wat water door de hier spreekwoordelijke Nijl gevloeid”  Of betreft het hier de Rijn?

Ik heb het over dat inenten. Hoe of dat allemaal in zijn werk ging, ik verdiepte me er niet in. Ik ging er indertijd zo’n 50 jaar geleden, zonder meer van uit dat het een goede zaak diende, vertrouwen als ik had in de beleidsmakers en richting gevers van weleer. Ik lette er wel op dat de injecties geen lelijke lidtekens bij mijn kinderen achterlieten, zoals ikzelf me ontsierd gevoeld had als kind met die pokken plekken op mijn linker bovenarm. Ik weet nu al niet meer waar ze toen terecht kwamen. 

Toen men een paar decennia later kritische kanttekeningen begon te plaatsen bij het automatisme van de vaccinatie kon ik me ook wel vinden in die gedachte gangen. Niet zo direct vanwege die veronderstelde bijwerkingen en de vele risico’s die de kinderen opliepen, maar wel dat ik me af vroeg hoe men dat ook in de toekomst dacht te kunnen blijven realiseren en vooral financieren. Daar kreeg in nooit een heldere uitleg over. Zelf had ik er niet bij stil gestaan dat die vaccinaties alleen succesvol zouden zijn als echt het grootste gedeelte van de mensheid er aan deel zou nemen. Ik vind dat ze ons dat aspect duidelijker hadden moeten mededelen, ons meer mede verantwoordelijk hadden moeten maken voor het algemeen welzijn van de mensheid. Ging men er automatisch toen van uit dat we dat zonder meer direct al zouden hebben kunnen snappen? Een moeder denkt nl. alleen aan haar eigen kind en niet zo aan die van anderen en zeker niet aan die van hen in verre landen.

Het blijkt dat we inmiddels in die toekomst zijn beland en dat we nu al er tegen aan aan het lopen zijn dat we de immuniteit niet langer meer zullen kunnen garanderen. Het zijn nog niet de kosten die ik als bezwaren zag, maar wel de onwil en onverschilligheid van de hier voor verantwoordelijke mens. Toch?

HJR. (10-4-‘19)

Sta open voor feed back, mits niet te ingewikkeld verwoord. 

Wie is er de eikel?

5 april 2019

Gelukkig stond de nrc het me toe het te lezen. “De eikel in jezelf”, of in mijn geval de onbenul. Het is niet de ander, maar iets in mezelf, waardoor ik me laat triqueren.  

Bas Heijne schreef hier een column over in de nrc van vandaag: 

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/04/05/waarom-ik-zon-eikel-ben-a3954567

Mij overkwam gisteren het omgekeerde. Ik was bij iemand op bezoek die ik erg aardig vind. Gewoon op de normale manier, zonder iets anders dan een kopje thee van te verwachten. Het betrof  een erg zachtaardig mens.

Het was een al jaren bij mij bekend gevoel, wat optreedt in vergelijkbare situaties. Het gaat dan ook duidelijk niet om de ander, alhoewel er wel bepaalde eigenschappen aan zo iemand kleven, zoals in goede doen zijn, hoog opgeleid, anders in het leven staand en andere dingen mee makend dan ik en noem maar op. Het gaat me dan ook niet om die persoon, maar wel om wat ik dan voel, wat ik dan weer tegen kom in mezelf.  Ik gedraag me dan als een enorme stoethaspel. Waar is de zekerheid die ik in andere situaties heb, gebleven? Een tijdlang had ik hier geen last van gehad. Daardoor keek ik er met hernieuwde belangstelling op nieuw naar.

Terwijl ik het heel leuk vind om te horen wat de ander zoal beleeft heeft, tegengekomen is en aan mij vertelt, is er toch iets wat dan helemaal niet lekker loopt. De dingen waar ik mee kom zijn van een andere orde, behorend tot het zo andere leven van mezelf. Ik typeer het als “niet op elkaar afgestemd zijn” en dat ook niet goed kunnen geraken. 

Terug rijdend heb ik daar dan last van. Het voelde als bekend. Het heeft o.a. met  onhandigheid van mij te maken. Maar ik vind het lastig daar dan de vinger op te leggen, van waar ik dan precies in te kort schiet, wat er de oorzaak ook van is en wat er aan te doen valt. 

Nogal absurd om daar dan nu nog over in te zitten nu ik bijna tachtig ben? Ja, waarom niet? Wie weet dat ik al iets voor in een volgend leven kan voorkomen dat ik daar dan weer op nieuw last van zal krijgen. 

Iedereen mag hierover denken wat ie wil. Ik weet daar natuurlijk evenmin het fijne van, hoe dat dan mogelijk verder gaat in een leven na de dood. Het geeft mij alleen nu wel wat meer belevingsruimte door die mogelijkheid van een volgend leven open te laten. Of dit één van mijn drijfveren is, ik weet het niet.

Brengt mij terug bij het onderhavige onderwerp. “Is het de ander of ben ik zelf die eikel”? Of komt het door mezelf dat ik me dan zo rot voel, of ligt de schuld bij de ander? 

Wat dat laatste betreft treft die ander geen enkele blaam en betreffen het heel duidelijk blokkades in mezelf. Dat is dan zonder meer wel heel erg balen, vooral omdat ik niet weet wat ik er nog aan zal kunnen doen.

Ik zie mezelf niet meer als figurant in een psycho drama optreden. Ik moet zien of  ik hier nog in mijn eentje wat aan kan doen.

Ik denk hooguit het af en toe te laten gebeuren, het dan accepteren en er niet al te erg meer aan te tillen. 

– – – HJR