[Groot]-ouderschap

Grootouderschap                                                                                          (Posted on 17 juli 2014)

http://www.npo.nl/hollandse-zaken/16-07-2014/POW_00789928

met de titel: “Opa en Oma in de ban”.

‘t Ging over grootouders die hun kleinkinderen niet meer zien, en daar erg teleurgesteld over zijn en onder lijden.

Die pijn heb ik ondervonden. Ik weet waar deze mensen het over hebben. Toen ik die groep zag zitten, dacht ik ja, daar was ik 20 jaar geleden naar op zoek. Het overkwam me toen. Volslagen onverwacht. M’n dochter was nog jong, daar zat ik eerst wat over in, ongetrouwd ook, wel toen samenwonend. Maar iemand zei me: “ach, ze heeft u toch”? En ik dacht ach ja, natuurlijk ik ben er ook nog. Maar dat liep toen toch wat anders.

Niemand die me “verstond”, veel onbegrip, afgrijzen en meewarigheid kwam ik  tegen. Ik snapte het niet, anderen evenmin. Wat ik als vanzelfsprekend had aangenomen, nl Oma zijn en kunnen zijn, daar werd ik van diverse kanten, heel erg in tegengewerkt. Ik was verbijsterd. Zelf was ik toen ook nog maar kort gescheiden en daar nog niet van hersteld. Had het daarmee te maken? In hoeverre was ik zelf de schuldige? Mijn zelfbeeld veranderde in dat van ‘n afzichtelijk monster. Ja, die twijfel aan mezelf, daar worstelde ik mee. Het werd een harde leerschool, maar uiteindelijk krabbelde ik gesterkt er wel zo goed en zo kwaad weer bovenop.

Wat ik miste in het bovengenoemd programma, dat het ook stilstond bij het belang van de  kleinkinderen zelf. Ook toen werd daar niet echt naar gekeken. Men dacht ook dat ik voor mezelf aan het lobbyen was. Niets daarvan. Had “school gegaan” bij Else Marie v.d. Eerenbeemt die de contextuele therapie van Ivan B.-Nagy propageerde. Zo was ik er ook van overtuigd geraakt dat kinderen iets missen als ze ‘t zonder contact met grootouders moeten doen. Ik denk nl dat die grootouders iets heel bijzonders voor hun kleinkinderen in petto kunnen hebben. Let wel: Kunnen hebben.

Los van wat ik zelf ervaren had als kind in mijn ouderlijk gezin, had ik dus ook enigszins een beroepsmatige kijk in deze gekregen, door mijn werk in de kinderbescherming indertijd en  enige aanvullende scholing op dit gebied later.

Ik zelf heb gedaan wat ik kon en wat ik vond dat ik moest doen. Gelijk hebben betekent niet dat je het ook krijgt. En bovendien wat wil dat hier ook zeggen “gelijk”. Ik ging eigen dingen doen. Hervond mezelf. En wat het contact met de kinderen en kl.k. betreft…”Het loopt zoals het loopt”. Ze hebben hun eigen dingen en ik  ben een groot voorstander dat mensen hun eigen dingen ook kunnen doen en dat je  elkaar de ruimte daarbij biedt.

Nee, ik ben ze niet kwijt, de kinderen, noch de kleinkinderen. Maar ik heb ze ook niet. Ik zie ze wel, maar weinig. Een band heb ik niet echt, althans is mijn verhouding met ook de kinderen veel afstandelijker dan ik zou willen. Alleen nog met dat éne kleintje van vier beleef ik nog iets speciaals. Onze leefwerelden zijn zo anders.

De kinderen vinden mijn leven niet interessant genoeg en ik kan soms moeilijk “ademen” in en heb amper toegang tot die van hen. Ik zie wel dat ze inmiddels meer dan genoeg op hun eigen bord hebben liggen, laat ik hen vooral niet ook nog voor mij opeisen. Ik sta naar mijn gevoel wel behoorlijk buiten hun leven. Ik ben niet echt iemand meer om rekening mee te houden. Zo lang ik overeind blijf moet ik me daar maar bij neer leggen.

Ben wel trots op ze. Acht zijn het er. Kleinkinderen dan. Van drie kinderen. Ik denk dat er indertijd wel iets stuk ging, maar ook dat ik in zekere zin een terechte wijziging had te incasseren.

 

Steun ondervond ik van het gedicht van Ghalil Gibran :http://wp.me/P1DNWA-7i

———

Ik zit er niet meer mee. Je kunt niet alles hebben in een leven. Zij ook zullen ws. straks zelf tegen komen dat er iets ongewenst is aan onze familiebetrekkingen, vgl. met andere landen elders op de wereld, maar mogelijk ook weer niet overal. Vooral als we op een gegeven moment genoodzaakt worden meer er voor elkaar te zijn, neem die verplichtte mantelzorg b.v. nu en ook de behoefte aan kinderopvang, met moeders die moeten werken.

Misschien dat die sociale voorzieningen uit het verleden er ook toe bijdroegen dat kinderen in elk geval financieel onafhankelijker van hun ouders werden. Mijn kinderen met hun studiebeurzen werden voor een groot deel selfsupporting. En ook daardoor raakten ouders en hun kroost nogal uit elkaars “vaarwater”.

Dat door de veel meer dan vroeger voorkomende echtscheidingen nu van de kinderen er voor de kleinkinderen onverkwikkelijke situaties ontstonden en dat er soms justitiële maatregelen genomen moesten worden, ja, maar waarom dan die rustpunten die grootouders uitstralen voor de kinderen, zo totaal niet benut worden, ze zelfs tot verboden gebied verklaard konden worden, ik snap niet hoe dat zo heeft kunnen ontstaan en  betreur dat ten zeerste. Dat de echtscheidingen van de grootouders zelf, ook wel enig aandeel in slechte onderlinge verstandhoudingen hebben en hadden, spreekt vanzelf.

In andere landen wordt het belang van grootouders hoger aangeslagen, neem de Mediterrane landen, Zuid Amerikaanse, Surinaamse en ook Polen zoals werd genoemd  dat programma van Hollandse Zaken. Misschien is een onderzoek hiernaar gewenst. In het Programma “Andere tijden” kwam  dit probleem ook al eens langs. Niet zo direct in vergelijk met andere landen maar  wel over die omslag die plaatsvond. Zal nog opzoeken wanneer die uitzending  was en hier later noteren……

19-07: Ok, die uitzending die ik hierboven bedoelde was op 8 april 2010. Heb ‘m in het Andere Tijden Archief niet meer kunnen achterhalen. Het ging er over dat er in de 60-er jaren een algemene cultuur omslag plaatsvond. Daar is veel over bekend. Ook wat het gezin betreft: Ouders gingen het anders doen met hun kinderen dan hun ouders het gedaan hadden. Ze waren antiautoritair i.t.t. eerst. Dat daarmee ook het vertrouwen in de grootouders werd opgezegd, vertelt het verhaal eigenlijk niet. Wel dat dat in Duitsland zo speelde, met de grootouders die ‘n nazie verleden aan hun kinderen uit te leggen hadden. De kinderen gingen het daar zelf doen, richtte kresj-es op en dat nam men hier in Nederland toen over. Er werd gezocht naar een andere gezinscultuur. Er werd van alles uitgeprobeerd. Dat laat het filmpje o.a. zien. Ruzietjes tussen kinderen waar ouders niet tussen kwamen, met blote voeten over de piano toetsen lopen, gooien en smijten met stoeltjes en ander spul. Er werd niet gecorrigeerd. Eigenlijk veel te gek voor woorden. Begrijpelijk dat de grootouders daar commentaar op hadden.

Ikzelf was indertijd gewapend met 2 boeken van Spock, gehuwd en wel naar ‘t buitenland gegaan. Die boeken had mijn moeder me nog gegeven. Spock sprak ook van anti autoritair opvoeden. In elk geval raadde hij van alles aan wat ook de nieuwe ouders aansprak. Waar zij hun ideeën vandaan haalden weet ik niet. Ik was er niet bij. Het was mij toen ook ontgaan dat grootouders, trendmatig, buitenspel gezet werden, althans wat de vanzelfsprekend omgang en bijdrage in opvoeding van hun kleinkinderen betrof. Mijn moeder snapte het later evenmin, éénmaal weer terug en toch ook ik aangeraakt door die nieuwe kijk, mijn zoon een kinderwagen met een pop erin gaf. Ze keek ook wat ontstemd. Geen reden echter voor mij om haar de omgang met mijn kind daarna te ontzeggen.

Nee, dat mijn dochter toen zo moeilijk deed of gaandeweg ging doen, ik was daar niet op voorbereid. Nog vindt ze me overheersend. Ja, we zijn heel andere wezens. Haar manier van doen is verre van de mijne. Maar ook zij bepaalt nu hoe of het thuis bij haar toegaat. Tussen haar en mij loopt het niet zoals ik graag zou zien. Maar als iets niet kan, dan kan het niet. Zo denk ik er nu over. En mijn dochter …?

Ik heb niet bedoeld om hier rondom mezelf een klaagzang op te hangen. Wilde alleen aangeven hoe ook ik onverwachts aanliep indertijd tegen krachten die een omgang met mijn kleinkind verhinderde. In plaats van dat er aan werd gewerkt om de communicatie stoornis tussen mij en mijn dochter te verbeteren, werd mij bij voortduring de zwarte Piet toegespeeld en werd mij het nodige in de schoenen geschoven. Mijn dochter kreeg ongevraagd, vanuit een hulpverlenende instantie, waar ze zich om andere redenen toe had gewend, een macht toegespeeld, waar ze zich al gauw heerlijk in leek te wentelen. Heel merkwaardig. Aan belangen van het kleinkind werd toen al helemaal voorbij gegaan. Oma’s en ws. ook Opa’s werden toen maatschappelijk aan de kant gezet. en het “kind met het badwater” weggegooid.

En hier zijn we weer terug bij af. De ouders maken de dienst uit en éénmaal uit elkaar de moeder. Als de grootouders nu maar doen wat de moeder zegt…en bij scheiding ook de vader, dan is voor de (klein)kinderen geen vuiltje meer aan de lucht, zou je zeggen. In deze situatie lijken we hier in Nederland althans te zijn terecht gekomen. Of niet?

—————

HJR (17-6-’14)

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s