Ons Koningsrijk

Willem Alexander bijna onze koning                         260px-Palace_Soestdijk 

Een aantal jaar geleden al weer was ik Paleis Soestdijk gaan bezoeken. Met de feestelijkheden nu vanwege de troonswisseling komt mijn bezoekje van toen weer bij mij boven.

Ik ging er met twee huisgenoten naar toe. Had kaartjes er voor op internet besteld en voor ’t eerst betaald met Ideal.

Ik schreef er toen over in ’t krantje van onze woongroep:

Soestdijk zou tegenvallen, was me gezegd. Het zou er o.a. nogal verwaarloosd zijn. ’t Is natuurlijk van belang met welk verwachtingspatroon je er naar toe gaat. Ik wilde er in elk geval heen. Ik voel me nl. a.h.w. met die prinsessen opgegroeid. Ze waren een soort idolen uit mijn jeugd. De Pro Juventute kalender, waarop de prinsesjes stonden afgebeeld, hing destijds aan de muur naast ’t hoofdeind van mijn bed. En later groeide mijn kinderen weer op met die van Drakestein.

Kateel Drakestein  (oude ansichtkaart) Kateel Drakestein  (oude ansichtkaart) ak. een kaart van vader aan mij uit de 50-er jaren. Beatrix woonde er toen nog niet.

Mijn oudste twee waren rond Kerst 20 jaar later eens daar ontvangen. Voor mij opzienbarender dan voor hen. We waren toen lange tijd vaak in Lage Vuursche en woonden er ook een korte tijd. Soms kwam ik in’t dorp Baarn of in ’t bos iemand van de koninklijke familie tegen. Zowel aan de voorkant als aan de achterkant liep of fietste ik regelmatig langs de hekken van ’t Paleis.

De moeite van een bezoekje waard of niet , toen ‘t nog kon wilde ik er graag een keer naar binnen. Ik had me er geen speciale voorstelling van gemaakt en nu terugblikkend moet ik zeggen dat ik van dit uitstapje erg genoten heb.

Van de Parkeerplaats naar de plek waar we ’t Paleis in konden was nog wel een stukje lopen ( 10 á 15 min). Gelukkig hadden we mooi weer.

Nee geen opgang naar ’t bordes voor ’t entree, maar met de trap naar ’t souterrain, naar de vertrekken van de bedienden. Onderscheid moet blijven. We werden daardoor om te beginne geconfronteerd met een Nederlandse versie van Upstairs-Downstairs en werden vervolgens rondgeleid langs diverse vertrekken.

De eigen spullen van de familie waren er uitgehaald. Toch stond er hier en daar nog wel wat waar iets over te vertellen was, zoals de vitrages met ingewerkt Leeuwen, ’t stoeltje van koningin Emma dat vanwege haar korte beentjes wat lager dan de andere stoelen rond de tafel was. ’n Extra gangenstelsel liep er door ’t gebouw voor ’t personeel met deuren die z.n. toegang tot de vertrekken gaven, maar wel van binnen niet als deuren toonden. En dan die meetlat ergens verborgen in een deurpost, waar Friso nog als laatste een streepje voor zichzelf op had gezet.

Over de eerste bewoners van “t Paleis werd ons verteld: Koning Willem 2 o.a., en zijn vrouw Anna Paulowna, (dochter van Tsaar Paul 1 van Rusland) hadden er vaak vertoefd. Er werd ook steeds weer aangebouwd. ’t Is als Jachtslot destijds in gebruik genomen.

Ja en dan de kamers achtereenvolgens van Bernhard en Juliana, nu leeg maar met wat video-beelden die getoond worden en nog wat uitleg erbij, kon ik me er wel een voorstelling van maken. Het verschafte me wat meer reliëf in het beeld wat ik van deze twee mensen tot dusver had.

’n Echt toeristisch uitstapje dus, en dan zo dicht bij huis. ’t Is in een morgen geklaard. In de oranjerie staat de koffie met gebak of ander lekkers en dan nog een wandeling rond de vijver tot besluit.

 ’n Aanrader dus.

 Hanneke

 ——-

 Veel meer dan wat hier boven staat geschreven heb ik niet met deze familie. Ik vind het prima dat ze er zijn, uit de tijd of niet. Richting buitenland maakt het m.i. een goede indruk. En zo lang deze mensen er zelf zin in hebben de rol te vervullen, mij best.

Toch werd ik me gisteren n.b. in de supermarkt iets gewaar van een soort volksfeest dat op hande was. Net zo iets als met kerst of met de Sint, maar dan anders. Ik dacht, ja… we gaan vieren dat we een Koningsrijk zijn. Niet zo direct om Koningin of Koning te gaan eren, maar meer een Viering van onszelf om onze Staatsvorm. En daar voelde ik plotseling wel aan mee te willen doen. Minder dus op de Persoon gericht en meer op ’t feit van wat voor Land we zijn.

Hoe we in de toekomst daar dan weer vorm aan zullen kunnen gaan geven, met koekhappen, vrijmarkt, kermis of sport wedstrijden…We zullen zien.

HJR ( 27 april 2013)

OP ONS ALLER TOEKOMST

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s