Mijn “verhalen”

De Ballonvaart heb ik  achter de rug. Het was lastig  zo’n tocht gerealiseerd te krijgen. Het weer staat het niet altijd toe en andere bezigheden kunnen in de weg staan. Maar ik weet nu óók hoe ‘t gaat. Hoe ’t is om de lucht heel stilletjes in te gaan en daar anderhalf uur in te vertoeven en hoe je dan daarna weer aan de grond komt.

Vorig jaar en alle jaren daarvoor waren het voor mij nog een “soort van” Aliens, die dan plotsklaps in de lucht verschenen om vervolgens weer op miraculeuze wijze uit het zicht te verdwijnen. Het ballonvaren is nu ook voor mij tot een aards gebeuren teruggebracht.

Verzamelen bij Mc.Donald in Calveen, en vandaar met een busje naar Veenendaal. Geen Hamsewag dit keer, om te voorkomen dat we in ’t Markermeer zouden landen. We vertrokken na enig geharrewar en oponthoud vanwege mankement aan de auto van 4CB, het bedrijf dat deze tochten uitvoert. Eenmaal ter plekke, bleken er meerdere ballons om hoog te gaan. Ik geloof dat wij de laatste waren.Op de knieën erin, het bleek te doen. Veel vuur kwam er steekvlamsgewijs aan te pas om de ballon gevuld te krijgen.

Heel even vond ik het wel leuk, het ging ook zo geruisloos en die mensen werden pas langzaam kleiner. Mijn oudste zoon en zijn gezin stonden ons uit te zwaaien. Maar al gauw dacht ik: “zie je wel, ik hoef dit helemaal niet. Ik geloof het wel, die huisjes enz. “.Geen last van hoogtevrees? Nu ik wel. En zou dat mandje ons wel houden? We gingen met z’n twintigen de lucht in. En dan werden we ook nog eens geattendeerd op donker dreigende wolken in het zuid-westen, de reden waarom we eerder hadden zullen vertrekken, wat dus niet gelukt was. Hadden we dan niet beter……? Ik had m’n dochter en haar kinderen ook nog bij me…..

Die hadden trouwens nergens last van en stonden uitbundig te genieten. De 7 jarige Chris, staand op m’n roze krukje uit de badkamer, gaf aan wat hij allemaal beneden zag. Ik durfde er amper naar te kijken en hield mijn adem in, alsof dat ons misschien wat lichter zou kunnen maken.

We gingen de hoogte in en ik kon niet anders dan me “vermannen”. Ik trok m’n trui aan en m’n jasje. Het werd koud. M’n rugzak lag ergens bij m’n voeten, heel voorzichtig had ik die omhoog gehaald. In de witte wolken hielden we als het ware stil. We draaiden er wat om onze as. De piloot gaf tekst en uitleg. Ik keek voorzichtig om me heen. Ik snapte niet goed wat hij zei, maar het zag er wel heel indrukwekkend uit. Om goed te kunnen “genieten”, bleef hij daar extra lang. Het was ook mooi, dat zag ik wel, maar ik bleef het eng vinden, zo wiebelig ook. Toen we ten slotte uit die wolkenmassa kwamen, was ik ook meteen op voor mij bekender terrein. We kruisten de A1. En van toen af begon ik het leuker te vinden, ik was gaan geloven in een goede afloop. We gingen Richting Ermelose Heide. Dat werd het niet. We kwamen ergens in Voorthuizen terecht.

De landing vond ik meevallen. We moesten met gebogen knieën staan en ons stevig aan een lus vasthouden. Hij bonkte alleen maar een paar keer op de grond. De mand bleef overeind. We moesten nu over de rand eruit. Het onweer dreigde. De ballon moest snel worden ingepakt de lucht eruit en opgerold en in de zak. Daar moest een ieder aan meehelpen. Gelukkig dat we met zo velen waren.

De eigenaren van de grond kwamen op ’n voertuig hun opwachting maken. Ze deden gelukkig niet moeilijk. Dat zou soms nog wel eens het geval zijn. Ze kregen een kaart om ook een keertje mee te kunnen. Die werd in dank aanvaard. Wij kregen een Luchtdoop Certificaat en werden tot baron en barones benoemd van Veenendaal tot Voorthuizen. Dit werd beklonken met een heerlijk glas Champagne.

Nat zijn we op een paar spetters na, niet geworden. Maar in Hoevelaken zou het heel erg geregend hebben. We waren dus net aan de bui voorbij gegaan. Je moet er maar zicht op hebben. Of ik nog eens mee ga? Tja…..wie weet.

Hanneke

(1 september ‘08)

PS. ’t Was ook allemaal vanwege Tom, een man met wie ik ook misschien had kunnen trouwen. Bleef me afvragen hoe of het met hem gegaan zou zijn. Hij “zat in de ballonnen”, vandaar. Steeds als ik er in het verleden ééntje langs m’n raam zag komen…Nou ja. Ben inmiddels volledig van alles op de hoogte. ’t Was goed zo als ’t ging.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s