“De opstandigen”

“De opstandigen” van Sándor Márai.

Heb het uit. Het stond nog ongelezen in mijn boekenkast. Een raar verhaal. Over jongens, die tegen hun eindexamen van de middelbare school aanhangen. Het eindigt met hun “lentefeest”, als ze hun diploma hebben.

Het speelt zich af begin vorige eeuw in Hongarije. Er is oorlog. De jongens merken er alleen indirect iets van. Hun vaders zijn aan het front, eten is op de bon. Zijzelf moeten ook de militaire dienst in als ze klaár met school zijn.

Ze zijn op hun manier in opstand tegen de volwassenen, vandaar de titel. Ze vormen met z’n vijven een “bende”.

Ik vind het raar, omdat ze rare dingen doen. Maar ook omdat er een sfeer beschreven wordt die nu haast niet meer voor te stellen is. Ik zelf meen die nog net te kennen. Mijn ouders kwamen immers uit die tijd. En ook hoe studenten waren in mijn tijd toen ik in Groningen verbleef.

De hedendaagse jeugd kan er mogelijk met hun verstand niet meer bij. Maar wie weet of ik me hierin vergis. Ik denk alleen dat ze er ook geen interesse voor kunnen opbrengen, laat staan geduld hebben om het boek te lezen. Ook al ziet onze wereld van nu er evenmin erg rooskleurig uit en is die mogelijk nog uitzichtlozer. Van onze westerse jongelui verneem ik weinig op dit vlak. Hun interesse komt de sociale media nu toe. Wel roeren zich de van origine van elders afkomstigen. Maar die vallen niet hun ouders of, althans niet hier. Ik besef nu ook dat dat boek ook niet voor hen geschreven is, maar juist als men in staat bent om terug te kijken, wij ouderen dus.

Het boek is goed geschreven. De schrijver werd in de 90-er jaren herontdekt en toen door sommigen beschouwd als één van de belangrijkste schrijvers van de vorige eeuw. Het boek “Gloed” werd alom geprezen en zelfs op toneel gebracht.

—–

HJR (23-4-’16)