“Tarzan”

Gisteren op de middelbare school van mijn kleindochters. Herinnerde me de tijd dat ik zelf op het lyceum zat. Daarna mijn kinderen en nu de derde generatie. Ik had zoiets nooit gedurfd, “spelen op het toneel”. Zoon Jeroen had zich er indertijd wel een aantal keren op vertoond.

Ik had al maanden taal noch teken van hen ontvangen. Maar werd uitgenodigd voor de musical waarin kleindochter zou optreden. Dat die in de maak was, was mij onbekend. Verbaasd dus, lichtelijk verheugd ook. Had ook wel zin om te gaan, ’n kans een middelbare school weer eens van binnen te zien en er een hedendaagse sfeer te proeven.

Alle moderne communicatie middelen ten spijt, liep het verdere overleg uiterst summier. Op vragen van mij werd amper gereageerd. Besloot even nog om dan toch maar niet te zullen gaan, maar bedacht me, zou me gedurende de hele avond wel “gedeisd” houden. Echter, de ontvangst bij hen verliep zo normaal, dat ik me als mezelf toch bleef gedragen. Ik hoefde dan wel geen koffie meer, want die had ik thuis uit voorzorg al gehad. Ik miste wel mijn flesje water later, die ik vaak bij me heb, maar dit keer niet.

Stelde mezelf voor aan vier vriendinnen van de oudste, toen ik opving hoe zij hen op mij attent maakte. Allemaal langharige meiden. Voor schoondochter daardoor lastig om ze van elkaar te onderscheiden, zoals zij zei. Veel leerlingen, en overwegend meisjes. Weinig ouders, leraren, een enkele grootouder. Een wat saai maar praktisch ingericht gebouw. Het zijn de kinderen die er kleur aan moeten geven. Het leek me trouwens wel een nogal “witte” aangelegenheid.
Vergeleken met mijn school van vroeger, daar kon het niet aan tippen. Afgelopen herfst was ik na 40 jaar een oud school vriendinnetje van vroeger op wezen zoeken. Realiseerde me toen dat die tijd van toen zich hoegenaamd nooit en te nimmer meer herhaald. Komt dat door de jeugd, het beschermde thuis en de gedeelde lesstof? Later waaiert iedereen uit al naar gelang zijn of haar aanleg, capaciteiten en omstandigheden. Zaak om die tijd te koesteren.

Swenny

Swenny foto’s

Zie: http://wp.me/s1DNWA-swenny

Hun twee meiden doen het goed, werd me verteld. Daar moet ik blij mee zijn en dat ben ik ook. Een goede basis sowieso voor later.

Ik werd geboeid door het spektakel “Tarzan”. Kleindochter, nog “brugpieper”, deed er aan mee als onderdeel van het dansende decorum. Ik was desondanks toch trots. Wat een heerlijk beleven ook voor haar, zo met elkaar die afgelopen maanden toen er gerepeteerd moest worden. Fantastisch toch dat zo mee te hebben kunnen maken? Het is jammer dat ik er zelf zo in zijn totaliteit buiten sta en dat ze me nergens bij betrekken. Moeilijk te achterhalen wat precies de oorzaak daarvan is.

In de pauze even een kleine onderbreking. En toen weer naar de stoelen voor het vervolg.
Het verhaal van Tarzan is natuurlijk algemeen bekend. Iets actueels heeft het natuurlijk in de verte wel, al betreft het hier de verschillen tussen het apen- en het mensen volk. Leuk die paar talenten die al acterend ook prachtig kunnen zingen. Liep nog langs de hoofdrolspeler, toen we op het eind naar buiten gingen. Toen onze blikken elkaar, al passerend kruisten zei ik “mooi gespeeld”. Het mooie betrof vooral zijn zingen. vind zoiets altijd reuze knap. Hij leek blij met mijn compliment. “Dank u” zei hij. Zijn ogen leken af te tasten hoe of wij hem hadden vinden spelen. Kennelijk nog onvoldoende zeker? Wat wil je ook, als je nog zo jong bent.

Direct daarna naar huis. Want de volgende morgen vroeg op, omdat da auto naar de garage moest. Dus niet meer naar binnen voor een drankje en nog wat na praten. Zoon en schoondochter liepen even met me mee. Ik had nog wat voor ze bij me: o.a. een bak met “vergeetmenietjes”, wel toepasselijk, maar toevallig. De violen waren op geweest.

En toen op weg naar mijn auto gebeurde het:

Ja, of ik hier nu nog weer wat mee kan of moet….? Waarom doe ik zoals ik doe?

Voor zoonlief herkenbaar kennelijk en bij hem visioenen van vroeger oproepend. Het ongewisse uit zijn jeugd kwam weer naar boven. Mij treft nu nog telkens de functie van “Zwarte Piet”.

Ik kon nl. de autosleutels niet vinden. Paniek en even “in alle staten”. Had ik ze misschien uit mijn hand op tafel bij hen gelegd? Of toch in één van de vele vakken in mijn tas gedaan zoals ik dacht? Maar welk vak dan? Of hadden ze wel in mijn jaszak gezeten, die in de auto was blijven liggen en daar dan misschien eruit gehaald. Of ergens op de school achtergebleven? Even een moment waarin een heel scenario van mogelijke en onmogelijke dingen door mijn hoofd gaan…….

Hier zou voor de verheldering een psychodrama over moeten worden opgevoerd. Maar ja, daar staat hij erg ver van af. Er zit niks anders op dan door te modderen tot ons gezamenlijke en ieders afzonderlijke eind.

Het was op dit laatste incident na, al met al een leuke avond.

—–
HJR (31-3-2017)