Zutphen

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

10-6-‘18

Gister dochterlief weer eens bezocht. Rond mijn verjaardag in april was er het één en ander tussen ons misgelopen. Maar nu zat ik nog altijd met dat poëzie album van Roos, waar de hele familie, behalve de ouders zelf inmiddels in had geschreven. Dat album moest een keertje terug, opdat dat document zijn blijvende waarde nog zou kunnen verdienen, want zonder een bijdrage van pa en moe nihil. Jeroen had er als laatste in geschreven met een gedicht eindigend op “vergeet mij niet”. Ik heb toen nog een vergeet-me-nietje uit de tuin geplukt en gedroogd eraan toe gevoegd. 

Met zo iets kan weer “het ijs gebroken worden”. Je kinderen blijven je kinderen. Een afspraak was in de maak. Maar de bazaar op Roos haar school kwam er tussen. Nou ja, daar konden zij niet op ontbreken en daar kon ik natuurlijk ook naar toe.

Een tochtje van niets, maar voor een oude vrouw een onderneming. Ik overdrijf. Maar toch. Het zat allemaal reuze mee, het weer, het openbaar vervoer. Tijdig op pad, dat wel. Toch te laat voor de bus van 9 uur. Een half uur wachten op de volgende. Maar daarna liep alles gesmeerd. De OV fiets deed het ook weer en waar ik zijn moest was makkelijk te vinden. 

Over hoe of het verder gaan moest, tastte ik nog in het duister. Wie zou ik er treffen en hoe zou het er zijn?

Ik stapte een beetje de hippietijd weer in. De Vrije school geest ademde. Ja, leuk. Niets op aan te merken. Vriendelijke, leuk uitgedoste mensen. Artisticiteit viert er hoogtij. En slordige kapsels zijn er duidelijk in de mode. 

Van allerlei te doen. Mijn familie trof ik er al snel, gelukkig. Geeft een ietsiepietsie meer houvast, als je er verder helemaal niemand kent. Nousch ging met haar zus overal op af. Van alles viel er te doen, te kopen en te eten. Wat boften ze met het weer, alhoewel het in de schaduw het beste toeven was.  

We aten en dronken wat. Daarvoor werd een stempelkaart aangeschaft en ook voor de diverse workshops. 

Ik vond het echt gezellig en leuk ook om Roos te observeren. Hoe zij temidden van wat andere meisjes mee deed aan een dans workshop. Hoe zij het liefst er samen met een ander bezig is, maar daar niet steeds van is verzekerd. Een onderlinge krachtenspel tussen de meiden, en ook hoe de leraar trachtte er met hen wat van te maken. 

Een steen werd nog beschilderd, een “tattoo” werd aangebracht, een houten doosje gekocht voor Roos haar juwelen en vervolgens gezamenlijk naar het IJsel-paviljoen en met ons allen er nog wat gegeten.

Vervolgens weer naar het station, de fiets afgeven en in de trein naar huis.  

HJR (10-6-‘18)

Advertenties